Verhuizing

Dit keer nog een interne verhuizing, de volgende keer vast een eigen huis!

Er was behoorlijk wat ontevredenheid over de slaapkamer van Raafje. Dat had te maken van haar kant met de afmetingen van haar slaapkamer, de kleuren ervan en de mogelijkheden of eigenlijk onmogelijkheden van diezelfde slaapkamer. Ze kon nauwelijks om haar bed -een giga bed voor zo'n klein meisje- heenlopen laat staan goed gebruik maken van de opbergmogelijkheden eronder.

Wij waren ontevreden over de afstand tot de televisie in het huis en het niet opruimen ervan. Het was meer wel dan niet onmogelijk om bij het raam te komen of de andere kant van het bed.

We hopen de oplossing te hebben gevonden. Raafje zelf is in ieder geval een stuk blijer met deze kamer. Het is de logeerkamer in de kelder. Hij ligt onder onze slaapkamer wat op deze leeftijd nog geen problemen met zich mee zou moeten brengen. Het is een ruimere kamer en, hoewel de kleuren niet rood met roze zijn, spreken ze meer aan dan het donkere mosgroen van de andere kamer.

Raafje is blij dat ze alle kameronderdelen weer bij elkaar heeft. De kledingkast en het burootje kunnen er nu wel in. We hebben meteen alle attributen gescreend die de kamer in moesten gaan en er is weer het een en ander afgedankt. Kijk haar eens prins(es)heerlijk liggen!

Nu lijkt het misschien niet veel werk op deze manier maar ik ben bang dat ik de rest van de week nog bezig ben met het huis opruimen. Het hele huis ligt namelijk weer overhoop.....

Het logeerbed past niet in de oude kamer van Raafje. Het nogal pompeuze bed wat breder is dan ons eigen bed hoewel minder breed in slaapruimte, moet dus naar de family room. Omdat daar alleen daglicht is via een kast naar een andere kamer moet die mogelijkheid open gemaakt worden. Alle speelgoed van Raafje moet zoveel mogelijk naar de inbouwkast op haar kamer en alle spullen die uit die en haar kledingkast komen moeten ook weer een plekje.

Zelf hoop ik er ook op vooruit te gaan. Nu Raafje's oude kamer is vrij gekomen heb ik mij deze toe geëigend. Ik zit niet naar het zin in de family room; geen daglicht en ver weg. Wegens het verschil in grootte; de family room is nog een keer zo groot, kunnen de spullen niet zonder meer verhuisd worden. Het gaat erom nu alle noodzakelijke dingen naar boven te brengen en een handige indeling te bedenken zonder aanpassingen aan de kamer.

De vraag is nu wel: voor hoe lang zitten we hier nog?

V E E R T I G

Mijn eerste verjaardag gisteren in Canada en ik werd 40. Op zich heb ik niet zoveel met verjaardagen; sla de festiviteiten al jaren over. Zeker nadat ik die van Raafje en Grote Raaf heb gevierd... Maar op de een of andere manier zette het mij toch aan het denken gisteren.

Weer wilde ik alle festiviteiten overslaan maar ik had me op het laatste moment toch een beetje bedacht. Wel was ik weer 'under the weather' zoals ze dat hier noemen; niet ziek genoeg om in bed te blijven liggen maar die hardnekkige verkoudheid achtervolgt me al zo lang. Is ook niet de eerste keer dat dit gebeurd... Ik zie me vijf jaar geleden nog zitten in België, aan de kust, hartstikke mooi weer en ik daar op die wal met hoofdpijn en zoiets van: laat me nou maar.

Allereerst werd ik verwend met ontbijt in bed; croissantjes natuurlijk. En cadeautjes. Raafje had van haar eigen geld kleertjes gekocht voor mijn ijsbeer Webkinz knuffel. Ik kreeg twee horloges; kan ik nog eens afwisselen ;-) Een yoghurtmaker (warmhoudgeval met glaasjes), dunne stiften voor scrappen, een eekhoorn knuffel en tegoedbon voor scrapspullen.

Daarna heb ik mijn haren gekamd en een beetje make-up opgedaan voor de eerste verjaardagssessie hier via de moderne middelen van contact. Ik sprak mijn schoonouders, broertje en schoolzusje met familie en, voor het eerst sinds vertrek met bewegende beelden, mijn ouders via Skype. Dus met webcam en geluid. Het is niet zo leuk als echte visite (scheelt wel in de rommel) maar het werkt geweldig. Je kunt dingen laten zien en ook elkaar zien.

Uren heb ik doorgebracht in mijn pyjama aan de telefoon met de mensen die het wel lukten om erdoor te komen. Sommige hield ik gewoon uit hun slaap met mijn geklets.

Ik heb buiten gezeten met een dik vest aan en alle Webkinz knuffels in het huis vanwege hun feestje waarbij we spelletjes gingen doen met Raafje en mij erbij ;-) We hebben domino gespeeld en zoals het hoorde heb ik gewonnen....!

Na het douchen zijn we voor de lunch naar de stad vertrokken naar een tent waar ze de hele dag door ontbijt serveren dus ook om half 3 's middags. En daarna naar een open huis van een schitterend huis wat toch net te klein is voor al onze (hobby)spullen. Omdat ik me bedacht had voor wat betreft het vieren hebben we op de terugweg wat lekkers gehaald en onze vrienden, de familie De Fries gebeld. Na het koffie drinken zijn we uiteindelijk gaan eten bij een Thais restaurant. Lekker!!!!

Het is nog nagenieten met de e-cards, de telefoontjes en wellicht andere dingen die nog gaan komen. Laat ik er nog maar een beetje van genieten; het echte leven begint weer snel genoeg!

Weer naar school

Begin september waren de 10 weken vakantie -eindelijk?!- voorbij.

De scholen beginnen hier weer na het lange weekend in september met Labour Day. En ze starten hier langzaam. Niet op maandag; Labourday, niet op dinsdag; Pro D Day (studiedag leraren) maar op woensdag. Je gaat naar je oude klas en je oude leraar om weer even alles op te halen. Soms is de klasse indeling dan nog niet eens bekend!

Woensdag begonnen ze Raafje kon niet wachten! Ze kwam gelukkig heel enthousiast thuis. Ze zit in een gemengde klas Grade 4 & 5 en ze zit in de 'portable'; een van de losse klassen die later bij gebouwd zijn. Je kan wel je jas daar ophangen maar ze hebben geen toiletten in het gebouwtje. Ze is enthousiast over haar juf die ik dus nog niet ontmoet heb.

Raafje gaan namelijk met de bus. Ze gaat, meestal alleen, van huis naar de opstap plaats die voor de school hier vlakbij is. Ze stapt op de heenweg over bij de volgende school en op de terugweg kan ze daar gewoon in blijven zitten.

De school begint om 8.35 uur en ze hebben een pauze 's morgens voor een snack en buiten spelen (hoeft niet bij temperaturen onder de -20) en een middagpauze met een gedeelte eten en buiten spelen. Het buiten spelen kan eventueel vervangen worden door drumklas of het koor of andere dingen. De school gaat uit om 2.35 en ze hebben altijd huiswerk.

De spullen voor school kun je kopen (je krijgt een lijst) of gewoon betalen aan het begin van het jaar. De agenda wordt, tegen betaling, door de school verstrekt. Het huiswerk wordt erin geschreven, een ouder moet tekenen en als dat gedaan is krijg je een stempel. Bij zoveel stempels in de week is er een beloning.

Door de regering is ingesteld dat kinderen meer moeten bewegen. Daarom hebben ze op school een half uur lopen en stretchen met oefeningen aan het einde van de dag. Van de winter zullen ze dat op een andere manier gaan regelen.

Raafje heeft zo'n grote schooltas om haar dagelijkse spullen mee te nemen. Nu valt het nog mee; lunchtasje, agenda en af en toe biebboeken. Maar van de winter gaan er extra dingen in zoals een skibroek -als ze hem al niet aan heeft- voor buiten spelen en dat soort dingen. We hebben dit jaar lekker aan de traditie meegedaan: een nieuwe rugzak en lunchtas voor het nieuwe schooljaar.

Vanmorgen kwam Raafje voor het eerst huilend weer thuis. Ze had de bus gemist. Nou was ze niet echt vooruit te branden maar echt té laat. Later hoorde ik dat de bus vroeg was. Ik was gelukkig thuis en heb snel wat aangetrokken en haar naar school gebracht.

Ach, het is wel eens goed....hopelijk werkt het voor de rest van de week....;-)

Appels

Vers geplukte appels uit de Okanagan, BC. Klaar om te eten of te.....ja wat eigenlijk?

Vrienden van ons hebben fruitbomen in de tuin. We zijn al eerder uitgenodigd om te komen plukken maar kersen met proteïnen erin (wurmen) leek ons niet zo'n lekkere combinatie maar we hopen gewoon op volgend jaar. Als ze wel twee keer bespoten zijn.

Dit weekend hadden we tijd en zin om heen te gaan. We hadden eigenlijk geen flauw idee wat we gingen doen maar het is gezellig en we bleven ook eten, dus we reden naar de andere kant van het meer waar ze wonen. Prachtige lokatie, nog mooier uitzicht, wel een beetje ver van de bewoonde wereld en door 25 km indianenreservaat.

Toen er geplukt moest worden werd er gevraagd waar onze manden en dozen waren. Uh? Ja, eh, we hebben wel wat dingen in de auot maar hoezo? Nou, je dacht toch niet dat ze zelf de appels wilden houden. Heb je ooit wel eens gezien hoeveel appels er van een boom afkomen?

Wij met zijn allen plukken uit de boom. Raafje begon bij een kleiner exemplaar. Overal waar je kijkt appels. Hoog, laag, ver, dichtbij, onbereikbaar, appels!
Het einde van het liedje was dat er vuilniszakken aan te pas moesten komen. Een schatting? Ken je die stevige tassen van de supermarkt? Niet die van plastic maar die nog steverige? Ik denk dat we er daar 6 van vol hebben.....Nokkie....

Inmiddels zijn we een paar dagen verder en heb ik leren appels drogen. We hebben een apparaat gekocht dat ze schilt, het klokhuis eruit snijdt en in zo'n lange sliert snijdt en ik heb kippengaas te leen van de buurman. Ze gaan de oven in op de laagste stand en komen er lekker knapperig als snack uit.

En we hebben appeltaart! Bij de buuv heb ik helpen en leren een echte Canadese appeltaart te maken. We hebben er vijf gemaakt (niet zo groot als de appeltaarten die we meestal in Nederland maken) en er staat er nu eentje in de koelkast......

Bel even als je taart komt eten; wellicht moet ik dan bij bakken of nee verkopen!?

Berengoed !

Wees blij dat je goed moet kijken voordat je hem ziet want dit ukkie is levensecht!

Aangezien de dames weer de koffie moesten schenken ging de rest van de famieljes samen hiken op Silver Star Mountain. Je kunt daar 's zomers heel goed afdalingen maken met de mountain bike of je wandelschoenen.

Hoewel het hele gebied gesloten leek en je niet met de lift mee omhoog kon, zijn ze toch de berg op gegaan omdat ze ook andere mensen zagen lopen. Na een tijdje was Grote Raaf aan het uitleggen dat ze bij elkaar moesten blijven en rustig verder lopen omdat het zo zou kunnen zijn dat ze in dit gebied beren zouden tegen komen. Er zouden er toch wel 100 rondlopen of zo. En ware het niet voor de beren dan toch zeker voor de cougars; de bergleeuwen die je vanuit de boom bespringen.

Miss S. keek wat ongeloofwaardig en zuinig toen Grote Raaf dit zo aan het vertellen was. Raafje kon zich nog wel herinneren toen we daar de vorige keer waren en een beer tegenkwamen. Maar miss S. haar gezicht verloor kleur toen meneer De Fries haar plotseling tegenhield en zijn vinger op zijn lippen legde. Grote Raaf moest de hand vasthouden van Raafje toen ze het beertje zagen.

Het vervelende van dit kleintje is dat zijn moeder niet ver weg kan zijn. Dus ze zijn snel doorgelopen en hebben goed opgelet.

Balen dat ik niet mee was. Het interessantste vandaag is een ronddwalende dame van de psychiatrische afdeling die tien keer per dag tegen me tettert....

Niet verdwaald....

.....maar hij wist even een paar uur niet precies waar ze waren.....!!!!

Het was maandag een nationale feestdag; Labourday. De bedoeling was dat Raaf zou werken want koffie willen ze alle dagen. Maar er zit een verkoudheid in haar hoofd dus toen gebeld werd dat het wel erg rustig was, kon ze lekker thuisblijven.

Grote Raaf ging samen met meneer De Vries samen hiken. Je kan het geen wandelen noemen vanwege het verschil in hoogte wat je loopt. Ze gingen naar Kalamalka Park, een natuurpark wat grenst aan Lake Kalamalka. Er wordt regelmatig gebruik van gemaakt door hikers, bikers, mensen met honden en paarden. We zijn er zelf al eerder geweest (in winterjas met een meer in de verte achter ons op de foto) en het is zowel 's zomers als 's winters goed toeven.

Hoe de mannen het hebben gedaan weet ik niet maar er is een aantal uur geweest dat ze niet wisten waar ze precies waren. Hahaha. En ze hadden daar niet erg op gerekend. Ze hadden wel wat te eten mee maar niet een uitgebreide lunch. Bovendien waren zijn nieuwe wandelschoenen nog niet erg goed ingelopen.

Halverwege de ochtend zijn ze vertrokken en net voor vijfen waren ze weer thuis. Grote Raaf kondigde zichzelf al aan. Hij wilde koffie en koud drinken en wat te eten en een voetenbad. Dus we hebben die blaren en de rest van de persoon maar even vertroeteld ;-) Nu kun je lachen om die mooi cowboyhoed die Grote Raaf op had maar blij dat ie daar mee was! Geen blaren op zijn oren...

Volgend weekend zijn we allemaal vrij. Wat mij betreft gaan we kanoën!

Cowboy fun !

Het laatse weekend voor de scholen weer beginnen is al voor de 109ste keer gereserveerd voor de IPE; de Interieur Provincial Exhibition. In zijn soort de grootste met op zondag, toen wij er waren 40.000 mensen en in totaal (5 dagen) 151.000 . Het is een combinatie van een braderie, de huishoudbeurs, een veemarkt, rodeo, kermis en jaarmarkt.

Er worden beesten gekeurd; duiven, kippen, eenden, varkens, schapen, geiten, koeien, konijnen, enz. Er is live muziek de hele dag door, je kunt er cowboyhoeden en -laarzen kopen en kinderboeken, je uitleven in de wat oudere attracties van de kermis, van alles te eten en drinken kopen (geen bier!!!) en bingo spelen. Het is waar je moet zijn in het Labourday weekend.

Wij er dus ook heen. Omdat ze gewaarschuwd hadden dat het zo druk zou worden zijn we al redelijk vroeg vertrokken voor een half uurtje rijden. In het plaatselijke restaurant hebben we een stevig ontbijt genuttigd met eieren en spek.

Van de drukte hebben we nauwelijks iets gemerkt. Toen we wilden zitten was er best nog wel ergens een plaatsje te vinden, in de rij voor je eten gaat hier gemoedelijk en de sfeer was prima. Het weer was ook perfect: lekker zonnetje maar niet te heet. We zijn nog nooit ergens zó lang geweest....het was leuk!

Toch dan maar weer sparen voor volgend jaar!