Nieuw huis, nieuwe geluiden

Je moet in een nieuw huis overal aan wennen, ook aan de nieuwe geluiden.

Vergeet ook de andere dingen, vooral de op- en afstapjes niet; ik ben er zelf een goed voorbeeld van hoe fout dat kan gaan. Ik ging vliegen, kon niet meer lopen en ging van dokter naar röntgenafdeling. Het was gelukkig niet gebroken maar gelukkig ben ik er niet mee. Wel eigenwijs genoeg om morgen weer te gaan werken.

In het nieuwe huis heb je natuurlijk de geluiden van verwarming en zo, maar dit huis komt met heel veel nieuwe geluiden!

Het geluid van Raafje die de code op de buitendeur intoetst als ze 's middags thuis komt. Ze heeft geen sleutel nodig, kan altijd naar binnen. Dan laat ze vervolgens alles vallen en moet heeeeel nodig naar de wc..

Veel geluiden in de keuken. We hebben weer een monster in de gootsteen; zo'n messengeval die ook het gft-afval te lijf kan gaan. Een elektrische blikopener die ik nog niet kan doorgronden, en de koelkast en magnetron. De koelkast piept heel irritant als je niet ergens achter zijn twee deuren het gezochte niet kan vinden en je ze dus te lang open laat staan. De magnetron heeft een bijzonder uitgebreid menu met allerlei piepjes. Van pizza opwarmen tot automatisch brood ontdooien.

De afzuig installatie in de 'powder room'; zo noemen ze een gewoon toilet met wc en wastafel hier. Niemand wil het ding aan als je hem eigenlijk nodig hebt want het is alsof er een helikopter over komt vliegen.

In de garage hebben we de geluiden van de open- en dichtgaande garagedeuren; een dubbele en een enkele. Vanmorgen zag ik dat ik niet de enige ben die iedere keer moet nadenken welke het moet zijn en prompt op het verkeerde knopje drukt.

Leuk speelgoed voor kleine mensen en irritant voor grote, maar toch ook wel makkelijk: de intercom door het huis heen. In bijna alle ruimtes aanwezig voor het geval je iemand nodig hebt maar geen uitgebreide en uren durende zoektocht wil beginnen. Ook te gebruiken voor de radio die je dan aan kunt zetten en overal kunt horen bij druk schoonmaak- en opruim gedrag op vrije dagen.

De vaatwasser heeft bijna geen geluid en wordt nog wel eens vergeten. Gelukkig speelt ie een riedeltje als ie klaar is. Hetzelfde geldt voor de Bahama Blauwe wasmachine en droger die hoog en droog op voetstukken staan. Je kan zelfs kiezen wat ze piepen. Nee, je kunt er nog niet mee bellen. Wel kun je allerlei programma's kiezen, vrolijk begeleid door alle toeters en bellen.

Hebben we tenslotte nog het geluid van de pomp van de hot tub. Dat ding staat normaal buiten maar nu is ie op een houten ondergrond in een kastje onder de wasbak geplaatst. Hij maakt behoorlijk veel herrie wat natuurlijk, in de boven gelegen slaapkamers, te horen is. Voornamelijk als je net in bed ligt. We hebben de instellingen in ons voordeel kunnen veranderen maar het wachten is nu op handige mannen, waaronder natuurlijk die van mij, die het ding op rubber zetten zodat ie minder resoneert.

Onveranderd is het geluid van de wekker waar ik niet vrolijk van word als ik nu niet naar bed ga!

Eerste nachtje eigen kamer

Bij deze foto krijg ik de neiging het advies te geven een zonnebril op te doen ;-)

Het ziet er nog een beetje kalig uit maar Raafje ligt vannacht voor het eerst -twee weken ná de verhuizing- in haar eigen bed te slapen in haar eigen kamer. En je kunt wel zien dat ze daar maar wat blij mee is.

Het was best gezellig hoor, met zijn drieën in onze slaapkamer. Zij op een matras op de grond in een slaapzak. De kamer is er groot genoeg voor dus voor de ruimte ging het ook wel. Maar nu kan ze lekker tussen haar eigen kleuren en spulletjes! Dat het zo lang heeft geduurd komt door de lagen verf op de muur. In eerste instantie was haar kamer veel breder maar op de linkermuur zitten 7 (zeven!) lagen en op de rechter 5. Dat was dus werken en dan 's middags weer een laagje als er tijd was. Gelukkig is het klaar!

De kleur van de muren komt goed over op de foto; links en rechts is knalrood (ze noemen het 'amazing' en dat klopt ook wel met dat zuurstokken rood) en voor en achter is roze. Er is een nieuw matje aangeschaft, Fluffy genaamd en de rest van de aankleding moet nog komen. Het whiteboard aan de muur, de poster van de poes, de boeken in de kast en de knuffels op hun plekje. Morgen gaan we kijken naar stof voor gordijnen.

Dat is tenminste als ik weer normaal kan lopen. Ik was zo druk bezig met iets dat ik even miste dat ik twee stapjes af moet van de gang in de woonkamer. Met een flinke smakker belande ik op de grond. Een hoek uit het parket, een pijnlijke knie, twee nagels gescheurd en een verzwikte voet. Die ga ik nu rust in mijn bedje geven in de hoop dat ik morgen gewoon weer kan werken.

Pas vandaag een beetje op waar je loopt!

Van gekkenhuis naar een te gek huis

We zijn nu een week verder en voor mijn gevoel schiet het niet op. Dat komt ook een beetje omdat het gewone leven ook ondertussen door gaat. Werken hoort daar ook bij.

Gelukkig was ik tot en met woensdag vrij deze week. Helaas vloog de tijd voorbij op die dagen. Ik ben nog met Raafje mee geweest met school. Ze gingen vier keer naar het langlaufgebied om kennis te maken maken met de sport en één keer ben ik zelf mee gegaan. Ze vond het erg leuk en we hebben afgesproken een keer samen op stap te gaan.

De slaapkamer is min of meer op orde. Alle kleding, met uitzondering van ondergoed en sokken, hangt of ligt in de kast maar het werkt nog niet helemaal zoals wij willen. En zonder een gat op de gang om je was in te gooien werd het tijd voor een passende wasmand.

De keuken en woonkamer zijn min of meer op orde. Bijna alles heeft en plaatsje al is het soms nog niet de goede. Regelmatig moet ik de andere familieleden aanwijzingen geven voor de plaats van iets. Of ik moet zelf verschillende laden of kastjes opentrekken op zoek naar iets. Nipper zijn spuiten zijn nog niet terecht al red ik het gelukkig net tot morgen wanneer ik nieuwe kan kopen.

Raafje ligt nog te kamperen bij ons in de slaapkamer. Ze is óf zo moe dat het er niet toe doet of ze ligt daar heerlijk op een matras in een slaapzak. Haar kamer wordt nog steeds geschilderd in zuurstokken-rood en duidelijk-roze. Dat rode blijft, ook ná verschillende lagen, nog steeds vlekkerig. Ook lijkt er alle dagen wel iets te zijn wat tussen mij en het schilderen komt. Vervelend want het lijkt wel dat andere dingen nu ook niet kunnen.

De eerste 'renovatie' ideeën zijn er ook al. Het kleine pijpenlaatje naast het gangetje van de garage wordt onze 'mudroom'. In de toekomst kom je daar naar binnen vanuit de garage. Je kunt er de jassen ophangen, je laarzen/schoenen uittrekken,; zittend en niet half hangend in de gang, de ski's en toebehoren komen er te staan en de spullen van de katten.

Nu ga ik eerst nog even een laagje verf smeren op die gipswandjes. Hoop je binnenkort het resultaat te laten zien.

Moe maar voldaan

Zo was vandaag mijn uitzicht!

Het uitzicht is ieder uur anders, bedenk ik me. Ik heb niet ieder uur gekeken maar er was flink wat verschil. In het midden van de foto zie je Kalamalka Lake. Onze erfgrens gaat langs de coniveren waar je er links nog wat van ziet en achter de fruitbomen langs en het zitje in de rechter hoek.

Vrijdag morgen kwamen het verhuisbedrijf al één van de vrachtwagens vullen. Toen we thuiskwamen, Raafje en ik, wisten we niet wat we zagen; het huis was al zo leeg! Eén burostoel was er nog en ik had snel nog wat ontbijtspullen en servies veilig gesteld. Zaterdag waren de dames al vroeg met de auto en twee katten naar het nieuwe huis.

Hulp hadden we genoeg en het leek wel of een Nederlandse achtergrond het criteria was. Zelfs de mensen van het verhuisbedrijf voldeden aan deze eis. Ze waren aangenaam verrast door de hulp -veel te veel mensen- die we opgetrommeld hadden. Twee vrachtwagens vol met onze spullen om dit giga huis te vullen. En het gaat ons ook nog lukken!

We hebben er inmiddels één nacht in het nieuwe huis opzitten. Raafje slaapt op een matras bij ons op de kamer omdat haar kamer geverfd wordt. Overal staan dozen en ook de poezen zijn behoorlijk van slag. Het is nu zaak om alle dozen uit te pakken en voor alles een plekje te zoeken.

We genieten al wel van het huis. Na zo'n drukke verhuisdag was het heerlijk even met de pijnlijke en vermoeide spieren in de hot-tub te zitten en lekker door te warmen. Iedere keer als ik van beneden naar boven of boven naar beneden liep even lekker naar buiten kijen. Verbaasd zijn over de fluisterzachte vaatwasser en de soepel draaiende wasmachine en droger.

Vanavond waren we Noortje al weer zoek. Ze komen inmiddels overal en vinden al weer hun eigen plekjes. Met het schoonmaken van de kledingkast kwam ik ze op verschillende momenten allebei onderin op het tapijt tegen, ver van de drukte en zo. Ook voor hen is het wennen, al was het alleen maar dat (bijna) alles laminaat of hout is in het huis, met uitzondering van de trap en Grote Raaf zijn kantoor.

Nu vallen mijn ogen dicht en ga ik eens proberen of ik lekkerder slaap dan de eerste nacht. Ik moet tenslotte morgen het oude huis schoonmaken!

Beetje thuisloos...

Geen foto vandaag. Het toestel ligt nog in ons nieuwe huis....

We zijn een beetje thuisloos. Het nieuwe huis is nog niet met onze spullen ingericht, met uitzondering van de keuken. Die is bijna helemaal compleet. Het oude huis is behoorlijk leeg, op wat losse dingen na, wat lampen, een enkele bureaustoel, de bedden en de gevulde koelkast. Dankzij vrienden die hielpen met inpakken, overbrengen en uitpakken. De sloten zijn omgezet. De telefoon/kabel/internet-man komt morgen en de jongste dames zijn begonnen aan het verfen van Raafjes kamer. Onze spullen staan nu in een vrachtwagen te wachten.

Al heel wat mensen hebben een rondleiding gehad en hun steentje al bijgedragen en over één ding zijn ze het eens: we hebben veel dingen en het huis is te klein. Ik snap er niks van maar ze zeggen allemaal hetzelfde.... ;-)

Wat een serieus probleem is is de oprit. Of beter gezegd: afrit. Die is zo stijl dat het niet meevaltmet al het vastgevroren ijs om daar knap van af te komen, te weg weer op. We zullen er morgen wat aan proberen te doen anders hebben we de verhuiswagen straks in de garage staan, ongevraagd.

De poezen lopen hier een beetje doelloos door het huis heen en weer. Noortje sprintte al weer de beide trappen op en af. Nipper lag in een nieuwe mandje (een soort uit de kluiten gewassen pompoen) tussen alle bedrijvigheid door te slapen zo van: Dit is mijn plekje gewoon. Ze gaan morgenochtend met mij mee in alle vroegte. Daar worden ze opgesloten met kattenbak en eten tot iedereen de deur uit is.

Nu Raaf ondertussen vast in slaap gevallen is ga ik, hoewel mijn bed roept, nog verder met inpakken hier en voorbereiden voor de echte verhuisdag van morgen.

Coldstream, here we come!

Wat een geweldig huis hebben we !

Hier staan we dan bij de voordeur van ons nieuwe huis nét voordat onze makelaar afscheid van ons nam.

Het was een drukke en zenuwslopende dag. Hoewel het er in eerste instantie uitzag dat we de sleutel al in de loop van de morgen zouden krijgen, werd het later en later. Eerst was er bericht dat de advocaten het eens waren. Toen het bericht dat het papierwerk en de inschrijving gebeurd was maar de oude bewoners waren nog bezig met het laatste schoonmaakwerk.

Om een lang verhaal kort te maken: toen uiteindelijk de wettelijke overdracht gebeurd was konden we de sleutel niet krijgen omdat ze nog spullen uit de garage aan het weghalen waren. Tot grote frustratie van de makelaar en Grote Raaf. De sleutel kregen we pas om 7 uur 's avonds.

Waren er ook leuke dingen te vermelden? Zeker! Het is een G E W E L D I G huis. Ik kan bijna niet geloven dat we daar vanaf overmorgen in gaan wonen. Ongelovelijk gewoon. Behalve de 'gewone' dingen is er zoveel extra's in het huis. De extra ruimte voor een keukentafel. Een apart toilet zonder dat iedereen meteen de badkamer in duikt. Al die kastruimte. Bijna alle dingen gelijkvloers en dan nog een kelder ook. Met een biljarttafel met koelkastje. Een wasruimte waar ook de naaimachine makkelijk kan. Een inloop voorraadkast en niet te vergeten een 'Spa' ruimte.

De hottub stond aan. We hadden zo in het warme water gekund! Het knopje van de bubbels was even zoeken maar later toch gevonden. Jammer dat het al donker was; de tuin was slecht te zien en het uitzicht al helemaal niet.

Nu eens kijken wat het gaat winnen: de vermoeidheid op de opwinding, als ik zo in mijn bed ga liggen....

Bijna daar !

Dit is de wijk waar wij gaan wonen, vanmiddag genomen onderweg naar Raafjes school.

Het is een wijk waar alleen vrijstaande huizen staan aan de andere kant van Highway 6. Er wordt nog steeds gebouwd, hoog en duur waarbij het gastenverblijf bijna groter is dan een gewoon huis.

Afgelopen maandag hebben we bij de 'lawyer' de papieren getekend maar dat was slechts een onderdeel van de hele race. We begonnen bij de makelaar. Die hadden we nodig om ons de nieuwste huizen via e-mail toe te sturen, voor aanvullende informatie en afspraken te regelen voor bezichtingen. Zij/hij kwam ons ophalen van huis, had de afspraken geregeld en toegang tot de sleutels van de huizen.

Een bod hebben we pas gedaan toen we goedgekeurd waren door de hypotheekverstrekker. Die vertelden we wat we precies wilden en die kon ook kijken hoeveel we kunnen lenen. Zij stond ook weer in contact met onze makelaar. Daar zijn we dus verschillende malen heen geweest om dingen door te spreken en papieren te tekenen.

Tenslotte kwam de advocaat om de hoek kijken. Hij verzorgde het legale gedeelte voor ons, stond ook weer in contact met de makelaar en de hypotheekverstrekker maar ook met de advocaat van de andere partij en met de bank. Daar gingen we ook weer naar toe voor het tekenen van papieren.

Maandag was de afspraak bij de advocaat. Uiteindelijk heeft dat geresulteerd in de afspraak dat wij niet van de koop af wilden maar dat de (vorige) eigenaar één maand zou krijgen om zijn kant van de afspraken na te komen; de woonvergunning. Om de afspraak na te komen heeft de advocaat een flinke som geld achter gehouden.

Morgen krijgen we de sleutel! De advocaten gaan samen alles nog even doornemen. Als er niets aan de hand is gaat die van ons de makelaar bellen dat het in orde is en dat hij bij de andere makelaar de sleutel op kan halen. De makelaar belt ons weer en wij maken dan een afspraak bij het huis. Samen gaan we door het huis heen om te kijken of alles in orde is en dan gaat het beginnen:

Het schoonmaken, het uitvinden waar alles moet komen te staan en het binnen brengen van al onze eigen spullen. Vooralsnog worden het een paar zware dagen waar we ons, met hulp van vrienden en een verhuisbedrijf, vast wel door heen zullen slaan.

We kunnen haast niet meer wachten!

Zoekplaatje

Het is bijna alle ochtenden eerst een kwartier (minstens!) aan de slag voordat je naar het werk kunt.

Niet alleen moet je zorgen dat je auto sneeuw- en/of ijsvrij is maar aan Grote Raaf ook de grote eer om de paadjes -van de deur naar zijn auto en de deur naar mijn auto- en de stoep -de lengte van het perceel- schoon te maken. Verplichte kost hier!

Mijn auto staat op straat en omdat de sneeuwschuiver of de strooier hier pas op het laatst komt is het net off the road rijden hier. Zeker als ie geweest is ligt langs de kant weer een hele berg met sneeuw. Genoeg om het wegrijden of rijden op de oprit aardig moeilijk te maken. Grote Raaf heeft daar iets meer problemen mee dan ik, zonder 4W drive.

We hoopten dat het aanstaande zaterdag, DE verhuisdag, niet sneeuwt maar we hebben dat veranderd in niet regent. De temperatuur gaat woensdag naar +6 en met die sneeuw die er nu ligt wordt dat een nachtmerrie van modder. Kun je nagaan wat er gebeurt als het daarna weer gaat vriezen...

Vandaag waren we naar de 'lawyer' (we gaan niet naar de notaris hier) en daar hebben we een giga hoeveelheid papieren getekend. Een minpuntje was het tijdstip van de sleutel. Dat wordt misschien woensdag, wellicht donderdag maar uiterlijk vrijdag. Balen want ze zijn al met kerst dat huis uit gegaan. Probleem is dat de woonvergunning, onderdeel van het koopcontract, nog niet rond is. Dat moest volgens afsppraak al véél eerder maar de inspectie van de gemeente was pas de 24e december. Een brief van diezelfde gemeente is er nog niet. Voor ons reden om een fors bedrag achter de hand te houden in de hoop wat extra druk er achter te zetten. Kom op zeg! Dit huis stond al sinds april te koop. Wakker worden!

En wij kunnen er (haast) niet van slapen....

Happy Newyear

Voor iedereen van jullie de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar. We hopen dat jullie dromen dit jaar uitkomen en wensen jullie veel gezondheid, geluk en wijsheid!

Sommige van jullie kunnen zich nog herinneren hoe verschrikkelijk saai ons Oudjaar was vorig jaar. We woonden hier toen nog net en waren blijkbaar erg verwend met de Nederlandse manier waarbij er genoeg feestjes waren en vooral het vuurwerk om 12 uur.

Dit jaar hebben we de avond doorgebracht bij nieuwe vrienden met de oerhollandse familiesport sjoelen. Ze hebben hier wel een Engels woord voor dus wellicht is het niet zo Hollands....

Raafje is voor het eerst opgebleven. Ik heb haar bijna de hele avond niet gezien. Op een gegeven moment, ik weet niet precies, stond ze voor me. Of we aub naar huis konden want ze wilde naar bed.... Dat heb ik nog niet zo vaak gehoord ;-)

Op dit moment hebben de koudste winter in 30 jaar hier. We hebben nog nooit zo veel sneeuw bij elkaar gezien! Regelmatig moeten we onze auto 'uitgraven' uit het witte spul en met mijn 4-wheel-drive is het net off-the-road rijden hier bij ons in de straat; het duurt even voordat ze hier komen schuiven en strooien. Heb je deze straat gehad dan is het ergste voorbij.

Het nieuwe jaar gaat veranderingen brengen voor ons! Aanstaande maandag gaan we voor het het wettelijke gedeelte naar de 'lawyer'. We hopen dan ook te horen op wele dag we nou de sleutel zullen krijgen. Wij kunnen niet wachten! Voor ons betekent het dat we wat meer de tijd hebben om schoon te maken, alvast een aantal keer heen en weer kunnen rijden én beginnen met Raafje haar kamer te schilderen in de kleuren die ze uitgekozen heeft: rood, roze en wit!

Waarom hebben wij het niet voor het zeggen?!