.jpg)
....een reservewiel van iemand anders......!!!!
We moesten snel aan het einde van de week op een heen-en-weertje naar Vancouver omdat Grote Raaf zijn paspoort was verlopen en die van Raafje en mij er aan zaten te komen. De afspraak was al een week verzet omdat ze nog vingerafdruk-software-technisch nog niet ervoor klaar waren. Dus dan maar een week later.
Vancouver is een aardige onderneming voor een paspoort. Voor ons is dat uren heen en weer terug in de auto, kattenoppas zoeken, hond uit logeren, hotel overnachting, pasfoto's maken, paspoorten aanvragen. En dan dat wiel mee terug ;-)
Raad eens wat het in Vancouver deed? Juist: regenen! Voor de 8ste en 9de dag op een rij! We logeerden om de hoek van het consulaat dus het enige wat wij hoefden te doen was daar naar toe lopen in de stromende regen. We hadden een afspraak voor vrijdag morgen, hadden donderdag middag al de foto's laten maken en waren vrij op tijd aan de beurt. Grote Raaf zou een uitstekende crimineel kunnen zijn; zijn vingerafdrukken waren niet zo goed "leesbaar" dus hij mocht alle vingers doen. Ik alleen wijsvinger- en duimafdrukken, Raafje nog niks omdat ze te jong is. Hadden we alleen geen kopie van de geboorte-akte mee. Trouwboekje is leuk maar geen geldig document. Gelukkig kan het via de mail.
Nog even bij Ikea gestopt op de weg terug. Eigenlijk alleen op verzoek van iemand anders iets gekocht, wel gespeurd naar dingen.
Het is op zich niet een goede tijd van het jaar om te gaan reizen, zeker niet als je over de Coquilhalla Highway moet. Die ligt vrij hoog en is er om bekend dat het er aardig kan spoken. De heenweg omhoog ging goed, daarna alleen maar regen. Terug min of meer andersom maar we kwamen er wel achter dat het superglad was op bepaalde plekken. Daar hoef je geen expert voor te zijn. Die conclusie kun je gewoon zelf trekken als je verschillende auto's op een sleepwagen ziet gaan en 4 in de greppel ziet liggen....
Raafje en ik schrokken van een geweldige knal. Grote Raaf had iets geraakt of was ergens overheen gereden. Weet je wat, toch maar even stoppen dan, verderop, net voor die andere auto's die daar zo onhandig aan de kant van de weg staan waar geen vluchtstrook is. Ik als eerste uit de auto en kijken. Dat valt niet mee met de lichten nog aan en als je dan ook nog niet geloofd wat je ziet. Er zit een wiel onder onze auto vast! Raafje nog bij de hand roepen: "Niet die van achter, die zitten er nog aan". Klemvast onder de auto met daarvoor een flinke plas olie. Onze olie.
Grote Raaf had hem op het laatste moment gezien: een reservewiel in het midden van de rijbaan. Hij kon niet naar links of rechts uitwijken dus dan maar op hoop van zegen. Hij heeft hem dus waarschijnlijk tussen de voorwielen gevangen en daar bleef ie klem zitten. Door de gladheid voelden we niet dat ie daar zat. De eigenaar, die dat overigens niet helemaal zeker wist, heeft hem er onderuit getrokken. Verder leek alles wel aardig in orde dus alle auto's gingen toch maar weer rijden, ook omdat de plek waar we stil stonden gevaarlijk was. Blijkbaar was het slechts blikschade; de auto's hadden wel tegen elkaar gezeten. De oorzaak was de eigenaar van het reservewiel die door de gladheid flink was gaan schuiven.
Nu we olie kwijt waren geraakt bleven we beiden angstvallig letten op lampjes op het dashbord die eerder nog niet brandden. Er gebeurde niets maar toen we na 20 minuten bij Merrit waren zijn we bij de eerstvolgende garage gestopt. Deze vriendelijke jonge man die pas sinds 1 december open was vond het geen probleem om even te kijken. Dus de auto op de 'ramps' gereden en hij er onder. Grote Raaf keek zo goed mogelijk mee en maakte de mooie foto van een gekreukelde oliepan die op dat moment zijn laatste druppels liet vallen. Nee, daar konden we echt niet verder mee.
Enigszins gehaast door het tijdstip; tegen zes uur op vrijdagmiddag, werden er allerlei bedrijven en instanties gebeld. Dat werd dus weer een nachtje hotel? Uiteindelijk is de auto naar het terrein van de verzekering gesleept met de sleepwagen en hebben wij een auto gehuurd. Zo als het er nu naar uit ziet wordt er voor dinsdag niets aan gedaan. Dus zijn de spullen met enige moeite in de achterklep van een nieuwe Buick. Nu moet je niet vragen wat voor kleur of type; het is donker. Bovendien gaat mijn interesse niet verder dan dat ie rijdt, de verwarming het doet en we droog zitten.
Achteraf hebben we zó ontzettend veel geluk gehad. Het was een klap maar de airbags kwamen er niet eens uit. We hebben zelf gestopt, hebben het gehaald en zijn heelhuids thuis gekomen.
Moeten we alleen nog maar afwachten hoe het verder afloopt. De vorige keer kostte het ons een nieuwe voorruit in de auto. Ik heb zo het idee dat dit iets meer gaat kosten.....
