Road trip

Raafje en ik zijn op een 'road trip' geweest samen. Drie dagen lang samen in de auto, samen in bed en samen in bad (nou ja, hot springs). En dat had natuurlijk zijn ups en downs.

Anderhalf uur later dan gepland vertrokken we naar Nakusp. Via een omweg want de hond moest natuurlijk ook op vakantie maar ging niet met ons mee. We vonden een geweldige lokatie in Falkland waar de ruimte om rond te rennen zich uitstrekte vanaf de voordeur. We hebben haar wel gemist.

De route ging, via Salmon Arm and Revelstoke over highway # 1 en 23 naar beneden, met het pontje over van Shelter Bay en eindigde de eerste dag laat in de middag bij Cozy Cabins in Nakusp. We hadden dat uitgezocht omdat het bijna downtown was (ik) en een hottub had (Raafje). Nu hadden we moeten bedenken dat 'cozy' wat ze proberen te vertalen in het Engels met 'gezellig' toch iets anders gezien wordt hier dan door ons. Het houdt natuurlijk in dat alles over zijn beste tijd heen is en dat er licht tekort dan wel op de verkeerde plek is. Maar de hot tub in de regen en het donker was heerlijk en het ontbijt kregen we en hoefden we niet te maken.

In Nakusp zelf was het rustig en dat is zacht uitgedrukt. Aan Arrow Lakes gelegen is het vast een plaatje in de zomer maar er is weinig te beleven als de sneeuw nog meer hier dan daar ligt en de temperatuur alleen aangenaam is die enkele keer dat de zon zich laat zien. Wat niet weg neemt dat Raafje uren (OK, een uur) heeft doorgebracht -twee keer- in het winkeltje Spiritwood met spirituele muziek, boeken, fonteintje en, het allerbelangrijkste, heeeel veel kristallen.

Grootte, kleur en prijs werden tegen elkaar afgewogen om de beginnende collectie zo evenwichtig mogelijk op te bouwen. En ik denk dat dat uitstekend gelukt is! Dus na de eerste keer moesten we natuurlijk de volgende dag weer terug. Ik weet niet of het een voor- of nadeel is dat het uren rijden en een pontje van ons vandaan is....

Wat hebben we gedaan behalve dat? Gepicknickt aan het water in de zon (jas los) en bewolking (deken om ons heen) met een kat die wel verliefd op ons leek, en iedere voorbijganger. Winkeltjes gekeken van binnen en buiten. Uitgevonden dat het museum dicht was omdat alles pas tot leven komt op en met ingang van het lange weekend in mei.

De tweede nacht hadden we een eigen cabin tot onze beschikking. Dit was een stuk leuker. Raafje bouwde een mooi kunstwerk van materiaal door de natuur ter beschikking gesteld en wat voor beest(je) ik ook zou zijn, ik had het graag als huis gehad. De magnetron maaltijd was ont-zet-tend vies, ik heb lekker gewonnen met het speciaal voor deze reis aangeschafte Yatzee spel en natuurlijk.............de hot springs.

Canada heeft talloze hot springs. Deze uit de bergen komende bronnen moeten met water uit het meer of de rivier afgekoeld worden om tot een aangenaam warme, bijna hete temperatuur afgekoeld te worden. Daar kun je dan, korte of langere tijd, heerlijk in rondhangen, altijd in de buitenlucht. Wij gingen heen toen het nog licht was en kwamen in het pikdonker terug de berg af. Aan het water wordt meestal een heilzame werking toegekend door de aanwezigheid van mineralen in een bepaalde, van de omgeving afhangende, verhouding. Maar het is ook gewoon lekker, zeker als het wat kouder is, je om je heen nog sneeuw ziet en het ook nog donker is en gaat regenen.

Een dagje heen, een dagje daar en dan is het weer tijd voor de terugweg. Zowel heen als terug kwamen we een enkele auto tegen die ons tegemoet kwam maar niets voor of achter ons vanaf Revelstoke tot Cherryville. Heerlijk is dat om te rijden, je kunt wat afwijken van de geadviseerde wegsnelheid, zeker in bochten en langs mooie plekjes. De wegen waren uitstekend, geen sneeuw en slecht op een enkele plek het gevaar van aquaplanning.

Voor mij was dit de eerste keer sinds ik me eigenlijk kan herinneren dat ik zo lang achter elkaar heb gereden aangezien mijn taken in de vakanties anders gedefinieerd waren. De enige keer dat ik me onderweg niet comfortabel voelde was in Fauquier waar het pontje is en een bord dat zegt dat het volgende tankstation weet-ik-veel-hoeveel kilometer weg is. Als je dan wilt tanken en er hangt een briefje: 'geen benzine, kom in de zomer terug' dan weet je weer dat je in Canada bent.

Ik heb het gehaald tot de eerstvolgende pomp in Cherryville. Zonder dat het lichtje ging branden.....

Televisie kijken

Ik zit televisie te kijken in het nieuwe huis, in mijn eentje en bijzonder wel verdiend. Het is het vervolg- verhaal wel ge- worden...

Het begon toen ik dacht 'even' mijn tv (en internet en telefoon) maatschappij te bellen om de aansluitingen te verhuizen.

Ik was niet helemaal zeker of ik wel tv zou houden vanwege de kosten. Met meneer #1 was ik er bijna uit toen het gesprek werd afgebroken. Meneer #2 was aardiger maar ook net toen het verhaal rond kwam, kwam ook weer het einde van het gesprek. Nu had ik mijn dag niet dus ik hield het voor gezien. Belt de baas van meneer #1 mij op: #1 had aan de verkeerde knopjes gezeten, excuses daarvoor. O ja, de tweede keer was het zijn schuld -zodat ie mij terug kon bellen?- maar het was nu in orde. Ik zei dat ik wel terug kon bellen, hij luisterde niet, ik beeindigde het gesprek. Nummer #2 belde terug, ik brak het gesprek af. Nummer 1 belde terug, wist niet wat er gebeurt was (huh?) en ik brak het gesprek weer af....

Grote Raaf moest de naam van het abonnement veranderen en ik werd de volgende dag terug gebeld door een vriendelijke mevrouw die wist waar ze het over had, aangaf dat het wellicht even kon duren omdat het een nieuwe aansluiting is. En ze noteerde mijn mobiele nummer. 's Avonds kwam ik thuis en er was een bericht op het antwoordapparaat dat er een probleem was omdat ze niet snapte dat het een twee-onder-een-kap was. Natuurlijk had het probleem zichzelf opgelost toen ik de volgende dag terug belde. Of eigenlijk snapte ze zelf niet wat het probleem was.

De monteur die kwam moest van de dichtbijzijnde paal met kabels er eentje trekken naar het huis toe. Ik begrijp dat ie het huis te hoog vond en de overhang te breed maar waarom dat betekent dat er zo'n warrige bos met draden op het dag moet liggen, ontgaat me. De apparatuur kon niet in de kelder geinstalleerd worden omdat er geen stopcontact bij de aansluitingen zit dus staat het een en ander op de overloop. Ik heb nog een paar koppelstukjes gebietst en zijn laatste stukje witte coax kabel om de afstand naar de tv te overbruggen.

Alles deed het toen hij weg ging. Alleen niet meer toen ik alle stukjes aan elkaar had gezet en languit op de vloer had gelegen in de wanhopige poging om alle draden achter en onder de kast uit het zicht te laten verdwijnen. Ik hield het voor gezien. Maar nadat ik vandaag een hint had gekregen dat het echt de kabel was en mijn eigenwijze doorzettingsvermogen door de vermoeiheid van het uitpakken kwam zetten, ben ik weer aan de slag gegaan.

Het werkt! Eerst heb ik van alles geprobeerd met de aansluitingen boven de kast en net zo lang geprobeerd tot het werkte. Nu moet ik bekennen dat het hard werken was om alles weer onder/achter de kast te krijgen. Het massief eiken dressoir is ontzettend zwaar en wilde niet meer terug naar zijn plaats. Daar moet ik dus wat hulp voor hebben.....

Nu zit ik lekker languit op de bank te kijken. Wel verdiend. De cd speler werkt ook, alleen moet ik nog kijken welke kabeltjes er tussen de componenten moeten en ik welke gaatjes. De doos met de gebruiksaanwijzingen staat al klaar. Morgen gaat het vast lukken!

Oud huis

Nou, dat heeft even mogen duren maar sinds een paar dagen zit het bordje 'verkocht' er eindelijk op. Jammer genoeg voor de makelaar, het is tenslotte reclame voor hem, zal het bord ook weer zo weg zijn. De nieuwe bewoners krijgen de sleutel nog geen twee weken na de definitieve verkoop.

De verkoop moest allemaal op een holletje plaatsvinden aangezien de nieuwe eigenaren op het punt stonden twee weken naar Mexico op vakantie te gaan -hier het equivalent van de all-in Turkije vakantie of even naar Spanje- maar daarna lag de boel dus stil. Nu hadden we al twee inspecties gehad maar je knijpt 'em toch even als dat het enige is waarop de koop nog ongedaan gemaakt kan worden.

Woensdagmorgen de inspectie, woensdagmiddag laat het verlossende woord van de makelaar, John, dat het allemaal OK is. Hij ook blij; het is zijn grootste verkoop tot nu toe. En al zijn de bedragen die je de makelaar betaald erg hoog, uiteindelijk krijgt hij er geen duizelingwekkend gedeelte van. Nu heeft dat ook te maken met het bedrag wat ie in eerste instantie aan zijn baas moet betalen.

Als makelaar kan je hier schathemelrijk en straatarm zijn. Als je niets verkoopt gaan, zoals bij alle zelfstandigen, de vaste lasten gewoon door. Je moet betalen voor je kantoor, voor toegang tot de programmatuur op internet en zo meer. Als beginnende makelaar betaal je het grootste gedeelte van je winst aan de eigenaar/broker totdat je het overeengekomen bedrag hebt uitbetaald.

In minder dan een week is de verhuisdatum. Ik mag van het makelaarskantoor de vrachtwagen lenen tot middernacht en ik heb een bescheiden lijstje met hulp. Ik hoop zeer binnenkort de sleutel te krijgen en dan wat meer te weten te komen over wat waar moet. We hebben een plan (A is mét kasten en B zonder) voor de indeling van de woon/eetkammer annex keuken en we zijn aardig op weg met inpakken. De teller staat op ongeveer 100 dozen op dit moment.

Raafje blijft graag naar haar oude school gaan en we hebben geïnformeerd naar de busverbinding. Als ze om 7.18 opstapt op een schoolbus bij de halte een paar straten van ons vandaan, brengt die haar naar een highschool en daar kan ze overstappen naar haar eigen school. Die begint om 8.30 en volgens mij is ze daar op tijd genoeg. De terugweg is simpeler; een bus brengt haar naar de dichtsbijzijnde lagere school -eentje waar alle lessen in het Frans zijn de zogenaamde 'French immersion' school- vanwaar ze binnen tien minuten thuis is.

Wij hebben wel een idee wat ons allemaal te wachten staat maar Heeler, de hond, en de twee katten, Noortje (14) en Nellie (2) hebben er nog geen idee van. Hun kans om buiten om het leven te komen wordt er niet minder om, alleen anders. Hier is hun grootste vijand de coyotes, straks is het het verkeer in de buurt. Heeler zal ook moeten wennen; onze nieuwe tuin is niet groot genoeg om speelgoed in te gooien of schoppen.

Duim voor ons dat alles rond de verhuizing goed UITPAKT ;-) of kom ons een handje helpen zaterdag!

Nieuw huis!

Eindelijk vandaag het huurcontract getekend van ons nieuwe paleis. Het is een spiksplinter- nieuwe 2-onder-1-
kap-woning. Wij gaan de linkerkant bewonen. Het raam aan de voorkant is dat van Raafje, het terug- springende raam is op de overloop.

De keuken is aan het einde van de gang links. Ondertussen kom je nog tegen: links de deur naar de garage en een stofzuigerkast, rechts de deur naar de trap van de basement en een toilet.

De twee hoge raampjes zitten aan de zijkant van het huis en de deur gaat naar de tuin. In het raamkozijn kan je zitten.

Op de overloop is rechtdoor de grote slaapkamer met badkamer en inloopkast. Voordat je daar naar binnen gaat heb je rechts nog deuren met daarachter, op een verhoging, de wasmachine en droger. Om het trapgat heen rechts is de slaapkamer in het midden, een badkamer met bad/douche, wastafel en toilet en daarnaast de slaapkamer aan de voorkant.

Laatste foto is van de achterkant. Momenteel is het andere huis nog leeg. We hebben een bescheiden achtertuin met tegelplateautje voor de tuinset.

We krijgen de sleutel waarschijnlijk later deze week en de verhuisdatum is in minder dan twee weken. Nu is het wachten nog op het 'verkocht' bord op ons eigen huis, wat ook niet lang meer op zich zal doen wachten.

Vanmiddag heb ik de woonkamer, vanmorgen maar meteen opgemeten, op schaal nagetekend, net als de belangrijkste meubels. Een ding is zeker: het gaat niet passen. En dat geldt wel voor meerdere dingen. Toch eerst maar eens zien over te gaan met alle spullen en dozen (ik tel er momenteel 80) en daarna zien we wel weer.

Ik kan je vertellen, het is een heerlijk gevoel dat het nu in orde is. Raafje en ik hebben allebei zin om te verhuizen. Het is is wel een mijl op zeven naar haar school toe maar het is te doen met een hele vroege bus en een overstap. De terugweg is iets simpeler. We zitten nu midden in de stad op een centraal punt dus alles is dichterbij. Loopafstand van de bibliotheek en een winkelstraat.

We accepteren felicitaties hoor! Bloemen en planten, kaarten en enveloppen met inhoud. Want die baan, hè, die is er nog niet.....Maar dit is al weer een stap verder op de goede weg naar de toekomst.

Voordat de bijdehandjes onder ons het gaan vragen: nee, de auto is niet van mij en nee, deze zit ook niet bij de huurprijs inbegrepen!