Boekenwurm

Officieel heet het "Gypsybreath, Longstocking and Bookworms" en op andere scholen soms "Battle of the Books" maar het komt allemaal op hetzelfde neer: je leest je suf!

Gisteravond was het evenement. Er waren teams samengesteld met verschillende leeftijdsgroepen, ook volwassenen. Ze hadden een naam, ze wisten als wat ze verkleed gingen, poster en iedereen nam wat eten mee.

Ze waren de "candy mice detectives" en zo zag Raafje eruit. Ze was, van de muizen, M&M's en dat zag je! Haar t-shirt had randjes van chocola, ze had "M&M" op de voorkant staan in letters van dat papier en op de achterkant in Twizlers regenboog snoep "I want candy". Haar nagels waren gelakt in de goede kleuren en haar slippers hadden ook daarin versieringen. Armbanden van Twizzlers en een M&M op een oude ring. Wat een lol met een hot glue gun!

Het was een super avond. Ze aten zich rond aan snoep, chips, pizza en baksels. Ze kregen vragen over de boeken en moesten als antwoord de betreffende boek titel omhoog houden. En haar team eindigde op een gedeelte tweede plaats met als prijs: een boek.

Ze was goed. Dat kan ook niet anders want ze houdt van lezen. Ze doet niet onder voor een 'echte' Canadees en had 9 van de 12 titels gelezen. Regelmatig zag ik haar zo van ja-ik-weet- het-is-zus-en-zo. En ze zag er prachtig uit, al zeg ik het zelf na zoveel werk.

Pasen

De vraag die aan mij gesteld wordt hier is wat voor paast- radities "we" in Nederland hebben. En eigenlijk heb ik geen flauw idee en kom ik niet verder dan het paasontbijt.

Bij mijn ouders thuis was het altijd vooral het ontbijt waaraan veel aandacht werd besteed. Paas-krentenbrood met spijs (wordt hier deerlijk gemist) en zo'n heerlijke luchtige tulband. Er was altijd koude rollade én gekleurde hardgekookte eieren. Natuurlijk wist je niet waar je precies mee moest beginnen en wilde je alles proeven tot je plofte.

Dat ik klein was kregen we een doorzichtige paashaas met een gekleurd hoofd dat mijn moeder na Pasen wegstopte en jarenlang weer opdook op Pasen gevuld met manna; gepofte rijst met een kleurtje.

Het was onze eerste feestdag samen in ons nieuwe huis. De 'paasdoos' hebben we tevoorschijn gehaald en we hebben, vooral de tafel, versierd. De meeste dingen blijven leuk, omdat je ze maar eens per jaar ziet, denk ik. Ik had muffins gebakken met rauwe eieren in de oven die natuurlijk hard op tafel verschenen. Mijn eigengebakken hotcrossbuns; een soort kleine rozijnen bolletjes, kon ik weggooien. Het deeg kwam al ongeloofwaardig uit de broodbakmachine. Gelukkig hadden we niet tekort te eten. En ook wat chocolade paaseitjes al zijn ze hier niet zo goed en/of goedkoop als in NL.

We hebben paas diner gehad, niet één maar twee keer. De eerste keer bij Canadezen met een uitgebreid maal met kalkoen. Cranberrie saus, geroosterde groenten, salade, jus en stuffing. Toetjes: pavlova (door mij gemaakt) en bosbessentaart. Alles was heerlijk en het gezelschap onderhoudend.

De tweede keer aten we bij NL mensen en, wat mij betreft mag dat een traditie worden, nasi goreng met sate, koolsalade en warme groenten, kroepoek en als toetje cupcakes bij het vuur buiten met gitaarmuziek. Ik teken ervoor!

We hadden mooi weer met Pasen. Niet zo mooi als in NL maar goed genoeg om heerlijk te kunnen genieten van het zonnetje nadat wij hier op donderdag nog een fikse sneeuwbui hadden gehad. Vrolijk Pasen!

Concert

Ik weet zeker dat mijn opa verschrik- kelijk trots op mij is na de concerten van afgelopen weekend !

Sinds half januari zit ik bij een plaatselijk koor van bijna 140 leden die al jarenlang door een zeer goed team geleid worden. Ik heb hier twee jaar geleden in een klein koor gezongen en besloot nu opnieuw de sprong te wagen. De gemiddelde leeftijd ligt erg hoog maar de kwaliteit is ook. Drie maanden lang hebben we aan een programma gewerkt met klassieke stukken, spirituals, musical en country en dit weekend waren de afsluitende concerten.

Het moeilijkste stuk was "How lovely is thy dwelling place" uit het Requiem van Brahms, het populairste "Halleluja" van Leonard Cohen, het meest bijzondere "Today I'm gonna try and change the world" van Johnny Reid, het grappigste de Oklahoma-medly en mijn favoriet is "Country Roads" van John Denver.

Drie maanden lang heb ik met nieuwe en bekende gezichten samen in dit koor gezeten en geoefend op woensdag avond, iedere keer twee uur lang. We kregen een oefen cd mee waar de gedeelten die van mij van belang waren -alto 1- op stonden. Op de piano gespeeld door de dirigente zodat ik precies wist hoe het moest klinken. Een van de klassieke stukken had minimaal 6 partijen die verschillend waren maar op hetzelfde moment gezongen moesten worden.

Van muziek lezen heb ik niet veel kaas gegeten al ben ik niet helemaal onwetend na één blokfluit boekje en ik heb geprobeerd wat op te steken in het begin van Raafje haar pianolessen, jaren geleden. Dit was net wat ik nodig had: iets wat mijn volle aandacht nodig had maar wel leuk was. Ik kan niet uitleggen hoe heerlijk het was dat ik die uurtjes al het andere bij de deur achter kon laten en me op de muziek kon richten. Met na afloop nog even napraten bij Tim Hortons (dé Canadeze koffie-, donut- en broodjeszaak) met bekenden.

In september ben ik weer van de partij. Het staat me nu een beetje tegen dat we dan meteen met de kerstliedjes aan de slag gaan maar dat went vast snel. Hoe heb ik het gedaan, opa?