Grote Raaf in beeld

Dit is Grote Raaf.

In zijn vrije tijd welteverstaan. Meestal in het weekend, op zaterdagmiddag, vindt je hem op de slopes van Silver Star. Sinds de vorige skivakantie in Canada is ie iets wijzer geworden en draagt hij met skiën een helm. Veiligheid boven alles. Blijft netjes op de piste en wil een lawine -zoals hier in de buurt voorgekomen- niet aan den lijve ondervinden.

Door de weeks is ie vaak aan het werk. 's Morgens is ie wat eerder op en 's avonds gaat ie wat later door. In zijn 'office'; de enige kamer met laminaat op de vloer en -hopelijk niet lang meer- iets aan de muur. De computer staat ongeveer 24/7 aan.

Vandaag was ie het grootste gedeelte van de dag weg. In training downtown. Uiteindelijk moet er namelijk ook een baan komen om de balans in evenwicht te houden.

Eerst kwam de help van de Immigration Service. Betaald door de provincie kunnen ze je helpen met je CV, het vinden van websites, eventueel talencursus. Maar het CV is inmiddels af en een baan zoeken is hier voornamelijk het uitwerken van de contacten die je hebt. Netwerken dus...En dat is hier erg belangrijk als je weet dat 85% tot 90% van de banen niet geadverteerd worden.

Nu heb je als nieuwkomer in een stad al weinig netwerk, laat staan als nieuwkomer in het land. Gelukkig is daar een organisatie die je daarbij helpt als je wat hoger opgeleid bent. Je krijgt toegang tot informatie over werkgevers in de regio, gelegenheid te netwerken en training met als doel het verkrijgen van de juiste baan.

Dus voor deze eerste dag heb ik zijn brood gesmeerd bij uitzondering. Jaaaa, ik wil hem natuurlijk niet teveel verwennen...;-)

Sneeuw weekend

Ik weet dat het beginstukje een algemeen gebruik stuk is, maar deze had ik daar nog niet eerder gezien.

Nu zie ik eigenlijk helemaal niet veel op de trails. Af en toe wat mensen en als ik de ski trails kruis ineens te veel en te snel dichtbij, maar verder...Het is echt rustig om daar boven cross country te doen.

Gisteren, zaterdag, waren we er omdat Raafje les heeft. Het sneeuwde en de trails, die 's morgens 'groomed' worden, waren behoorlijk onder gesneeuwd. Ik heb het pad van de 'makkelijke' trail gevonden -zonder bordjes (?) - en besloten dat het toch wel heel erg snel naar beneden gaat. Een stukje gelopen, ski's weer onder en toen weer een stukje geskied. Nóg rustiger daar. Uiteindelijk moest ik vanwege de tijd weer terug.

We hebben weer andere Nederlanders ontmoet. Grote Raaf is met ze mee wezen skiën en uiteindelijk belandde het hele spul, inclusief de familie de Fries, bij ons thuis voor de koffie. Erg gezellig maar het werd wel etenstijd. Iedereen weg en wij snel omgekleed voor een bezoek aan MacDonalds met de kortingsbonnen die van de week in de bus vielen. We blijven Nederlanders, hè?!

Vandaag gingen we weer skiën! Voor Raafje en Grote Raaf ging er gezelschap heen en dat is wel zo leuk. Op de een of andere manier zijn je dagen dan best vol. Zeker als je 's morgens nog wat langer in bed blijft liggen (ik of wij) of tv gaat kijken (Raafje). Dan is het even spitsuur als alles aangetrokken, klaargemaakt en mee moet. Lang ondergoed aan, skibroeken en -truien. Jassen, muts, handschoenen. Broodjes gesmeerd en drinken mee. Fototoestel en skipassen. Ski's, stokken en voor die andere twee helmen met ski brillen. En de schoenen alvast aan. Klaar en gaan!

Vandaag kreeg ik een aanbod om met een groepje mee te gaan. Deze keer deed ik dat niet maar de volgende keer beslist wel. Iedere keer alleen is niet het allerleukste en met meerdere is niet alleen gezelliger maar ook veiliger.

Nog maar een week en we kunnen weer de berg op!

Some girls have all the luck...

Om maar even met Rod Stewart te spreken. Of was het nou 'guys'?

Vandaag was het girls. Zie mij hier staan met mevrouw De Fries en Rod Stewart en Abba! Jaha! Jaloers hè? Dat gebeurt je niet alle dagen zo maar even met ze op de foto! Uren hebben we ervoor in de rij gestaan.....

Vanavond waren de dames samen naar ABBAmania en een tribute aan Rod Stewart. Rod schijnt bij de echte in de band te zitten en hij was gewoon erg klein maar leuk! Ik had zo geen nummer echt van hem kunnen noemen maar eigenlijk kende ik ze allemaal wel. Daarna ABBA met een leuk optreden van de meest bekende nummers van ze. Compleet met hooggehakte laarzen, jasjes met tierelantijnen en superstrakke broeken. Errug leuk allemaal.

Ik zag ze al aankomen toen ik van de sportschool naar huis reed om 6 uur; een witte stretch limousine met politiebegeleiding. En toen ik naar huis reed net stapten ze ook net weer in. Morgen en overmorgen optredens in andere steden in de buurt.

Het publiek was niet, zoals ik verwacht had, allemaal mensen van begin veertig of zo maar voornamelijk oude knarren. Afgezien van een groepje meiden die zich helemaal voor de gelegenheid in jaren 70 kleding hadden uitgedost. Dat waren ook de enige die een beetje sfeer maakten in de zaal zelf want afgezien van een beetje geklap was het maar een lauw publiek. Misschien ligt het eraan dat wij uit Nederland komen, misschien was ABBA hier gewoon niet zo 'hot' als in Europa?!

Het theater is niet bijzonder, van gewone grootte en heet het 'Performing Arts Center'. Er waren genoeg parkeerplaatsen voor iedereen (!) en bijna al het personeel is vrijwilliger. Er is één hoek voor bier en wijn; 5 dollar per glas/flesje en ze hebben geen fris, wel koffie, thee en sap. Water met ijs is gratis en een flesje water van een halve liter is $ 1 (ongeveer 65 eurocent). Eigenlijk mag je het niet mee naar binnen nemen maar als je het onder je jas doet (écht, dat zei de mevrouw van het bier)... De zaal is na afloop binnen no time leeg en iedereen heeft dan ook het pand verlaten.

Je leest het al; ik was heerlijk een avondje uit!

In en om het huis

Mijn eerste bakkie Senseo-cappucino; een beetje van mezelf een beetje van Senseo en een beetje van DE.

Ik miste hem de Senseo. Dus heb ik er vorige week eentje gekocht op Ebay in Amerika. De verzendkosten waren hoger dan de prijs die ik er voor betaald heb. Hij is alleen gebruikt, dat is alles.

Nu moeten we alleen nog zoeken hoe we het beste aan de 'pods' kunnen komen want deze zijn hier niet gewoon in de winkel verkrijgbaar. Bij de Hollandse winkels on-line zag ik zelfs onze favoriet; AH mocca te koop, alleen liggen de prijzen hier iets anders. Dan moeten we echt genieten; echt betaalbaar is het niet.......Maar dat miste ik nou. Nu nog een oplossing.

Verder moest Grote Raaf aan de klus. De deur van de 'laundry shute' had losgelaten. Hij stond er gewoon naast en het gat gebruikten we nu meer als basketbal net. Jaaaaaaaaa, goal! ;-) Dus na een bezoekje aan de doe-het-zelf zaak hier kon hij het klusje eindelijk klaren. Ik vind dat ie beter zit dan daarvoor maar ik ben bevooroordeeld...

De kerstkaarten zijn in Nederland nog niet aangekomen dus kijk niet gek op als een aantal van jullie met Pasen een kerstkaart in de bus krijgen. Ik denk dat ik ze met Pasen op de bus doe dit jaar. Hadden ze hier nou ook maar zo'n leuke postzegel actie met kerst.

Raafje moet een beetje zuchten. Behalve rekenen waar ze hier achter mee lopen, moet ze nu ook letters leren schrijven. Voelt ze zich eigenlijk een beetje te goed voor. Ze had vandaag 4 boekjes met bijbehorende tapes mee om Engels te oefenen. Zo makkelijk is dit voor haar. We hebben op school wat leesboekjes voor haar besteld. We zijn benieuwd hoe lang het duurt voordat ze op hetzelfde niveau is als haar gewone lezen.

Vrijdag was ik naar de knutsel (crop)avond van de plaatselijke scrapbookwinkel. Zat ik daar alleen met de eigenaresse! Van zeven tot half tien of zo en niemand kwam er binnen of bij....'t Schiet wel lekker op maar de bedoeling was mensen te ontmoeten. Deze vrijdag pak ik het beter aan; ik ga samen met mevrouw de Fries naar ABBAmania met een tribute aan Rod Stewart. Ik zal proberen niet té hard mee te zingen. Natuurlijk ga ik liever een duet zingen met Michael Bublé op zondag in Kelowna maar ik heb geen kaartje. Dit in tegenstelling tot onze buren -het oude stel, ze komen donderdag eten- die ook een diner en overnachting erbij hebben.

Ik zie een beetje groen maar dat gaat mettertijd wel weer over....je kan niet alles hebben!

Dat vrouwen niet kunnen kaartlezen...

lijkt iedereen al te weten maar waarom ik dat dan nog weer moest gaan bewijzen......?

Afgelopen zaterdag gingen we ieder onze eigen weg; Raafje met de skigroep mee, Grote Raaf met de Friezen de berg op en ik, onder de balk door naar de Nordic trails.

Het beginstuk is algemeen gebruik voor wandelaars, sneeuwschoeners en Nordic skiërs. Er is een trail die 's nachts verlicht is en de Nordic trails zijn verdeeld in gradaties. Te beginnen met makkelijkste. En die wilde ik nemen.

In het begin ging het voornamelijk en lekker naar beneden; dit kan ik, dacht ik al. De oversteek over het skiterrein is tricky; van boven komen skiërs en snowboarders met een soms ijzingwekkende vaart aanzeilen...eh, glijden. Daarna werd het steeds rustiger. Ik maar op mijn kaartje kijken en af en toe even op adem komen want, zeker voor een beginner, is het hard werken.

Uiteindelijk werd het rustiger en rustiger en zag ik een bord: 'to Meadow Trail' en die wilde ik volgen dus.....ik die kant op. Toen begon de ellende. De helling werd groter en dus stijler en ik ging veel harder dan de bedoeling naar beneden. Bij het afremmen ging het echt fout: finaal onderuit ging ik. Hartstikke op mijn plaat. Niemand te zien, alleen wat vogels vlogen onverstoorbaar over mijn hoofd heen en weer.

Zonder dat ik dus een rood hoofd kreeg -die had ik immers al- en zo snel mogelijk omhoog wilde -er was immers niemand in de buurt- ben ik maar opgestaan. Langzaam want het was een behoorlijke smak. Alles zat er nog op en aan en deed wat ik wilde. Maar verder ben ik niet gegaan, wel lopend een stuk terug. Kwaad op mezelf dat dit stukje me niet eens lukte. De terugweg wel, dat viel helemaal niet tegen.

Mijn trots had hier het meest onder geleden. Totdat ik gisteravond de kaart van de trails eens goed zat te bestuderen met google maps op de pc erbij (leuk om dat zo te zien; Silver Star ligt ten noordoosten van Vernon en is heeeel goed te zien) voor het vergelijk. Toen zag ik het pas: het laatste stukje was een blauwe route en leidde NAAR Meadow Trail in plaats van dat het de trail was.

Kan ik zaterdag weer met een gerust hart verder klungelen! Ik heb er weer helemaal zin in!

Hiking

Ondanks het winterweer en de sneeuw die er nog ligt, vonden we het tijd voor een winterwandeling.

Achter ons zie je Kalamalka Lake, niet zo groot als Okanagan Lake maar ook heel mooi. Het ligt zuidelijk van Vernon en het dorpje Coldstream ligt daarbij. Een zeer gewilde plek om een huis aan of vlak bij het meer te kopen. Riante optrekjes ook. Wij gingen er wandelen in het provinciale park. Het ligt ten zuiden van Coldstream, daar waar ook de straten en huizen ophouden.

Kalamalka Provincial Park is een onontwikkeld park met Pondorosa Pines and Douglas Fir naaldbomen en een echt natuurgebied van 978 hectare groot. Sommige paden zijn toegankelijk voor ruiters en/of honden en er zijn verschillende 'trails' (wandelroutes) uitgezet. Ook in de winter zijn de paden redelijk begaanbaar. We hebben onze auto bij één van de parkeerplaatsen (deze kan ongeveer 6 auto's hebben) neergezet en hebben een stukje gelopen.

Er loopt een totaal van 14 km of trails door dit park die bestempeld worden als makkelijk tot gemiddeld. Ook met onze snowboots was het makkelijk te doen al raak ik nog wel snel buiten adem als het té snel omhoog loopt. Hier gaan we beslist vaker naar toe om te wandelen en 's zomers ook vast voor het meer zelf. Het is min of meer in de achtertuin van de vrienden die daar wonen.

Zoals je ziet was 'Snowflake' ook mee. Om Raafje haar middel, met een sjaal vastgeknoopt. Snowflake is spierwit en heeft vleugeltjes met zilveren stiksel en is van de kerstuitverkoop in de supermarkt. De nieuwste aanwinst van Raafje haar opvangcentrum voor speelgoedbeesten. Een betere verzorgster kun je je niet wensen ;-)

Het wandelen was een aangename bezigheid vergeleken met ons bezoek aan Silver Star gisteren. Raafje had haar eigen zaterdagse skiprogramma, Grote Raaf ging met vrienden skiën en ik ging in mijn eentje de Nordic trails ontdekken. Nu gaat het geweldig op het vlakke en glooiende gedeelte van de paden, helemaal als de route geprepareerd is en ik mijn skies dus alleen maar in de gleuven moet houden. In ieder geval had ons dat, met uitzondering van het nog jonge en dus flexibele lijfje van Raafje, spierpijn opgeleverd. Vandaag dus geen skiën ondanks het schitterende en zonnige weer.

Morgen gaat Raafje ook weer naar school en zitten wij ook weer in ons ritme!

Aanpassen

Uiteindelijk moeten we ons toch aan het leven hier aanpassen.

We kopen al grote verpakkingen met boodschappen doen, hebben een BBQ op het deck staan, twee auto's in het gezin, passen voor Silver Star skigebied, een checqueboek. Dat soort dingen.

Nu komt de periode dat de dingen opraken. De vlokken zijn op, de liga's voor mee naar school. De scheermesjes, de tandpasta, de pakken zakdoekjes, de dagcrème, mascara. Geen probleem, zoeken we vervangende dingen voor.

En eens in de zoveel tijd moet je naar de kapper. Grote Raaf is al geweest en die was niet tevreden. Stond ie voor de spiegel aan de haren op zijn hoofd te trekken. Eén kant was gewoon langer dan de andere....

Deze keer was ik aan de beurt en dit is het resultaat. Ik ben bij een kapper in het winkelcentrum 'Village Green Mall' naar binnen gegaan voor een afspraak. Ze hebben dezelfde producten als ik gebruik voor mijn haar en dat gaf mij vertrouwen. Ik heb tegen de betreffende dame gezegd dat ik helemaal tevreden ben met mijn kapsel maar dat het gewoon te lang was. En dan komt het moment waarop het fout gaat; mijn bril moet af. Ik heb -8 dus ik zie niets als ze daar bovenop aan het werk is. Tussendoor heb ik nog een paar keer gezegd dat ik het idee kreeg dat het kort werd maar dat was niet het geval, zei ze.....

Het lijkt nog heel wat op de foto maar de achterkant is in laagjes en net zo kort....Wel een sportief kapsel en gegarandeerd sportschool- en zwembadproef. Dat wel. Maar niet wat ik bedoelde.

De enige troost is dat ik er wel aan zal wennen en dat het wel aan zal groeien. Mettertijd ;-)