Het busje komt zo

Vandaag ging Raafje voor het eerst met de schoolbus naar huis.

Ze wilde dit al een hele tijd en nu had ik er werk van gemaakt. Het is nog niet nodig geweest en we wilden dat haar Engels wat beter zou worden. Vandaag kwam het er onverwachts van. Ik had gebeld met het nummer dat ik destijds had opgekregen, gisteren, en vandaag werd ik terug gebeld.

Omdat ze 's morgens twee bussen moet nemen en 's middags maar eentje ben ik met die van 's middags begonnen. Ik liep haar tegemoet, vroeg of ze wilde, heb haar met het busnummer en mijn mobiele nummer op de bus gezet en ben vervolgens naar het eindpunt gereden. Toen wilde ze -natuurlijk- niet mee naar huis met de auto dus heeft ze het laatste stukje in haar eentje gelopen.

Zoals je ziet gaat het om die 'Amerikaanse' bussen. Als ik het goed begrijp gaat het om een netwerk van bussen, net als gewone lijndiensten, tussen scholen in hetzelfde schooldistrict. In dit geval #22. Van een kind wordt verwacht dat deze maximaal 2,5 km naar school kan lopen en anders komt er een bus. Er zijn bijzondere regels voor de veiligheid rondom scholen zoals de 'schoolzone' waar je van 8 tot 5 maar 30 per uur mag rijden. Zo zijn er ook regels voor de bussen zelf en het gebruik en inhalen bijvoorbeeld.

Het in-, uit- en overstappen gebeurt zoveel mogelijk op grondgebied van de school en er wordt gekeken naar de beste plek daarvoor. Bij Raafje op school rijden ze door naar de achterkant waar de kinderen in rijen staan te wachten. Er zijn 'supervisors' aanwezig met oranje hesjes met lichtgevend gele strepen en op de foto zien we de onder directeur met pionnen lopen, blijkbaar om de rijen aan te geven. Er wordt gewerkt met dagelijks dezelfde bussen dus dezelfde nummers.

Raafje kan om 8.15 uur vertrekken van Silver Star School, dat is hier om het hoekje, 3 straten verder de berg af. Ze moet dan overstappen op een andere bus op Bairsto, de school net aan de andere kant van de drukke straat door de stad heen, die tweetalig les geeft; Engels en Frans. Die volgende bus stopt op haar school. 's Middags gaat de bus om 2.45 terug en komt om ongeveer 3.05 aan op Silver Star School. Al met al niet echt een lange reis.

Ze kon er al bijna niet van slapen: morgen mag ze voor het eerst met de bus naar school.

De gasten zijn weer weg

Time flies when you are having fun!

De gasten zijn al weer weg. Het is ook maar zo kort van zondag avond tot dinsdagmiddag. Voor je het weet is het al weer tijd om uit te zwaaien en de bedden af te halen. Zit je wat suf met de laptop op schoot en richt je je weer op wat er de komende tijd op het programma staat.

Ook onze gasten vonden dat het kort was. Maandag bleef Raafje thuis van school. Ja, sorry hoor, maar dat gaat hier zo veel makkelijker en ze kwamen pas rond zeven uur aan. Dus zijn we maandag morgen gaan hiken in Kalamalka Park. Dat grenst aan het meer. De vorige keer dat we hier stonden was het ook met Grote Raaf en hartje winter. Nu zijn we nog een stuk naar beneden gegaan en weer omhoog omdat we bang waren niet bij de juist in/uitgaang uit te komen. Een stevige tippel waarna we onze lunch zeker verdiend hadden. Dat was in een leuk tentje langs een drukke weg waar Grote Raaf en ik op zijn laatste vrije dag nog gegeten hadden. Dat viel ook erg in de smaak bij de visite!

Ik had nog nooit zo'n rustige middag gehad daarna, sinds we in Canada zijn. Raafje was heerlijk aan het lezen, net als de visite hoewel Grote Raaf zijn neef ook even een uiltje geknapt heeft in de comfortabele stoel. Ik heb voor het eerst weer een stukje kunnen borduren. Omdat we 's morgens als de crockpot hadden gevuld rook het al heerlijk in huis en hoefde ik verder nauwelijks iets te doen.

Vandaag moest Raafje helaas -vond ze- gewoon naar school maar het feit dat we haar met zijn 3en weg brachten maakte veel goed. Ze kon even de school en haar klas laten zien. Op de parkeerplaats hadden we haar juf al gezien; ze had buitendienst vandaag. In school heeft ze afscheid genomen.

Wij zijn met mijn autootje naar boven gereden naar Silver Star Mountain. Nu had ik wel mijn winterjas aan maar verder waren we niet gekleed om het ski gebied met verse sneeuw in te gaan. Het was ook helemaal uitgestorven. Jammer want het is nog prima weer om te skiën. Dit is theoretisch de tijd om 's morgens te gaan skiën en 's middags te gaan golfen.

Raafje vindt het moeilijk om te gaan slapen deze dagen. Eerst omdat ze er waren en toen omdat ze weg gingen. Wat ze prachtig vond was dat ze zich voor het eerst niet buiten gesloten voelde. Ze kon alle gesprekken volgen en gewoon meepraten. Grote Raaf en ik hebben last van haar goede Engels; voorheen praatten we dat als we wilden dat ze het niet zou horen. Wat moet het nu dan zijn? Duits? Frans? En stel dat ze een talenknobbel heeft?

Laten we ons eerst maar eens concentreren op wat er verder nog komen gaat...

De gasten kunnen komen !

En op dit moment komen ze er net aan!

Wij zijn het afgelopen weekend druk bezig geweest met alles in orde te brengen voor gasten. Niet alleen de gasten die vandaag komen maar ook voor Oude Raaf en zijn gezellin die in mei komen. Ze hebben deze week geboekt en blijven ons drie weken gezelschap houden. We zien al uit naar hun komst. We gaan ze alles laten zien wat nu bij ons hoort. Raafje haar school, het koor, de supermarkt, dowtown met zijn winkelstraten en ons favoriete koffiehuis. Gewoon de plaatsen en natuurlijk de mensen die nu een rol spelen in ons leven.

Vandaag zijn Grote Raaf zijn neef en diens vrouw gekomen. Ze waren onze laatste gasten in Nederland en nu min of meer onze eerste gasten hier. Ze liggen al in bed na een vermoeide dag. Ze hebben last van het uur tijdsverschil om van het oosten naar het westen te komen en van de bijna 2 uur oponthoud in de auto vanwege het lawinegevaar onderweg. Dat is opgelost met dynamiet maar dat betekent wel dat ze dan het gebied afsluiten.

Ze kwamen net voor 7en binnen vanavond; nog net op tijd voor de macaroni die in de oven stond. We hadden uitgebreid de tijd gehad vandaag, met de extra uren voordat ze kwamen, om alles pico bello in orde te maken. Raafje had kleedjes geknipt en plastic bekers beplakt, ze mochten haar nep-plantjes lenen en we hadden -bijna- alle storende elementen uit de slaapkamer weggehaald.

Wat je niet ziet is dat in het ene lampje een rood bolletje zit en in de andere een gele, iets wat helemaal past bij zo'n gekleurde kamer. Het verhaal is dat de beide meisjes die erin sliepen allebei een kleur mochten kiezen voor hun kamer. Je ziet hoe het is geworden....

Raafje houden we morgen vrij van school. Het is hier een stuk makkelijker om dat te doen en ik denk dat deze gelegenheid wel speciaal genoeg is. Ze blijven maar tot dinsdag na de lunch en dan zouden ze maar heel weinig gelegenheid hebben om elkaar te zien. Hetzelfde geldt ook voor Grote Raaf maar voor hem zit er -helaas- geen vrije dag in. Wat we gaan doen morgen is nog onduidelijk en hangt af van de wensen van onze gasten.

We hebben wel weer het een en ander beter op orde nu met de gasten als stok achter de deur!

De eerste Canadese baan komt eraan !

Morgen is Grote Raaf zijn eerste werkdag!!!!!!!!!!!!!!!!!

Een nieuwe fase in het Canadese avontuur. Grote Raaf heeft een baan als systeembeheerder geaccepteerd bij Meyer Sound, zie ook www.meyersound.com . Het hoofdkantoor zit in Berkeley, Californië, vlakbij San Francisco en vestigingen over de hele wereld.

Het is best een lang verhaal geworden voordat het zo ver was. Het eerste gesprek was met meerdere mensen, het tweede met hoofd personeelszaken, het derde was een conference call met iemand in China (daar was ie nou eenmaal) en in de USA, de vierde met de managers van de vestiging hier. En dan zijn er tenslotte twee à drie weken voorbij.

Gistermiddag laat kwam het aanbod. Vandaag heeft hij het geaccepteerd en bij het telefonische overleg vanmorgen bleek dat ze graag wilden dat ie snel zou beginnen; "morgen dan maar?" en dan het contract zou kunnen tekenen.

Het bedrijf zit op een klein terrein met verschillende bedrijven en organisaties waaronder een pizzeria en een muziekschool. Het is op de grens van de stad waar wij wonen met het volgende stadje en ongeveer 10 minuten met de auto. Er werken ongeveer 25 tot 30 mensen. Mocht je niet op de website kijken dan zal ik je even vertellen dat ze in geluidssystemen doen. Denk groot; podia, concertzalen, kerken, enz.

Grote Raaf ziet uit naar de eerste dag van zijn nieuwe baan. Hij is ook wel een beetje zenuwachtig maar ook erg benieuwd. En dat mag natuurlijk best met je eerste Canadese baan. ...

Wordt morgen vast vervolgd!

Goodies !

Post krijgen hier is soms net als jarig zijn; allemaal kadootjes !

We krijgen hier regelmatig post. En dan bedoel ik niet de rekeningen en bankafschriften die ze hier helaas ook allemaal kennen, of de blauwe enveloppen uit Nederland. Ik bedoel de dikke en dunnere brieven en kaarten die vanuit Nederland komen of, helemaal geweldig, pakjes !

Onze begin tijd hier viel samen met Sinterklaas en de Kerstman en gelukkig, speciaal voor Emily, wisten deze beiden onze huizen, hier en daar met wat help te vinden. Bovendien hebben we een postadres in Nederland waar we met een gerust hart onze zaken aan toe vertrouwen en die een dagtaak hebben aan onze dingen en de taken die wij niet meer kunnen doen. Daar komt ook regelmatig een doos van binnen met brieven en bestellingen en leuke kadootjes.

Vorige week kregen we twee pakjes; een paardenstripboek met kleine kadootjes erbij en een doosje met kadootjes, snoep en een handig boekje over groente en fruit in het Engels. Die is overigens gelijk naar mevrouw De Fries gegaan omdat zij als cassière daar overhoringen over krijgt.

Mijn laatste pakje is eentje met een lang verhaal. Het moest een verrassing zijn maar er kwam een brief van een pakjes vervoerder dat ze het pakje niet door mochten sturen omdat niet bekend was wat er in zat. Dus ze hadden met de zender en de ontvanger contact hierover opgenomen. Als het lang zou duren dan zou het me zelfs geld gaan kosten. Dus ik ook contact opgenomen met de verzender. Om een lang verhaal kort te maken: het pakje kwam niet, de berichtgeving op internet was onduidelijk en de laatste keer werd me op een heel pinnige manier duidelijk gemaakt dat het nou zoveel moeite had gekost dat het terug gestuurd werd. Zelfs op verzoek van de verzender.

Wie schetst dan ook onze verbazing toen de telefoon ging en ons verzocht werd om downtown een pakje af te komen halen? Ze hadden veel moeite moeten doen om ons telefoonnummer te pakken te krijgen. Dus Grote Raaf is in zijn auto gestapt en had een doos voor mij staan toen ik thuiskwam.

Het leek wel of ik/we jarig waren....! Allemaal leuke en nuttige dingen die helemaal van pas komen. Raafje was niet meer aanspreekbaar met haar strips, Grote Raaf pikte meteen de Fisherman's Friends in en we drinken weer alle dagen heerlijk Senseo koffie. Om maar even wat dingen op te noemen....Het allerleukste vind ik dan ook nog die kaarten die er bij zitten. We vinden het hier zó leuk om kaarten en brieven te ontvangen!

Vergeet niet dat jullie precies weten hoe het met ons gaat maar dat we dat dus niet omgekeerd weten van die mensen die niet even een berichtje achterlaten of ons post sturen. Wellicht duurt het even maar iedereen die post stuurt krijgt bericht terug en bij voorkeur via hetzelfde medium. Daarom schiet het huishouden hier af en toe voor geen meter op en zit ik in de kelder van de kerk tijdens Raafje haar koor repetitie vaak te schrijven.

Jammer dat Pasen voorbij is. Voor Pinksteren, moeder- en vaderdag krijgen we vast geen kaarten en meer feestdagen hebbben we voorlopig niet. De verjaardagen laten ook even op zich wachten. Aan de andere kant; je hoeft geen excuus te hebben om ons allemaal of één van ons iets op te sturen toch? Mocht je het adres niet weten dan kun je me mailen hoor! Voornaam-punt-achternaam-@-gmail-dot-com Ook Raafje is gek op persoonlijke post die we dan de hele dag moeten laten liggen tot ze uit school komt en we haar gek maken van nieuwsgierigheid.

Bedankt lieve ex-collega's, voor deze verwennerij! Daar zullen we de komende tijd flink van genieten en jullie hopelijk van mijn verhalen.

Korenfestival in Kelowna

Daar stonden vandaag 10 meisjes op het podium van St. David's Presbyterian Church in Kelowna op het Kiwani Festival voor koren.

Vanmorgen was het al vroeg verzamelen op een centrale parkeerplaats in Vernon. De kinderen werden verdeeld over de auto's en daar gingen we naar Kelowna. We waren gelukkig op tijd vertrokken want we hadden nog wat moeite de kerk te vinden. En we waren niet de enige. Toen ik de weg ging vragen bij een 'corner store' was de eigenaar ook flink aan het foeteren. Na een school begon het 'gewoon' op nieuw met tellen.

De dirigente had een kamertje mét aftandse piano geregeld om de stemmetjes even op te warmen. Boven leek het niet erg vol te worden maar het was tenslotte pas 9 uur 's morgens... Voor 'ons' was een koor met een aantal jonge dames in avondjurk die een indrukwekkend aantal liederen zongen. Daarna het Dragonfly koor met 10 best wel zenuwachtige meisjes die hun drie liedjes prima deden. Het zijn geen makkelijke nummers; één half in Frans, één als een soort kanon en de laatste prachtig meerstemmig.

Ze zijn winnaar geworden in hun categorie met als belangrijkste reden dat er geen andere tegenstanders waren...Dat ze zenuwachtig waren werd hun wel erg ingewreven maar ze deden het heel goed. De dirigente was tevreden, zeker met de 'blend' van stemmen maar teleurgesteld in het feit dat het jurylid er geen masterclass van maakte met aanwijzingen en een oefening. Eigenlijk zijn we meteen na het optreden naar huis gegaan. De meeste meisjes moesten weer naar school (die van mij ook) en de moeders hadden ook andere dingen.

Het leukste van de dag vond Raafje volgens mij dat bleek dat één van de meisjes een straat verderop woont. Dat we mijn -vergeten- fototoestel op gingen halen trok ze haar jas al uit en wilde ze haar schoenen uittrekken. Nu we morgen andere plannen hebben wordt het toch een andere keer.

Morgen zijn we niet thuis: we gaan het laatste weekend op Silver Star Mountain tegemoet.

Droomschoenen

Eindelijk heeft zij ze in de kast staan; haar droomschoenen.

Vanmiddag ná de generale repetitie van het festival a.s. vrijdag met het koor zijn we samen naar Walmart gereden. Voor het optreden moet ze in wit of zwart zijn. En dat heeft ze eigenlijk niet/nauwelijks. Dus snel van de week wat aangeschaft dat in de smaak viel. Maar wat moet ze er voor schoenen bij aan?

Natuurlijk kunnen haar laarzen maar dat staat niet leuk. Gymschoenen zijn verboden dus dan zullen die zwarte schoenen die eruit zien als gymschoenen vast niet mogen. Dus wij de schoenen afdeling op. Na veel gepas, gezeur en gejammer gingen we met twee paar schoenen naar huis. Eén van haar keus, één van de mijne.

De mijne zagen er leuk uit; dof met glans vlindertjes, bandjes en toch een beetje stevig. Gelukkig voor Raafje vond Grote Raaf haar keus veeeeel leuker; glimmend, wel wat tuttig en waardeloze kwaliteit. Kosten: 10 CA$ (exclusief).

Raafje helemaal door het lint; stuiterballend door het huis, op haar nieuwe schoenen. H-E-L-E-M-A-A-L gelukkig. Dit zijn de schoenen waar ze altijd al van gedroomd heeft sinds ze een klein meisje was. Ze vindt dat ze er hierin 'cute' en klein uit ziet. En dat is de bedoeling.

Ze heeft wel gelijk. De stand van haar voeten/benen is veel minder goed dan bij andere kinderen en daarom hebben we altijd geïnvesteerd in goede, en dus dure, schoenen. Breedtematen en stevige ondersteuning. Zij mocht altijd Birkenstocks uitzoeken en wij de schoenen. Nou zijn die gave winterlaarzen die ze heeft bijna te klein en ze voorspellen 13 tot 15 graden voor donderdag dus ik denk dat we binnenkort maar eens op schoenen jacht moeten.

In ieder geval gaat mijn meisje vrijdag helemaal naar 't zin gekleed naar het festval en ik denk dat dat haar zingen alleen maar ten goede komt!