Televisie kijken

Ik zit televisie te kijken in het nieuwe huis, in mijn eentje en bijzonder wel verdiend. Het is het vervolg- verhaal wel ge- worden...

Het begon toen ik dacht 'even' mijn tv (en internet en telefoon) maatschappij te bellen om de aansluitingen te verhuizen.

Ik was niet helemaal zeker of ik wel tv zou houden vanwege de kosten. Met meneer #1 was ik er bijna uit toen het gesprek werd afgebroken. Meneer #2 was aardiger maar ook net toen het verhaal rond kwam, kwam ook weer het einde van het gesprek. Nu had ik mijn dag niet dus ik hield het voor gezien. Belt de baas van meneer #1 mij op: #1 had aan de verkeerde knopjes gezeten, excuses daarvoor. O ja, de tweede keer was het zijn schuld -zodat ie mij terug kon bellen?- maar het was nu in orde. Ik zei dat ik wel terug kon bellen, hij luisterde niet, ik beeindigde het gesprek. Nummer #2 belde terug, ik brak het gesprek af. Nummer 1 belde terug, wist niet wat er gebeurt was (huh?) en ik brak het gesprek weer af....

Grote Raaf moest de naam van het abonnement veranderen en ik werd de volgende dag terug gebeld door een vriendelijke mevrouw die wist waar ze het over had, aangaf dat het wellicht even kon duren omdat het een nieuwe aansluiting is. En ze noteerde mijn mobiele nummer. 's Avonds kwam ik thuis en er was een bericht op het antwoordapparaat dat er een probleem was omdat ze niet snapte dat het een twee-onder-een-kap was. Natuurlijk had het probleem zichzelf opgelost toen ik de volgende dag terug belde. Of eigenlijk snapte ze zelf niet wat het probleem was.

De monteur die kwam moest van de dichtbijzijnde paal met kabels er eentje trekken naar het huis toe. Ik begrijp dat ie het huis te hoog vond en de overhang te breed maar waarom dat betekent dat er zo'n warrige bos met draden op het dag moet liggen, ontgaat me. De apparatuur kon niet in de kelder geinstalleerd worden omdat er geen stopcontact bij de aansluitingen zit dus staat het een en ander op de overloop. Ik heb nog een paar koppelstukjes gebietst en zijn laatste stukje witte coax kabel om de afstand naar de tv te overbruggen.

Alles deed het toen hij weg ging. Alleen niet meer toen ik alle stukjes aan elkaar had gezet en languit op de vloer had gelegen in de wanhopige poging om alle draden achter en onder de kast uit het zicht te laten verdwijnen. Ik hield het voor gezien. Maar nadat ik vandaag een hint had gekregen dat het echt de kabel was en mijn eigenwijze doorzettingsvermogen door de vermoeiheid van het uitpakken kwam zetten, ben ik weer aan de slag gegaan.

Het werkt! Eerst heb ik van alles geprobeerd met de aansluitingen boven de kast en net zo lang geprobeerd tot het werkte. Nu moet ik bekennen dat het hard werken was om alles weer onder/achter de kast te krijgen. Het massief eiken dressoir is ontzettend zwaar en wilde niet meer terug naar zijn plaats. Daar moet ik dus wat hulp voor hebben.....

Nu zit ik lekker languit op de bank te kijken. Wel verdiend. De cd speler werkt ook, alleen moet ik nog kijken welke kabeltjes er tussen de componenten moeten en ik welke gaatjes. De doos met de gebruiksaanwijzingen staat al klaar. Morgen gaat het vast lukken!

Oud huis

Nou, dat heeft even mogen duren maar sinds een paar dagen zit het bordje 'verkocht' er eindelijk op. Jammer genoeg voor de makelaar, het is tenslotte reclame voor hem, zal het bord ook weer zo weg zijn. De nieuwe bewoners krijgen de sleutel nog geen twee weken na de definitieve verkoop.

De verkoop moest allemaal op een holletje plaatsvinden aangezien de nieuwe eigenaren op het punt stonden twee weken naar Mexico op vakantie te gaan -hier het equivalent van de all-in Turkije vakantie of even naar Spanje- maar daarna lag de boel dus stil. Nu hadden we al twee inspecties gehad maar je knijpt 'em toch even als dat het enige is waarop de koop nog ongedaan gemaakt kan worden.

Woensdagmorgen de inspectie, woensdagmiddag laat het verlossende woord van de makelaar, John, dat het allemaal OK is. Hij ook blij; het is zijn grootste verkoop tot nu toe. En al zijn de bedragen die je de makelaar betaald erg hoog, uiteindelijk krijgt hij er geen duizelingwekkend gedeelte van. Nu heeft dat ook te maken met het bedrag wat ie in eerste instantie aan zijn baas moet betalen.

Als makelaar kan je hier schathemelrijk en straatarm zijn. Als je niets verkoopt gaan, zoals bij alle zelfstandigen, de vaste lasten gewoon door. Je moet betalen voor je kantoor, voor toegang tot de programmatuur op internet en zo meer. Als beginnende makelaar betaal je het grootste gedeelte van je winst aan de eigenaar/broker totdat je het overeengekomen bedrag hebt uitbetaald.

In minder dan een week is de verhuisdatum. Ik mag van het makelaarskantoor de vrachtwagen lenen tot middernacht en ik heb een bescheiden lijstje met hulp. Ik hoop zeer binnenkort de sleutel te krijgen en dan wat meer te weten te komen over wat waar moet. We hebben een plan (A is mét kasten en B zonder) voor de indeling van de woon/eetkammer annex keuken en we zijn aardig op weg met inpakken. De teller staat op ongeveer 100 dozen op dit moment.

Raafje blijft graag naar haar oude school gaan en we hebben geïnformeerd naar de busverbinding. Als ze om 7.18 opstapt op een schoolbus bij de halte een paar straten van ons vandaan, brengt die haar naar een highschool en daar kan ze overstappen naar haar eigen school. Die begint om 8.30 en volgens mij is ze daar op tijd genoeg. De terugweg is simpeler; een bus brengt haar naar de dichtsbijzijnde lagere school -eentje waar alle lessen in het Frans zijn de zogenaamde 'French immersion' school- vanwaar ze binnen tien minuten thuis is.

Wij hebben wel een idee wat ons allemaal te wachten staat maar Heeler, de hond, en de twee katten, Noortje (14) en Nellie (2) hebben er nog geen idee van. Hun kans om buiten om het leven te komen wordt er niet minder om, alleen anders. Hier is hun grootste vijand de coyotes, straks is het het verkeer in de buurt. Heeler zal ook moeten wennen; onze nieuwe tuin is niet groot genoeg om speelgoed in te gooien of schoppen.

Duim voor ons dat alles rond de verhuizing goed UITPAKT ;-) of kom ons een handje helpen zaterdag!

Nieuw huis!

Eindelijk vandaag het huurcontract getekend van ons nieuwe paleis. Het is een spiksplinter- nieuwe 2-onder-1-
kap-woning. Wij gaan de linkerkant bewonen. Het raam aan de voorkant is dat van Raafje, het terug- springende raam is op de overloop.

De keuken is aan het einde van de gang links. Ondertussen kom je nog tegen: links de deur naar de garage en een stofzuigerkast, rechts de deur naar de trap van de basement en een toilet.

De twee hoge raampjes zitten aan de zijkant van het huis en de deur gaat naar de tuin. In het raamkozijn kan je zitten.

Op de overloop is rechtdoor de grote slaapkamer met badkamer en inloopkast. Voordat je daar naar binnen gaat heb je rechts nog deuren met daarachter, op een verhoging, de wasmachine en droger. Om het trapgat heen rechts is de slaapkamer in het midden, een badkamer met bad/douche, wastafel en toilet en daarnaast de slaapkamer aan de voorkant.

Laatste foto is van de achterkant. Momenteel is het andere huis nog leeg. We hebben een bescheiden achtertuin met tegelplateautje voor de tuinset.

We krijgen de sleutel waarschijnlijk later deze week en de verhuisdatum is in minder dan twee weken. Nu is het wachten nog op het 'verkocht' bord op ons eigen huis, wat ook niet lang meer op zich zal doen wachten.

Vanmiddag heb ik de woonkamer, vanmorgen maar meteen opgemeten, op schaal nagetekend, net als de belangrijkste meubels. Een ding is zeker: het gaat niet passen. En dat geldt wel voor meerdere dingen. Toch eerst maar eens zien over te gaan met alle spullen en dozen (ik tel er momenteel 80) en daarna zien we wel weer.

Ik kan je vertellen, het is een heerlijk gevoel dat het nu in orde is. Raafje en ik hebben allebei zin om te verhuizen. Het is is wel een mijl op zeven naar haar school toe maar het is te doen met een hele vroege bus en een overstap. De terugweg is iets simpeler. We zitten nu midden in de stad op een centraal punt dus alles is dichterbij. Loopafstand van de bibliotheek en een winkelstraat.

We accepteren felicitaties hoor! Bloemen en planten, kaarten en enveloppen met inhoud. Want die baan, hè, die is er nog niet.....Maar dit is al weer een stap verder op de goede weg naar de toekomst.

Voordat de bijdehandjes onder ons het gaan vragen: nee, de auto is niet van mij en nee, deze zit ook niet bij de huurprijs inbegrepen!

Oude doos

Dit is mijn allereerste Tina van mijn abonnement dat duurde van 1979 tot ergens in 1983...!

Met de verhuizing naar Canada kon eigenlijk alles mee en hoewel ik veel had weggegooid kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om al mijn Tina's weg te gooien. En ik heb tenslotte een dochter....

Raafje is nu zo oud als ik was toen mijn abonnenment begon; 11 jaar. Tina bestaadt ook nog steeds maar is -gelukkig- wel met haar tijd meegegroeit. Raafje leest zowel de oude als de nieuwere, als ze die te pakken krijgt. Een abonnement voor haar zit er niet in. Ze vragen meestal verzendkosten waar je stijl van achter over valt.

In die tijd stond er nog nauwelijks reclame in, valt me op. Een paar pagina's maar en de rest was echt allemaal inhoud. Wat dacht je van het drankje 'Snor'? Zelf kan ik me niet herinnneren dat ik er ooit een slokje van heb gehad. Nu was en ben ik geen fan van bubbelige drankjes, hier 'pop' genaamd maar er moeten vast kinderen zijn geweest die het heerlijk vonden...

Nu ik min of meer gedwongen wordt om een heleboel dingen weer door mijn handen te laten gaan en er een andere plaats voor te zoeken tot ook ik ga verhuizen, denk ik dat de hele stapel die verhuizing niet meer mee gaat maken. Een klein stapeltje ligt binnen handbereik. Ik ga ze nog één keer lezen en zal Raafje vragen of ze dat ook nog wil. Daarna gaan ze - helaas pindakaas- met het oud papier mee. Dat wordt hier iedere twee weken langs de deur opgehaald als je het in doorzichtige lichtblauwe vuilniszakken doet en aan de weg zet. Dus dat zit wel 'snor'!

Mijn hokje

Een collage van mijn scrapbookkamer/kantoor. In verband met de verkoop van het huis is het regelmatig zo netjes als het nu is. Er wordt alleen weinig gescrapt. De laatste producties vonden plaats op een scrapbookweekend in een bijbelkamp en daarvoor hadden Raafje en ik alles wat we nodig dachten te hebben op het dressoir bij de eettafel uitgestald voor een weekend.

Toch is het heerlijk alles zo in de buurt te hebben. Het is nog niet optimaal maar daar ga ik verder niets aan doen gezien het feit dat we het liever gisteren dan vandaag verkocht willen zien.

De kast is een onderdeel van een heel systeem dat je naar wens kunt combineren en dat niet alleen hier in delen door het huis staat maar ook in NL al. In de hoek voor de kast liggen twee kussens met daarop de liefste hond van de wereld. Ze ligt er overdag zodra ik er voet in zet en 's nachts omdat het aan de overkant van mijn slaapkamer is en naast die van Raafje zodat ze een oogje op ons kan houden.

Zo'n hoekburo is heerlijk, zoveel ruimte als je daar op hebt. Scrappers, ik in ieder geval, hebben veel ruimte nodig om dingen uit te spreiden en neer te zetten. De printer staat in een hoekje, een extra lamp voor directer licht en Raafje kan ook erbij zitten (tweede stoel).

De schuifdeurenkast met spiegels (dit huis gilt er van) is ingericht op kleding maar gevuld met voornamelijk papier. In laatjes, stapelbakken, opbergdozen, accordion-opberg-mappen.

De kamer is in een zachtgroen uitgevoerd met hier en daar accenten in donkergroen. Ik ben erg trots op mijn 'pegboard'. Een simpele geperste plaat hout met gaatjes waar je ijzerwaar voor kunt kopen om het te laten werken. Twee jaar geleden om deze tijd kocht ik kleine metalen emmertjes met een hartje erop waar nu alle stiften en potloden in staan en die alleen een gaatje nodig hadden om het idee te laten werken.

In de kast in de nis staan dozen in heel en half schoenendoos formaat van doorzichtig plastic met nog meer 'benodigheden'. Stempeltjes, Halloweenspullen, ponsjes, inkt, bloemetjes, alles zo voor het grijpen.

Leuk dat je even langs kwam. Ik wilde het even vastleggen nu het huis te koop is en we weer een nieuw bod hebben waarbij de nieuwe kopers eerst hun huis moeten verkopen. Ik weet dat niet ideaal is, zeker omdat het de vorige keer niet werkte, maar je moet hoop houden, toch?

Nu als ik om me heen kijk hier en dan naar deze foto's denk ik dat ik het maar weer zo in orde moet maken aangezien ik vanmiddag weer een showing van dit droompaleis heb. Ik heb er vrede mee dat het niet meer in mijn droom past dus jongens: kom maar op met een goed bod en het geld!

In de wachtstand

Uitleg: Rudolf het rendier met de rode neus doet een aanvraag om werkeloosheids uitkering en de persoon achter de balie zegt: Volgens onze gegevens heeft u maar één dag gewerkt dit jaar.

Ik voel me als Rudolf; ik heb ook een aanvraag om werkeloosheidsuitkering lopen bij Service Canada en in eerste instantie is deze afgewezen wegens een tekort aantal gewerkte uren. Ze zijn nu al sinds half november de boel aan het herzien.

Ik heb tot half oktober gewerkt bij een golf resort en daarvoor bij een koffiehuis. Bij het golf resort ben ik ontslagen wegens gebrek aan werk; de goflbaan en meeste accommodatie gaat dicht in de winter. Seizoenswerk en dat komt hier regelmatig voor.

Ontslagen is niet eens een goed woord. Ze hebben hier verschillende woorden die de lading dekken. 'Fired' is als je ontslagen bent en dan is het min of meer jouw schuld. 'Laid off' dan ben je ook ontslagen maar door andere oorzaken en meestal te weinig werk, je baas is failliet, dat soort dingen.

Ze zijn al twee maanden bezig met mijn aanvraag. In eerste instantie hebben ze alleen mijn uren meegenomen die ik gewerkt heb bij het golf resort. Dat klopt niet omdat ik meteen daarvoor en aansluitend al een baan had.

Het is een zeer frustrerende situatie. Ik heb momenteel geen baan en dus geen geld en dan zou de uitkering moeten helpen. Niet dus. Het meeste gaat on-line dus ook de aanvraag. Je moet ook on-line (kan ook telefonisch) verklaren dat je hier was en beschikbaar voor werk. Wat schetst mijn verbazing dat ik er niet 'in' kan komen en ik zo'n fijne pop-up krijg dat ik kan bellen.

Ik bellen. Gratis nummer gelukkig. Je moet je sofi nummer intoetsen en je toegangscode. De eerste keer kreeg ik uiteindelijk nog een persoon aan de telefoon waar ik overigens ook niet verder mee kwam. De keren daarna blijf ik cirkels draaien in Service Canada land waar ze, blijkbaar als gevolg van de feestdagen (lees: te weinig mensen aanwezig voor het werk) die optie eruit gehaald hebben.

Ik ben nu al verschillende keren naar het plaatselijke kantoor geweest. Daar mag je eerst in de rij (gemiddeld 20 min) en als ze je gegevens oproepen zien ze dat je je suf probeert maar dat er nog niets aan gedaan is. Ze zeggen dan dat het verstandig is dat je met iemand in zo'n hokje gaat praten. Daarvoor kun je opnieuw zitten wachten (variërend). Die bevestigt het hele verhaal, zucht een paar keer, voert in dingen met 'aub' en 'dringend' en 'wanneer' en stuurt je naar huis met een nieuwe datum waarop je eventueel terug mag komen.

Inmiddels ben ik morgen weer aan de beurt voor een nieuw bezoekje daar. De chef daar heeft de andere chef gebeld en de persoon die mijn aanvraag 'doet' heeft vast geen fijne dag als ie aanschuift maar er is nog niets gebeurt.......

Ondertussen in het huis nog steeds te koop en hebben onze potentiële kopers tot half januari om hun huis te verkopen. Ondertussen solliciteer ik, met en zonder hulp, naar de weinige geschikte banen waarvan ik hoor/lees in de krant. Ik heb zo'n mailtje aan mijzelf waar alle belangrijke websites in staan die ik periodiek controleer. Maar een ontvangsbevestiging is hier al te veel gevraagd dus ik hoor nooit wat.

Ze hebben hier de uitdrukking: 'knowing what buttons to push' wat kan betekenen dat je bv als spreker je publiek kan bewerken of in de negatieve manier dat bv iemand precies weet hoe ie je gek kan krijgen. Nou, ik zou graag willen dat iemand de 'play button' kan vinden bij mij want ik heb het gevoel dat iemand op 'pauze' heeft gedrukt.......Laat het me maar weten!

Net op tijd!

Raafje en ik zijn onverwachts in Nederland aangekomen. En net op tijd om vandaag Sinterklaas in te halen in de woonplaats van mijn ouders. Op de foto mijn neefje die met engelengeduld heeft moeten wachten op een hand van de goedheiligman.

Natuurlijk plensde het van de lucht en in de kerk daarna was het warm en dampig. Neefje # 1 liet het meteen na de intoch al afweten en neefje # 2 kreeg de volle laag van een vader met een trauma in de kerk en toog dus ook vroegtijdig af.

Maar we hebben hem zien binnenkomen en de pepernoten waren gescoord al verdenk ik de pieten wel van leeftijdsdiscriminiatie ten opzichte van mijn dochter. Elf en lang, het is te verwachten. En het smaakte toch weer iets anders dan verwacht.

Gisteren hebben we natuurlijk de intocht op de televisie gezien. Bovendien wordt het sinterklaasjournaal via youtube of gewoon op de tv gevolgd dus we zijn heeeel benieuwd hoe het afloopt met het baby pietje...

Letterlijk met onze neus in de boter, vallen wij. Pepernoten, speculaas, marsepein, lekker hoor! Niet dat we verder niet weten wat we willen. Kibbeling, roze koeken, mergpijpjes, caravan cevitam limonade, advocaat, stoofpeertjes.

Dat het verkeer van rechts voorrang heeft daar moet ik me wel even op concentreren. Gelukkig is de auto van mijn ouders een automaat want dat zou toch, na drie jaar, weer even wennen zijn. Die regen bevestigt gewoon het idee over het Nederlandse weer weer. Dat was meteen bij aankomst al; 25 minuten rondcirkelen in afwachting van onze beurt op die ene landingsbaan en het ging niet soepel. Het zweet brak mij uit en ik hield net alles nog binnen.

Tot overmaat van ramp liet Raafje haar tasje liggen in het vliegtuig. Daar zijn we twee dagen later weer voor naar Schiphol gegaan en daar lag ie dan; Ipod er nog in, telefoon, en ook de portemonnee. Wel alle Canadese dollars er nog in maar die Nederlandse euro's (negen) daar kon ze naar fluiten. Raafje keek op haar neus, nu kon ze niets meer kopen, maar deze moeder slaakte een zucht van verlichting.

Die jetlag gaat ook wel maar vooral de eerste avond viel ik van mezelf in slaap!