Ik ga naar Vancouver voor mijn paspoort en ik neem mee terug...

....een reservewiel van iemand anders......!!!!

We moesten snel aan het einde van de week op een heen-en-weertje naar Vancouver omdat Grote Raaf zijn paspoort was verlopen en die van Raafje en mij er aan zaten te komen. De afspraak was al een week verzet omdat ze nog vingerafdruk-software-technisch nog niet ervoor klaar waren. Dus dan maar een week later.

Vancouver is een aardige onderneming voor een paspoort. Voor ons is dat uren heen en weer terug in de auto, kattenoppas zoeken, hond uit logeren, hotel overnachting, pasfoto's maken, paspoorten aanvragen. En dan dat wiel mee terug ;-)

Raad eens wat het in Vancouver deed? Juist: regenen! Voor de 8ste en 9de dag op een rij! We logeerden om de hoek van het consulaat dus het enige wat wij hoefden te doen was daar naar toe lopen in de stromende regen. We hadden een afspraak voor vrijdag morgen, hadden donderdag middag al de foto's laten maken en waren vrij op tijd aan de beurt. Grote Raaf zou een uitstekende crimineel kunnen zijn; zijn vingerafdrukken waren niet zo goed "leesbaar" dus hij mocht alle vingers doen. Ik alleen wijsvinger- en duimafdrukken, Raafje nog niks omdat ze te jong is. Hadden we alleen geen kopie van de geboorte-akte mee. Trouwboekje is leuk maar geen geldig document. Gelukkig kan het via de mail.

Nog even bij Ikea gestopt op de weg terug. Eigenlijk alleen op verzoek van iemand anders iets gekocht, wel gespeurd naar dingen.

Het is op zich niet een goede tijd van het jaar om te gaan reizen, zeker niet als je over de Coquilhalla Highway moet. Die ligt vrij hoog en is er om bekend dat het er aardig kan spoken. De heenweg omhoog ging goed, daarna alleen maar regen. Terug min of meer andersom maar we kwamen er wel achter dat het superglad was op bepaalde plekken. Daar hoef je geen expert voor te zijn. Die conclusie kun je gewoon zelf trekken als je verschillende auto's op een sleepwagen ziet gaan en 4 in de greppel ziet liggen....

Raafje en ik schrokken van een geweldige knal. Grote Raaf had iets geraakt of was ergens overheen gereden. Weet je wat, toch maar even stoppen dan, verderop, net voor die andere auto's die daar zo onhandig aan de kant van de weg staan waar geen vluchtstrook is. Ik als eerste uit de auto en kijken. Dat valt niet mee met de lichten nog aan en als je dan ook nog niet geloofd wat je ziet. Er zit een wiel onder onze auto vast! Raafje nog bij de hand roepen: "Niet die van achter, die zitten er nog aan". Klemvast onder de auto met daarvoor een flinke plas olie. Onze olie.

Grote Raaf had hem op het laatste moment gezien: een reservewiel in het midden van de rijbaan. Hij kon niet naar links of rechts uitwijken dus dan maar op hoop van zegen. Hij heeft hem dus waarschijnlijk tussen de voorwielen gevangen en daar bleef ie klem zitten. Door de gladheid voelden we niet dat ie daar zat. De eigenaar, die dat overigens niet helemaal zeker wist, heeft hem er onderuit getrokken. Verder leek alles wel aardig in orde dus alle auto's gingen toch maar weer rijden, ook omdat de plek waar we stil stonden gevaarlijk was. Blijkbaar was het slechts blikschade; de auto's hadden wel tegen elkaar gezeten. De oorzaak was de eigenaar van het reservewiel die door de gladheid flink was gaan schuiven.

Nu we olie kwijt waren geraakt bleven we beiden angstvallig letten op lampjes op het dashbord die eerder nog niet brandden. Er gebeurde niets maar toen we na 20 minuten bij Merrit waren zijn we bij de eerstvolgende garage gestopt. Deze vriendelijke jonge man die pas sinds 1 december open was vond het geen probleem om even te kijken. Dus de auto op de 'ramps' gereden en hij er onder. Grote Raaf keek zo goed mogelijk mee en maakte de mooie foto van een gekreukelde oliepan die op dat moment zijn laatste druppels liet vallen. Nee, daar konden we echt niet verder mee.

Enigszins gehaast door het tijdstip; tegen zes uur op vrijdagmiddag, werden er allerlei bedrijven en instanties gebeld. Dat werd dus weer een nachtje hotel? Uiteindelijk is de auto naar het terrein van de verzekering gesleept met de sleepwagen en hebben wij een auto gehuurd. Zo als het er nu naar uit ziet wordt er voor dinsdag niets aan gedaan. Dus zijn de spullen met enige moeite in de achterklep van een nieuwe Buick. Nu moet je niet vragen wat voor kleur of type; het is donker. Bovendien gaat mijn interesse niet verder dan dat ie rijdt, de verwarming het doet en we droog zitten.

Achteraf hebben we zó ontzettend veel geluk gehad. Het was een klap maar de airbags kwamen er niet eens uit. We hebben zelf gestopt, hebben het gehaald en zijn heelhuids thuis gekomen.

Moeten we alleen nog maar afwachten hoe het verder afloopt. De vorige keer kostte het ons een nieuwe voorruit in de auto. Ik heb zo het idee dat dit iets meer gaat kosten.....

Happy New Year

Deze foto is van ons genomen op Silver Star Mountain, een paar dagen voor kerstmis toen we in de hevige kou mee gingen zingen met de 'Carolers' en daarna niet wisten hoe snel we bij Bugaboos aan de warme chocolademelk moesten....

Voor ons tikken de laatste uren weg van het oude jaar. Het was toch wennen dat toen ik thuis kwam van mijn werk vanmiddag dat in Nederland 2010 net begonnen was. Heb ik toch even de ouders kunnen vragen hoe dat nou was, dat nieuwe jaar ;-)

We zijn bezig met wat hapjes maken voor de rest van de avond tot 12 uur. We gaan de laatste uren bij kennissen vlakbij doorbrengen. Morgen staat er een lekkere slome dag gepland, hopelijk in pyjama en al knutselend, voordat het 'echte' leven weer begint.

Er is met en bij ons ontzettend veel gebeurd dit afgelopen jaar!

In verband met de op hande zijnde verhuizing is Raafje in het nieuwe jaar begonnen bij de plaatselijke basisschool het dichtste bij ons huis. Ze heeft een vriendinnetje in de straat die haar alle dagen op komt halen om samen naar de bushalte te lopen.

We zijn in januari verhuist. Tot grote verbazing van vrienden en kennissen wisten wij dit giga-huis aardig te vullen met onze spullen! Het is een heerlijk huis! De kamers van Raafje, mijn hobbykamer en Grote Raaf zijn kantoor zijn geverfd en gerenoveerd. De bijkeuken is af op wat afwerking na. De hottub; oud en lawaaiig is er deze zomer uitgegaan met hulp van mijn vader en er is een betonnen terras aangelegd voor de nieuwe die er eens gaat komen maar dan wel buiten. De badkamer/sauna is nu in ontwikkeling. In bijna het hele huis hangen nieuwe gordijnen die mijn moeder in vier weken aan de roedes/rails heeft weten toveren en de gamesroom heeft, voornamelijk voor het geluid, een binnenraam en een -deur zodat het een af te sluiten ruimte is.

Raafje is begonnen met bij de plaatselijke ponyclub waar je geacht wordt je eigen paard naar les mee te nemen. Wij hebben een geweldig leenexemplaar gevonden. Binnenkort begint het schema weer: theorieles totdat het buiten geschikt is om te rijden. We hebben er heel wat aardige mensen bij/door ontmoet! Verder gaan de pianolessen alle weken door en blijft het oefenen toch altijd moeilijk.

Ik heb vorige winter een rot skiseizoen gehad door een wat ongelukkige val in de huiskamer maar Raafje en Grote Raaf hebben genoten op Silver Star Mountain. Ook komend jaar hebben we skipassen en gaat Raafje weer alle zondagen skiën via de Ski Club waar ze leert racen. Ze heeft het afgelopen winter daar heel goed gedaan en met veel plezier.

Raaf, ik dus, werk nog steeds bij het koffiehuis "The Cracked Pot Coffee Emporium" waar ik heel veel meegemaakt heb. Ik begon daar tijdelijk maar ben al aan het einde van het tweede jaar bezig. Het is als buitenstaander niet makkelijk om aan een andere baan te komen en de recessie heeft daar niet aan mee geholpen, in tegendeel. Hoewel het werk lichamelijk zwaar is heb ik het getroffen met leuke collega's! Op knutselgebied hoop ik eigenlijk de eerste maand van 2010 al het hele jaar te overtreffen nu mijn kamer zo goed als op orde is!

Voor Grote Raaf was 2009 helemaal een vreemd jaar. De recessie liet ook bij zijn werkgever zijn sporen achter, wat uiteindelijk resulteerde in ontslag met ingang van half juni. Het is hem helaas nog niet gelukt om hiervoor iets anders te vinden. Wel heeft hij zich bijzonder verdienstelijk gemaakt in achterstallig onderhoud van de tuin en middels al die kleine klusjes die er altijd in huis zijn. Toch zijn we het er allemaal over eens dat het tijd wordt voor een betaalde baan buitenshuis, temeer dat de WW hier van verre riant is...
Grote Raaf is op sportgebied bezig geweest met de eerste beginselen van paardrijden en heeft, vooruitlopend op een goed skiseizoen 'droog' geoefend en reken maar dat ie twee keer in de week onder handen genomen is!

Meer dingen die de moeite waard zijn om te benoemen zijn bijvoorbeeld het bezoek van mijn ouders. Het was geweldig om ze, in de vier weken dat ze hier waren, te laten zien hoe ons leven er uit ziet. Waar Raafje naar school gaat, waar we de boodschappen doen (en onze kaas halen, toch pap?), de stof kopen (voor die meters gordijnen, nietwaar mam?) en waar er gewerkt wordt/werd. Waar we skiën en hoe geweldig de Rocky Mountains zijn.

We hebben ons gezin "uitgebreid', eerst met Nellie, onze kleine grijze tabby die we ook wel onze tornado noemen. Zij was er ook de oorzaak van dat we onze Healer konden adopteren. We hebben het bijzonder getroffen met onze hond. Ze is pas zes geworden, luistert geweldig, is lief en dol op het jagen achter een plastic piep kip aan. We kunnen ons nauwelijks meer voorstellen hoe het zonder hen was. Helaas hebben we geen afscheid kunnen nemen van Nipper, die op een avond weggegaan is en niet meer terug gekomen. Ze was erg insuline afhankelijk en we zijn bang dat ze door een coyote opgegeten is.

Natuurlijk is al ons Engels er op vooruit gegaan het afgelopen jaar, hebben we weer meer inzicht gekregen in Canadese mentaliteit en cultuur en hebben de dingen die ons aanstaan overgenomen. Wij hebben ook bijgedragen aan de economie en de kosten van de op handen zijnde Olympische Spelen.

Een blik vooruit zegt ons dat we wat bescheiden wensen hebben voor 2010 waarbij de werkgelegenheid van ons beiden toch een grote rol speelt. We hopen verder dat iedereen gezond en gelukkig is/blijft of wordt in 2010 wat dat is toch wel heel belangrijk. We wensen iedereen het allerbeste en hopen dat we jullie met mooie verhalen kunnen blijven vermaken in 2010.

GELUKKIG NIEUWJAAR !!!!

Sinterklaas heeft ook ons gevonden !

Toen we gingen kijken wat er aan de hand was, begrepen we waarom Raafje stond te springen in de kamer; ik had gevraagd om de theeglazen van de dag ervoor even op te halen uit de woonkamer.

Nee, Sinterklaas had de kadootjes niet zo neergelegd. Grote Raaf had dat gedaan. Voor de kijkers links: de pakjes met onze voornamen of allebei. In het midden: de pakjes voor ons allemaal. Rechts: allemaal voor Raafje.......

Wij hadden al een beetje genoten van het feit dat Sinterklaas de pakjes met de post had gestuurd en daarbij het verzoek om ze niet meteen open te maken. Ik wilde eigenlijk even spieken in de pakjes maar was bang dat er net een verdwaalde Zwarte Piet door de ramen naar binnen zou gluren.

Wat heeft Sint ons dit jaar weer verwend zeg! Als Hollanders in den vreemde kunnen we daar nu nog beter voor uitkomen met een aantal verschrikkelijk mooie Hollandse kerstballen die een mooi plekje in de buurt van een blauwe slinger in de kerstboom zullen krijgen. We zijn van plan die zaterdag op te zetten. Een kalender voor 2010 met mooie plaatjes van in en rondom onze oude woonplaats. Kneipp bad- en douchespullen die hier dus niet te krijgen zijn. Om zo maar eens wat te noemen.

Om de zoveel pakjes van Raafje maakten wij er eentje open. Wat is ze heerlijk verwend! Ze werd gek van frustratie toen haar grote nieuwe Little Pet Shop huis niet snel genoeg los wilde. We hebben weer heerlijk een familiefilm om te kijken en er werd hard gejuicht bij het uitpakken van de Ministeck paarden (ook niet iets wat je hier kan kopen). Eindelijk een toilettasset voor haar leeftijd in plaats van de prinsessen die ze dus niet meer meewil. Om ook maar even wat van haar kadootjes te noemen.

We willen Sinterklaas hartelijk bedanken (hopelijk is ie geen digibeet of heeft ie een digi-Piet) voor alle kadootjes maar speciaal voor de moeite om te zorgen dat wij het kregen. Met heel veel plezier genieten we van deze aandacht en worden daar extra blij en warm van binnen van!!!! We kunnen hem wel zoenen!

's Avonds hebben we het ook in stijl gevierd. Raafje had haar pietenpakje aan en we hadden allemaal drie kadootjes van $ 1 mee. Daar hebben we met nog 6 andere Nederlanders om gedobbeld onder het genot van vooral veel speculaas en pepernoten, Sinterklaasliedjes en de door ons meegebrachte versieringen.

Sinterklaas houden we hier zeker in ere! Nu hoopt Raafje dat ook de kerstman ons weet te vinden....

't Moet niet gekker worden

Kom je, compleet afgebeuld, thuis van je werk, krijg je dit soort foto's onder je neus geschoven!

Afgelopen vrijdag ging Silver Star Mountain -in bescheiden- vorm open en wie stond er zondag middag al weer op de lange latten? Grote Raaf natuurlijk! Zoals de hond helemaal dol wordt van het woord 'walk' wordt deze jongen dat van het werkwoord 'skiën'. Nu heeft skiën helemaal niets met werk te maken......Dat bleek wel op het moment dat meneer een afspraak had gemaakt op een doodgewone dinsdag middag. Hij stuurde zijn vrouw naar het werk, zijn kind naar school en liet de huisdieren moederziel alleen achter.

Natuurlijk hadden de heren (er was hier sprake van een complot) de berg als het ware voor zich alleen. Want al die andere mensen zijn gewoon aan het werk op dinsdag!!!! Maar laten we eerlijk zijn: het was er een prachtige dag voor. Heerlijk helder weer, niet te koud en bijna geen wind.

Ik moet nu verder; een 'to do' lijstje voor iemand maken van alle klusjes om te voorkomen dat dit weer gebeurt. Of hij moet snel werk vinden....

Tornado

WIE HEEFT VERGETEN DE DEUR VAN DE WC DICHT TE DOEN?

Ze heeft maar een paar tellen nodig, onze tornado, om op zijn minst luchtgaten in het toiletpapier te maken. Of als eerste in de wc te zijn als je 's nachts moet. Of eerder in jouw bed te liggen dan jij als je weer terug gaat.

Wij lijden met een glimlach onder haar schrikbewind. Als het té erg wordt gooien we haar buiten of komt de plantenspuit weer tevoorschijn. Haar in het washok opsluiten, hoe riant ook dat onderkomen, doen we al lang niet meer. Vrezend voor verveling wat ontaart in een tol keukenpapier volledig afgerold en onbruikbaar gemaakt, knijpers overal en nergens, touwtjes etc. die er anders uitzien. En ga zo maar door.

Ze is de jongste in huis en verschrikkelijk...............en verschrikkelijk leuk. Als je gedachtenloos een papier tot een propje maakt landt ze plotseling op je buro. Ze gaat knorrend onder je burolamp liggen en het maakt haar niet uit wat er verder ligt. Knikker je haar de deur uit dan gaat ze met dat propje onder je deur door spelen.

Ze heeft een klein belletje om en luistert naar de naam Nellie-Bellie. Als je klikt met je tong tegen je tanden kijkt ze op; dat is haar geluidje. Ze ligt te slapen op verschillende plaatsen; op Grote Raaf zijn schoot, in een mandje onder de bank, op Raafjes stoel, op het biljart (!), op een kussen in de 'games room'. Maar het liefst zit ze in het raamkozijn. Het is geen vensterbank dus als ze groter wordt past dat misschien niet meer.

De korste weg naar dat raamkozijn is via de eettafel in de keuken. Een tussenstop op de placemat voor een tussen-tukkie is gauw gemaakt maar als ze haast heeft: berg je maar. Ze huppelde laatst blijmoedig over borden en kommen op de tafel waarbij je haast niet merkt dat ze langs is gekomen. Zag ik daar niet.......ja hoor!

Ze houdt natuurlijk van haar kleine-poezen-brokjes maar draait haar hand, eh, pootje niet om voor andersmans, eh, anderdiers bak. Of dat nu hond of kat is is toch niet belangrijk? Ze houdt van kleine yoghurt bekertjes. Staat heel snel maar haar huis bijna tegen de jouwe of ze je lepeltje mag aflikken.

Buiten twijfelen we of ze een poes, een hond of een paard is. Op haar eigen-wijze manier huppelt ze diagonaal door het gras met raar gebogen staart en vier pootjes tegelijk. Achter Healer haar speelgoed aan. Soms bekijkt ze het van afstand. Dit houdt ze slechts vol totdat Healer bijna over haar heen loopt onderweg naar haar speeltje. Healer likt haar graag maar zijn bepaalt waar en hoe lang. Soms loopt ze een rondje mee met ons. In de verte hoor je dan telkens haar belletje.
Bijzonder veel aandacht heeft ze, plotseling en doordringend, voor onze enige andere 'man' in het huis; Raafjes vis Bubbles. Deze staat, wegens omstandigheden, bij ons op de tv-kast maar ik houd mijn hart vast....Vandaag of morgen heeft ze vis op het menu staan als ze uit heeft gevonden hoe ze op de kast kan komen. Of als we een stoel of zoiets te dicht bij laten staan.

Ze valt Raafje aan. Gaat om de hoek staan en als ze aankomt schiet ze er, met vier pootjes tegelijk op af. Hebbes! Gaat met ieder klein dingetje aan de haal, bij voorkeur als het Raafjes speelgoed is. Geen Little Pet Shop of Polly Pocket dingetje is veilig voor haar scherpe tandjes.

Het is goed dat ze er is. We lachen liever om haar dan huilen om het verlies van onze Nipper die sinds 5 oktober niet meer thuis gekomen is....

Sneeuw Snuiven

Afgelopen zondagmiddag gingen we 'even' sneeuw snuiven op Silver Star. Healer ging met ons mee. De vorige keer dat we er waren was met mijn ouders maar nu ligt er weer van dat rare witte poeder.....

Er ligt zelfs zó veel dat de Nordic trails (langlauf loipen/cross country tracks) al weer open zijn. Ik moet hoognodig heen want aan het einde van de maand laten ze, mits er genoeg sneeuw ligt, ook die rare skiërs weer los op de berg. Soms kruisen onze paden elkaar en dat is niet altijd even fijn......vooral voor mij.

We wisten al dat Healer er helemaal niet van op keek; van sneeuw. Niet echt raar aangezien ze hier lokaal vandaan komt. Dat ze ook sneeuw/ijsstukken probeert te vangen en uit te graven, was wel nieuw voor ons. Ze kon haar lol niet op!

We hebben niet heel erg ver gelopen. Het moest wel een zondagmiddag wandeling zijn, natuurlijk ;-) Welke wij heerlijk afsloten met koffie/chocolademelk bij 'Bugaboos'; de eerste van het seizoen!

Nu is het winter seizoen heerlijk hoor! Raafje gaat weer racen/slalommen en wij gaan 'verplicht' ook dan naar boven. Alle spullen zijn klaar en de winterkleding ligt voor het grijpen. Iedere zondag een leuk agendapunt bovenaan ons lijstje. Maar ook van ons mag de sneeuw hier beneden nog wel even op zich laten wachten.

We hebben wel allebei de winterbanden er al onder dus we zijn er wel klaar voor!

Happy Halloween !

Deze hartveroverende heks had een druk Halloween programma deze week!

Halloween is op de 31ste oktober en deze keer viel dat op een zaterdag. Het is geen officiële vrije dag, dat niet. Er wordt wel aardig wat werk van gemaakt; winkels hebben het als thema in de etalage en iedereen probeert een graantje er van mee te pikken. Alle snoepfabrikanten hebben speciale Halloween uitgaven van hun snacks en iedere grote winkelketen heeft kostuums te koop van huisdieren tot volwassenen en veel kinderkleding, zelfs voor babies....

Op maandag ging heks Raafje naar het Wesbild Center. Op de ijsbaan hebben ze altijd dit uurtje schaatsen maar deze keer kon je verkleeed komen, waren er prijzen en snoepzakjes en was de entree verlaagd. De hoed werd ingeruild voor een fietshelm en daar gingen de vampier en heks.

Op vrijdag werd er een gedeelte van de ochtend aandacht aan besteed. Ze hadden gevraagd om pompoenen die in de bibliotheek tentoongesteld werden. En donaties aan de voedselbank. Dit jaar wordt daar meer dan voorheen een beroep op gedaan en kerstmis staat voor de deur. En door de hele school gingen ze een optocht houden door alle klassen heen die zich dan vervolgens bij de groep aansloten.

Zaterdag was het echt Halloween. In de straat waar ik werk was algemeen afgesproken dat winkeliers konden deelnemen aan een 'Trick or Treat' trail. De deelnemers waren herkenbaar aan zwarte en oranje helium balonnen met een zandzakje eraan. Van 3 tot 5 uur kon je straat op en neer om snoep te verzamelen als je onder de 12 jaar was.

Wij telden meer dan 750 kinderen die langskwamen op het werk. Daarna moesten we chocolaatjes uit gaan delen; de voorraad was op! De kinderen onder de 3 zijn het schattigste. Ik zag een eendje, verschillende lieveheersbeestjes en pompoentjes. Poesjes, een olifant, prinsesjes, 'superhero's' en andere originele en minder originel kostuums. Leuk waren ook de ouders die ook vaak behoorlijk wat moeite hadden gedaan om er verkleed uit te zien.

Ik denk niet dat er foto's van zijn dit jaar maar ik was in het zwart dit jaar en droog mijn groene spinnenweb cape en zwarte nagellak. Dat werd door de klanten blijkbaar wel gewaardeerd gezien de positieve opmerkingen die ik er over kreeg. Dat was maar goed ook want de capuchon was warm, de koortjes kriebelden en met afwassen werd ie iedere keer zó nat ;-)
In het donker is Raafje nog de buurt hier afgegaan. Dit jaar, en sommige wijten het aan het H1N1 virus, waren er minder kinderen volgens de buren bij de deur. Daar was ook veel verschil in te ontdekken. Er was zelfs één huis bij waar we niet uitgekeken raakten op de versieringen.

Het vuurwerk hebben we gemist. Onder supervisie van de verschillende brandweerposten in de buurt werd er vuurwerk aangestoken op verschillende tijden. De dichtsbijzijnde voor ons was aan het strand met een groot vuur en gratis chocolademelk. Ik had 9 uur achter elkaar gewerkt dus dat werd even te gek. In plaats daar van gingen we naar het huis van een oud collega van Grote Raaf. Die maakt alle jaren bijzondere veel werk van zijn voortuin.

Denk aan ratten om een pot van ogen heen. Een 'just dead' echtpaar -aangeklede skeletten- met een speciale cake. Enge geluiden, mist over de grond en een grafsteen. Veel rondslingerende botten en skeletten. Een kettingzaag met ledemaat bij de onderarm verwijderd. Waxinelichthouders in de vorm van grote oogballen. Een onduidelijk mummie achtig geraamte van een enge vogel tegen het huis. En overal zie je weer nieuwe dingen. Ze delen grote snoepzakjes uit en hebben altijd bijzonder veel bekijks, al was het dit jaar mager.

Thuisgekomen hebben we Raafje haar gezicht weer in de originele kleur teruggebracht en de oogst van die dag bekeken. Voorlopig heeft ze genoeg, pinda- en nootvrij, snoep om als toetje mee naar school te nemen.

De volgende 'feestdag' is Rememberance Day op 11 november. De dodenherdenking met als symbool de klaprozen.