Verjaardagstress

Ik weet niet meer hoe het was toen ik klein was, jij wel?

Wat ik wel weet is dat mijn dochter, Raafje, morgen 8 jaar wordt en dat ze er eigenlijk niet van kan slapen.

Ik zag vanmiddag weer een eigengemaakt lijstje rondslingeren. Dat doet me eraan denken dat ik dat voor de toekomst moet bewaren. Ze wilde vandaag zelfs naar bed want slapen is nu eenmaal dé manier om het de volgende dag te laten worden.

Natuurlijk hebben we ons voorbereid. Op zolder staan 8 (!) kadootjes te wachten op haar. De slingers staan bij de hand, klaar om opgehangen te worden en de koelkast ligt vol met ouderwetse dingen als kaas om te blokken en plakjes worst. Zelfs de pop zal morgen vroeg op het voeteneinde zitten met een klein kadootje voor haar.

De supergrote Shrek-taart kunnen we op de dag zelf ophalen bij de banketbakker en het wordt ook nog eens prachtig weer; mooier kan het toch niet als je 8 jaar wordt?

Stiekem ben ik natuurlijk gewoon jaloers. Als ik jarig ben dan hoef ik nog net niet mijn eigen kadootjes te kopen maar een echte verrassing is het meestal niet. En tegen de tijd dat Raafje jarig is geweest vond ik het achteraf weer zoveel werk dat ik me voorneem om mijn verjaardag niet te vieren. Bovendien, zo onbevangen en gestressed als je voor je verjaardag bent op die leeftijd, dat kan niet meer.
Maar missen doe ik het wel; die aandacht helemaal voor jou en allemaal blije mensen die kadootjes voor je meenemen.

Ach, je mag best nog een beetje kind zijn van binnen en ergens over dromen, toch?!