Emigratiegolf

Volgens een recent artikel uit de Libelle verlaten er op dit moment meer mensen Nederland dan erbij komen. Dagelijks emigreren er zo'n 150, meest hoog-opgeleide Nederlanders.

Als reden geven ze op de onvrede die iedereen wel eens lijkt te overvallen: Nederland is te vol. Met mensen, auto's en hondenpoep. Er is te weinig ruimte, natuur en respect voor elkaar. Normen en waarden vervagen, de kwaliteit van het onderwijs laat te wensen over en het leven is druk, druk, druk. We willen meer tijd voor onszelf en elkaar.

Vooral de buurlanden zijn favoriet, een gedeelte treedt in de voetsporen van Nederlanders in de jaren 50 naar Canada en Australië en de rest gaat naar Zuid-Europa of Scandinavië.

Volgens dit artikel in Libelle 27 is de werkelijkheid wat minder rooskleurig dan het eruit ziet en is emigreren veel ingrijpender dan menigeen denkt. Je doet er gemiddeld 10 jaar over om hetzelfde netwerk op te bouwen als je nu hebt. Veel gemaakte fouten zijn dat men te afgelegen gaat wonen en zich niet realiseren dat je jezelf gewoon meeneemt en een ander leven toch echt uit jezelf moet komen; dat zit niet in een andere omgeving.

Nederlanders lijken minder goed te integreren omdat ze toch naar elkaar toetrekken en vasthouden aan gewoontes zoals Sinterklaas. En bijna de helft komt binnen 8 jaar terug: een ervaring rijker en een illusie armer.

Wij passen wellicht wel aardig in het beeld dat geschetst wordt. Hoog-opgeleid zijn we niet maar we zijn wel de genoemde tweeverdiener met kleine kind(eren) die het hier goed hebben. Ook wij hebben zo onze bedenkingen over onze maatschappij al is dat niet het gene wat ons wegjaagt. We moeten niet weg, we willen.

Beiden hebben we altijd al iets met Canada gehad. Familie is daar naar toe getrokken en vanaf dat we er geweest zijn voelen we ons daar thuis. Het is ook voornamelijk een gevoelskwestie en het idee dat je meer spijt hebt van dingen die je gelaten hebt dan dingen die je gedaan hebt.
We onderschatten het niet. We weten dat het de eeste tijd heel moeilijk zal zijn. Ook wij vinden het afscheid nemen van jullie iets wat we liever overslaan.

Het is nu wel een goede tijd om te gaan. Raafje zal nog vrij makkelijk aan haar nieuwe land kunnen wennen, we liggen nog goed in de arbeidsmarkt en we zijn, anders dan de mensen in de jaren 50, gezegend met een maatschappij vol communicatie mogelijkheden in plaats van 6 weken luchtpostpapier.

We gaan ervoor!