Terugreis; dag 17

Ik werd net wakker; midden in de nacht en dacht: laat ik het verhaal eens bijwerken!

De laatste ochtend hebben we uit alle macht al onze spullen in de koffer proberen te krijgen. Ik had mijn pyjma in het vorige hotel laten hangen -binnenkant van de badkamerdeur; helemaal fout natuurlijk- dus dat scheelde iets ;-)
Wat een gedoe zeg! We hadden al één van de koffers als wasmand bestempeld maar het bleef nog proppen al vonden wijzelf dat het wel meeviel met alle extra dingen die we hadden gekocht.

Omdat er volgens onze berekeningen niet echt veel tijd was om te doen zijn we dwars door de stad gaan rijden. Inmiddels ben ik aardig goed geworden in kaartlezen, al zeg ik het zelf ;-)
Vancouver bestaat als het ware uit allemaal aparte steden die als één agglomeratie aan elkaar gegroeid zijn. Je kan het soms ook merken door de grote stukken groen tussen de verschillende delen. En zoals veel van Canada is het gewoon op en tegen de heuvels gebouwd.
Van alle dingen die we zouden kunnen doen zijn wij uiteindelijk bij de winkels beland (bloos, bloos). Voordeel was wel dat we een nieuwe kofferset hadden gekocht en we de boel na het herverdelen véél makkerlijker mee konden nemen.

Volgens de voorschriften hartstikke mooi op tijd -lees: vroeg- kwamen we bij het vliegveld aan. De auto was ingeleverd en met onze karretjes namen we de 'detour' (omleiding) naar de juiste vertrekhal. Zegt zo'n Aziatisch dametje achter de Martinair balie: "Weet u dat het vliegtuig vertraging heeft?" Nee dus! En meteen 3,5 uur! Geplande vertrektijd 22 uur in plaats van 18.30!

Enfin, Raafje deed wat nieuwe vriendinnen op met behulp van haar, inmiddels wéér gegroeide verzameling, Little Pet Shop en ik raakte met de moeder aan de praat. Het einde van het verhaal is dat we met twee gezinnen en gedeeltelijk op kosten van Martinair heerlijk -en gezellig!- sushi hebben zitten eten in zo'n afgeschermde box in het Japanse restaurant daar. Ik vond het heerlijk en het is in verhouding met de Nederland veel goedkoper.

In Canada is 96% van de bevolking immigranten. Er is een grote minderheid Chinees; vooral verhuisde HongKong Chinezen die daar naar toe zijn gegaan omdat Canada behoort tot het Britse Gemenebest. En vanuit Vancouver is Japan ook niet ver weg.

Uiteindelijk is het vliegtuig om 22.30 vertrokken, was het licht gedurende een groot gedeelte van de vlucht uit en raakte mijn lichaam steeds verder in de war omdat ik niet kon slapen, we allerlei tijdszones op ruim 10 km hoogte en op -52 C doorkruisden, en we een diner en een ontbijt geserveerd kregen. Raafje werd ziek/misselijk maar haalde gelukkig op tijd het toilet.

Nadat de bagage ophalen met vooruit te bepalen zekerheid ook nog tijden had geduurd, voegde mijn vader's auto zich in de spits op de A9 en duurde het een eeuwigheid voordat we weer thuis waren.
Gelukkig waren onze poezen nog nooit zo goed verzorgd en deze keer niet beledigd door onze thuiskomst. We hebben de boel zo goed en kwaad als het ging uitgepakt en opgeruimd, heerlijk aan de koffie met appeltaart gezeten en ons verheugd op ons eigen bed.

Als ik de agenda opensla zie ik het al; het leven gaat in volle vaart vanaf morgenochtend weer verder!