Alles begint weer!

Raafje zat vanmorgen te klappen en te juichen in de auto; ze ging weer naar school!

Het is namelijk heerlijk om je even te kunnen richten op vertrouwde dingen.Het is het wennen als je in de supermarkt zelf je spullen in moet pakken en gewoon moet betalen in plaats van met je creditcard te zwaaien. Zelfs de manager is niet erg behulpzaam als ik iets zoek en op straat ben je hier je leven niet zeker, zelfs niet bij een zebrapad.

De stapel wasgoed om te vouwen en strijken neemt inmiddels vormen aan die doen denken aan de Rocky Mountains en administratief gezien is er ook nog wel wat te doen (understatement).

Wel heb ik best weer zin om naar het werk te gaan en zeer zeker om morgen weer een opleidingsdag te volgen. Het is namelijk heerlijk om je even te kunnen richten op vertrouwde dingen.

Toch zullen we, bijvoorbeeld vanavond, niet ontkomen aan het opzetten van een plan voor de komende 10 weken. Want dat is, hoe lang het maximaal nog gaat duren voordat we weggaan! Om de kriebels van te krijgen!
Raafje heeft het verzoek ingediend om tot en met 11 november te blijven in verband met Sint Maarten. Ik zie me al met al die snoepzooi in de koffer! "Mevrouw, heeft u nog iets aan te geven?" En daar gaat alles over de grond....Maar we zullen er rekening mee proberen te houden.

En het begint al een beetje. Eén voor één mensen die aangeven dat ze nog wat af willen spreken voordat we weggaan of dreigen ons op Schiphol uit te zullen zwaaien....;-)
Hoe neem je afscheid van een leven hier? Het is onmogelijk om in deze korte tijd en met alles wat gedaan moet worden nog met iedereen een afspraak kunnen maken om gedag te zeggen. Daar moeten we dus nog iets op verzinnen al vraag ik me af of we het iedereen naar de zin kunnen maken.

Bovendien, ik houd helemaal niet van afscheid nemen!