In mijn eigen bed met herinneringen

Ze zijn weer weg, onze Canadese familie.

Grote Raaf is ze naar het volgende adres aan het brengen en het is raar leeg in huis. Ik heb nauwelijks de tijd om te wennen aan de stilte en het niet meer moeten zorgen voor de gasten met het tentamen van morgen in het vooruitzicht.

Een groot pluspunt is dat ik vanavond weer in mijn eigen bed kan slapen na 5 nachten op het luchtbed. Dat overigens niet slecht sliep maar wel een beetje behelpen was. Kleding snel uit de kast gegrist, soms nog aangevuld na stiekeme bezoekjes aan mijn eigen slaapkamer en kledingkast. Slapen naast het wasrek en met mijn spullen in een toilettas.

Maar we hebben het erg leuk gehad en het afscheid is dan toch weer vervelend. We weten ook niet wanneer we elkaar weer zien. Ze wonen daar weliswaar veel dichterbij dan hier maar 10 à 12 uur rijden doe je toch niet in een weekendje....

Ik zit al weer vol goede ideeën om de foto's van deze periode vast te leggen in een boekje maar dat zal er voorlopig niet inzitten met alle plannen die we hebben. Na het tentamen van morgen gaan we volop de volgende fase in: het inpakken.

Vrijdag zijn de dozen gekomen en het inpakpapier. Nu moeten we besluiten waar we gaan beginnen met het inpakken en waar de dozen komen te staan. Voor onze eigen rust en die van Raafje willen we ze zo lang mogelijk en zo veel mogelijk uit zicht hebben staan.
Verder is er nog genoeg te regelen op het administratieve vlak en zijn we nog steeds op zoek naar een vakantiewoning van ongeveer 15 oktober tot 15 november!

Tot mijn grote verdriet is er ook nog geen nieuws van het huis in Vernon. Ik heb een vriendelijk mailtje weer geschreven op zondag avond en zit dus weer dagelijks te hopen op een reactie. Tot nu toe te vergeefs.

Dan moest ik me nu maar weer even gooien op de tentamensstof voor morgen!