Je weet zo wel wat je hebt !

Bij iedere kast die we uitpakken denken we: moet dit mee ?

We zijn begonnen met dingen die je gewoon niet zo vaak gebruikt. Geen tijd meer om DVD's of video's te kijken, boeken te lezen of computerspelletjes te spelen.
Het weer is omgeslagen dus de zomerkleding kunnen ook de dozen in.

Eigenlijk maakt dat het zo vol in huis; de dingen die normaal gesproken hun plekjes hebben achter schotten of in kasten die komen daar nu achter vandaan en worden in dozen gedaan die dus ergens in huis weggezet moeten worden.

We zijn inmiddels in de 60 aangeland.

Zelfs Raafje haar knuffels liggen in grote plastic zakken in de rieten mand gepropt. We hebben het aantal knuffels op bed terug kunnen brengen tot 2 grote, 1 middelgrote en 2 kleintjes. Ze mag slechts één van formaat mee (die kleine passen altijd wel) en.....babypop Naomi moet in de doos.
Dat valt niet goed; ik stop mijn kind toch ook niet in een doos en dan in de container. Discussie wat haar betreft gesloten. En wij vertikken het gewoon om met een pop, zo groot als een pasgeboren baby (maatje 56 staat leuk en Raafje is gek van babykleertjes), het land uit te vertrekken. Nu vraag je je misschien af waarom dat zo'n probleem is maar het kind kan praten, heeft op de gekste momenten een schone luier nodig en moet ook regelmatig bij oma (Raaf zelf dus) op schoot. Zie je je al? Ik effe niet!

We hebben, voor de mensen die niet als wij, zenuwachtig worden omdat er nog geen huis is, onze hoop gevestigd op de huizen per 1 november. En onze vriend in Vernon neemt contact op met een motel-eigenaar om iets te regelen voor deze dak- en werkloze familie met 2 katten!

Blijven duimen en hard werken, jullie het één, wij het ander....OK?