Een laatste groet uit ons kikkerlandje

Geheel volgens verwachting viel het niet mee om te slapen.

Gisteravond kon ik de slaap niet vatten; te koude voeten en te druk in mijn hoofd en vanmorgen toen ik besloot uit bed te gaan na een hele tijd wakker gelegen te hebben, was het nog niet eens 5 uur. Dit wordt een lange dag!

Het is me niet gelukt. Ik heb niet alle dingen gedaan die ik nog had willen doen en geen afscheid genomen van iedereen waarvan ik het had willen doen. Ik ben niet meer naar het strand geweest, geen laatste ijsje bij O’Larry’s. Ik heb geen koffie gedronken in Middelburg, of Egmond aan Zee. Bij menig iemand had ik graag nog een kopje koffie gedronken aan de keukentafel of op de bank waar ik nu haastig of niet gedag heb gezegd.

Aan de andere kant is het ondoenlijk om een heel leven in Nederland goed af te sluiten. Bovendien weet ik niet precies hoe het moet en. En sluit je het wel af? Mijn hart gaat mee naar Canada en daarin neem ik veel mensen en dingen mee. Gelukkig is de tijd ook anders; vroeger was het 6 weken dat de brief er per boot over deed. Nu prijzen wij ons gelukkig met de voordelen van de nieuwe tijd; zelfs de opa’s en oma’s van Raafje zijn op internet aangesloten.

Dus nu zit ik hier; de wereld aan deze kant is nog niet wakker, onze internetaansluiting werkt niet zodat ik nog niet de nodige dingen kan doen en ik moet zachtjes doen voor de rest. De enigen die ik hiermee een plezier doe zijn de katten; Nipper heeft snel zijn plekje op Raafje’s bed opgezocht en Noortje ligt te soezen onder tafel. Ze hebben nog niet echt door dat er geen eten voor ze is de komende 24 uur of langer.

Dit is de laatste bijdrage uit Nederland. De volgende komt van de andere kant van de wereld en gaat over de herstart in Canada. Héél veel groeten en liefs van ons alle drie en zullen we afspreken wat van elkaar te laten horen?