Ontbijten

Een kijkje in onze keuken!

Op zondag eten we bij het ontbijt altijd wat bijzonders. Meestal wafels die we ingevroren kopen en in de broodrooster doen. Dit weekend aten we pannenkoeken.

Ze halen het natuurlijk niet bij de pannenkoeken van Grote Raaf maar toch was het best lekker. Er zijn allerhande pakken te koop waarbij je alleen nog maar water hoeft te doen en aan de slag kan. Ik heb inmiddels geleerd niet de aanwijzingen op de verpakking te volgen; dat spul kreeg ik met geen mogelijkheid in de pan, maar gewoon lekker te roeren totdat het vloeibaar genoeg is.

Met het elektrisch koken is het ook wennen. De hoogste stand is fijn voor water koken (aardappels, groente, etc.) maar niet voor pannenkoeken. Enfin, het monster in de gootsteen lust alles en dan beginnen we gewoon weer opnieuw....

De pannenkoekjes zijn kleiner en dikker. Je kunt ze ook in restaurants kopen als ontbijt en soms heten ze Flap Jacks. Ze zijn lekker met de 'maple syrup' die ze hier hebben of allerlei andere stroopvariaties en jam, net als de oerhollandse pannenkoeken.

Als ontbijt eten ze hier ook graag worstjes met gebakken eieren en natuurlijk 'hashbrowns'. Die laatste hebben ze in verschilende variaties. Bij MacDonalds (hier in Canada met een rode 'maple leaf' in het midden van de M) is het een soort koek die je kunt eten, soms is het geraspt (rösti) en soms zijn het gewoon kleine blokjes. Ze zijn altijd gebakken. Niet iets om dagelijks te eten maar zo af en toe, met spek en gebakken eieren, is het heel lekker.

Nu we het toch over ontbijten hebben: je wordt hier gek van de mogelijkheden van 'cereal'. Ze hebben alle mogelijke rice crispies, cornflakes, en wat al niet meer. Gekleurde rondjes -fruit loops-, vierkante wafeltjes, vormpjes, met suiker, honing, kaneel, vanille of aardbei smaak. Met rozijnen, extra rozijnen, noten, volkoren of wat anders. In grote of nog grotere verpakkingen. En variatie op 'bars' de zogenaamde repen die je dan als ontbijt zou kunnen nemen.

Maar natuurlijk zou je ook muffins als ontbijt kunnen nemen. Erg populair zijn de jumbo size muffins; voldoende voor een hele maaltijd. Of wat dacht je van een bagel? Gewoon, volkoren, sesam, blueberrie en dan wel of niet getoast? Onze broodrooster heeft er een speciale stand voor.

Raafje houdt het voorlopig bij beschuit met vlokken/hagelslag en een yoghurtje, Grote Raaf geroosterd brood en ontbijtkoek met hagelslag en ik een bakje yoghurt (uit de 4 kg emmer) met van alles erin en dan de staafmixer er even door. En deze zondag worden het volgens mij 'cresents' want een betere benaming hebben ze niet voor croissantjes. We kopen ze niet los in dit geval maar gaan hier zo'n blikje uit proberen. Even oefenen voor moeder- en vaderdag want dat kan natuurlijk niet zonder.

Volgens mij wordt het ook binnenkort tijd om de poffertjes in de poffertjespan te maken. Kan toch ook als ontbijt?

Koude voeten !

Daar heb ik nou vreselijk veel last van!

Ik wist wel dat het zo zou gaan; je doet hier overal je schoenen uit als je binnen komt en huppelt dus op je sokken verder. Zelfs bij het koor in een klein kerkje waar Raafje gisteren voor het eerst kwam, ging het er zo aan toe. En je gaat niet -altijd- met je slippers of zo slepen. Gelukkig heb ik in mijn winterlaarzen een extra paar sokken maar het is niet genoeg. Dat betekent dat ik 's avonds met een kruikje ga slapen. Ach, met -18 heb je daar verder geen smoesjes voor nodig...

In huis loop ik meestal op mijn Birkenstocks of de spaanse sloffen; maatje 40. Die laatsten lijken wel aan vervanging toe te zijn. Dat is het meest duidelijk als ik in het washok in de kelder ben. Daar kruipt de kou uit de grond door beton en vinyl heen. 't Is er 's zomers vast heerlijk koel ;-)

Zondag zijn we naar Salmon Arm gereden. Grote Raaf heeft er gesolliciteerd op een baan en we weten van eerdere bezoekjes al dat het ons daar ook aantrok dus dat was een mooie reden om er weer even te gaan kijken. Het is een kleiner stadje dan Vernon en ligt aan de beneden arm van een meer. Dat meer staat op de foto hier. Er is over één gedeelte een soort loopbrug gemaakt waar we een stuk opgeweest zijn. Verder zagen we nog iemand dwars over het meer langlaufen en hebben Raafje en ik nog even op het ijs gestaan.

Het heeft gisteren de hele dag gesneeuwd en we hebben iets van vier keer sneeuw geschoven. Ik heb zelf nog niet eerder meegemaakt dat er op de wegen zoveel sneeuw lag. Lang leve mijn 4 wheel drive. Ik voel me een stuk zekerder met rijden. Dat was....totdat mijn vriendin in Kamloops vertelde dat ze van de weg was afgeraakt in een greppel met 30 km per uur op een recht stuk....Er is niet veel voor nodig om weg te slippen!

Dat iedereen het koud vond bleek afgelopen maandag op school. De kinderen bleven bijna allemaal binnen tijdens de pauzes en die paar die-hards die het toch deden werden gewaaarschuwd goed aangekleed naar buiten te gaan. Raar want ik zie regelmatig kinderen in korte broek de school verlaten, zowel kinderen die de hele dag zo gekleed gaan als kinderen van een sportteam.

Van het weekend zou het boven het vriespunt worden overdag. Ik ben benieuwd wat er dan gebeurd met die giga sneeuwhopen die overal langs de weg en in mijn tuin liggen....

Medaille winnaar

De eerste maand skiles werd afgesloten met een medaille.

En een soort diploma met binnenin een foto van de groep en daarbij een zakje snoepjes. Hoewel natuurlijk alle kinderen zo'n ding kregen kan Raafje trots zijn op de vorderingen die ze in een maand tijd gemaakt heeft. Daarom gaat ze ook in februari gewoon door met lessen en misschien daar ook nog.

Geen mensen om mee te skiën voor ons deze keer. En het was behoorlijk koud boven. Nu zijn we best wel verwend met de weersomstandigheden. Er is hier vrij weinig en vrijwel nooit wind dus de 'chill factor' pakt altijd gunstig uit voor ons. Deze keer, en ook vannacht, was dat toch wat minder.

Grote Raaf was Raafje tegengekomen in de lift waarbij er tranen vloeiden omdat ze koude handen had. Niets wat Daniël niet op kon lossen; ze gingen met zijn allen naar binnnen om warme chocolademelk te drinken. Toevallig waren Grote Raaf en ik elkaar ook tegengekomen maar wij hebben het bij cappucino gehouden. Lekker!

Vannacht hebben we vanwege de kou het raam, of eigenlijk de ramen, dicht gedaan. Mijn neus leek wel een ijspegel en ik had het idee dat mijn longen en neus het niet echt lekker vonden; die koude lucht iedere keer naar binnen. Het was dan ook tegen de -20 vannacht en vandaag is het niet warmer geweest dan -15. Nu ben ik niet verder geweest dan de buurtkoffie drie huizen verder en de parkeerplaats van de Superstore én Raafje naar school gebracht maar dat was lang genoeg om me er een mening over te vormen.

Grote Raaf komt zo thuis met Raafje. Dat wordt straks warme chocolademelk met marshmellows en een heerlijke Duitse koek erbij!

Snail Mail

Weer een nieuw 'familie-lid' erbij.

We wachten al weken lang op pakjes. Op pakjes die in Nederland aan moeten komen -weet je wel, de kerstkaarten?- en pakjes die hier geleverd moeten worden. Ze noemen hier de post niet voor niets 'snail-mail' oftewel 'slakkenpost'. Dat was al 10 jaar geleden zo, dat is nu nog zo. Geen post op zaterdag maar wel een vriendelijke post-mevrouw die bijna dagelijks langskomt. We hebben een ijzeren brievenbus met alleen zo'n klepje van boven die gelukkig flink lawaai maakt. Kunnen we meteen kijken of er Nederlandse post is. Want wat er verder komt kennen we al; junkmail en rekeningen.

De echte dingen komen met een wit busje. En nu proberen we dus iedere dag thuis te zijn, nou ja, één van ons dan, om de pakjes aan te pakken. Voor wie zal het deze keer zijn?

Vrijdag was Raafje de gelukkige. Er kwam deze keer een pakje uit Duitsland bij ons aan. Wat ermee gebeurt was mag Joost weten maar het zag er niet uit. Ronde hoeken, papier gescheurd maar het was er wel.

Het werd 's morgens gebracht dus toen moesten we nog de hele dag wachten tot Raafje 's middags uit school thuis kwam. Die was helemaal door het dolle heen, zeker toen het pakket open ging. Snoepgoed, sokken en vooral de dame hier bij Raafje op de bank; Diddlina.

Nu is Raafje de baas over een knuffel-beesten-opvang die zijn weerga niet kent. En er kan er altijd wel eentje bij. Ze heeft natuurlijk haar favorieten: Emie de 'build-a-bear' en 'luipaard' en de pop Naomi en 'Snowflake' en dan nu deze er weer bij. Met recht voor een meisje met zo'n jurk....

We moeten straks verhuizen omdat ze ze niet meer kwijt kan ;-)

Puur geluk.

Geluk zit soms in vreemde dingen.

Zou het zijn omdat Grote Raaf zo lekker bezig kan zijn met afspraken, netwerken en de dingen doen op de pc? Of komt het toch echt door de aanschaf van deze nieuwe stofzuiger? Feit is dat ie er heel blij bij kijkt.

Ja, we hebben een stofzuiger. Ja, een nieuwe. Nee, ik heb geen idee hoe het ding zuigt. Ik zuig al 9 jaar niet meer in huis. Wat ik wel weet dat ik een aversie heb tegen dat ding. Vast een weggeblokt jeugdtrauma. In ieder geval vind ik dat ze super veel geluid maken en waarom stinken ze altijd zo?

We hadden in Nederland een heerlijke stofzuiger. Het viel niet mee om daar een tehuis voor te vinden waarvan we vonden dat zowel de stofzuiger als de nieuwe eigenaresse het waard waren ;-)

Het is deze keer een Miele geworden. Bij een specialist. Met heel veel extra's en zoveel mogelijk power. Want dat is het bij stofzuigers; ze moeten gewoon de elektriciteitsdraden leeg trekken voor zuigkracht. En blijkbaar kan dat niet echt goed met 110 Volt. Nu heb ik er -gelukkig- weinig verstand van maar het klinkt me heel logisch in de oren. Net als bij de wasmachine. Weinig power, weinig centrifugeerkracht en zo. Natte was.

Enfin, Grote Raaf heeft een nieuwe 'tool', het ding stinkt niet zo erg als de vorige en lijkt ook wel minder herrie te maken. Aangezien we -bijna- in het hele huis tapijt hebben en nog twee loslopende is een goede stofzuiger geen overbodige luxe. Dus: stofzuiger te koop, nog zo goed als nieuw...

Trouwens, over was gesproken...Als ik de kleding niet ophang nu kunnen we morgen niet skiën.

Kattenkwaad

Dit zijn de dames die met ons gezin zijn meegegaan.

Het waren beslist roerige maanden voor de katten. Eerst het inpakken, toen het zomerhuis en daarna de overtocht. En nu hier wennen.

Noortje, de donkere, gaat het aardig af. Ze gaat af en toe naar buiten, laat duidelijk van zich horen en ligt bij voorkeur onder de eettafel of onder ons bed. Helaas.....Maar wel veilig voor Raafje.

Nipper is een beetje ongelukkig. Zou ze heimwee hebben? Ze gaat, tot grote schrik van ons, overal gewoon liggen. Vloerbedekking hè....Zandkleurig, dus als er niet genoeg licht is zie je haar pas op het laatste moment. Ondanks dat ze Raafje haar toenaderingen niet op prijs stelt ligt ze vaak op haar bed te slapen.

Alle deuren moet dus openstaan vanwege de verwende viervoeters. Behalve de buitendeuren. De nieuwe regel is: niet naar buiten als het donker is. We zijn wat bang geworden van verhalen over wasberen (racoons) en coyotes. Zij hoeven dat niet mee te maken.

De poezen geven de voorkeur aan het water uit de koelkast (filter) boven dat uit de kraan. Nou doen wij dat ook, hoor! We geven ze gelijk. En het kattenvoer is een internationaal merk dus dat halen we hier ook gewoon voor ze. Wel op zijn Canadees in supergrote verpakking, genoeg voor 2 maanden.

Noortje lijkt niet echt onder de indruk van het koude winterweer. Ze schuwt de sneeuw niet, ontwijkt het wel zo veel mogelijk. Nipper is een ander verhaal. Die heeft blijkbaar iets meegemaakt buiten want die wil -bijna- niet meer. Soms, eventjes, via de voordeur. Het zal mij benieuwen wat ze hier van de zomer vinden.

Jammer dat ik ze zelf niet even om hun mening kan vragen.

Mooi maar koud

Dit kunstwerk trof ik vanmorgen aan op de ruiten van mijn auto om 8 uur bij -18 graden Celsius.

Het leek wel of het er in gebakken zat; ik heb me suf gekrabt om het er af te krijgen. Als ik namelijk ergens een hekel aan heb is het slecht zicht in de auto. Aangezien je hier door rood mag rijden als je rechtsaf wilt moet ik wel zeker weten dat ik rechtsaf kán slaan. En omdat ik me vanmorgen het beste voelde van ons tweeën was ik de gelukkige om Raafje naar school te brengen.

Het handigste wat je kan doen bij deze temperatuur heb ik gedaaan; auto aanzetten en terug naar binnen voor de rest van mijn kopje thee ;-) Vervolgens heb ik de rest van de dag binnen genoten van het zonnige, heldere weer. 't Ging toch niet zo lekker vandaag....

Gelukkig was er genoeg afleiding met gesprekken via de webcam en microfoon, en gewoon via de telefoon. De ochtend was zó voorbij en de middag gevuld met het werken aan mijn CV. En, niet te vergeten, weer een aflevering van -ja, sorry hoor- het Kleine Huis op de Prairie. Dankzij de koorleidster die ook geveld was door griep waardoor we vandaag niet heen konden/hoefden.

Vannacht toch maar weer een extra deken en een kruikje bij het slapen gaan!

Hollandse visite

Het duurde een eeuwigheid; voor mij voordat de afspraak er was, voor Raafje voordat ze vanmorgen kwamen.

De familie W. kwam ons opzoeken in het huis vanuit Kamploops waar ze zelf al een paar jaar wonen. Jaren geleden heb ik contact gezocht met een andere scrapster waarvan ik hoorde dat die naar Canada ging en een vriendschap was geboren. We hebben elkaar destijds in Nederland bezocht en zijn ook verschillende keren hier bij hun geweest.

De weg was, met de versgevallen sneeuw van gisteren én op zondagmorgen, niet heel best begaanbaar dus het ging niet hard deze kant op. Het was een mooi excuus geweest om te zorgen dat bij ons alvast wat schilderijtjes en foto's zouden hangen, en de beide klokken boven de eettafel; één op Nederlandse en één op Canadese tijd.

Ze brachten een heerlijke hazelnootschuimtaart mee en voordat we het wisten was het al ver na lunchtijd voordat ik de soep en salade kon maken en ze daarna weer naar huis gingen. De beide meisjes hadden zich helemaal in the Little Pet Shop gestort wat tot in de keuken aan toe lag.

Het was zó leuk dat ze kwamen dat ik maar even genegeerd had dat ik me vannacht honds beroerd voelde. Nu hadden hun diezelfde griep al gehad, sterker nog, ze hadden gebeld gisteren of we het, net als zij, al gehad hadden en meteen daarna werd Grote Raaf ziek. Die was vandaag al weer redelijk opgeknapt maar ik knapte behoorlijk af nadat ze weg waren. Ik heb daarna een aantal uren in mijn mandje doorgebracht; nu kon ik eindelijk even ziek zijn.

Nu zijn vrienden in de buurt op minimaal anderhalf uur reizen hier daadwerkelijk 'in de buurt' en ik denk dat ze nu uiteindelijk dichter in de buurt wonen dan toen onze huizen allemaal nog in Nederland stonden.

Volgende keer is het onze beurt om naar Kamploops te rijden!

Sneeuw, sneeuw, nog eens sneeuw

Hij staat achter haar, iedere zaterdagmiddag bovenop Silver Star.

Dit is Raafje met 'Big Daniel' haar leraar bij Silver Star school. Hij zei dat ze het vorige week prima had gedaan. Deze keer was ze er zelf niet zo tevreden over. Ze hebben vandaag met haar groepje een BLAUWE route gedaan en dat viel haar toch wel tegen. Ze kreeg weinig kans op adem te komen of tijd ergens anders voor; zodra ze bij de groep was gingen ze.

Normaal gesproken kan ze niet wachten tot het weer zaterdag is. Ze loop blijmoedig in haar flitsende ski-ondergoed tot het tijd is om te gaan. En ze komt een beetje humeurig van vermoeidheid terug. Maar vaak niets wat een lekkere pizza en een leuke film niet kan verhelpen.

Vandaag was er ook een flink pak sneeuw gevallen. Nu ik 's avonds uit het raam kijk is weliswaar mijn sneeuwschuiven van 16 uur niet helemaal voor niets geweest maar morgenochtend zullen we toch echt weer aan de slag moeten. Ik vrees voor de kranten mevrouw dat het niet zó vroeg zal zijn.

Om ons heen horen we regelmatig mensen klagen maar wij vinden de sneeuw nog steeds geweldig. Het enige wat met de winter vervelend is, is dat een mooie dag de sneeuw blubber wordt en dan meteen weer aanvriest. Deze week was de parkeerplaats bij Raafje haar school levensgevaarlijk. Ik kon meerdere keren ná een schuiver nog net op de been blijven. Bovendien is het bij ons in de straat vaak heel slecht omdat het een doodlopende weg is. De schuiver/strooier komt wel maar onze straat heeft geen prioriteit. Met de hoop sneeuw en het aangevroren ijs is het net wel of ik met de auto off the road rijd.

Nou ja, met een beetje fantasie dan ;-)

Winter

Het was hier vandaag perfekt weer voor warme chocolade melk met marsh mellows en een eigen gebakken muffin.

Het is koud hier. 's Nacht is het kouder dan -10 en overdag wordt het ook niet warmer dan -4. Het is wel een droge kou dus de auto krabben hoeft -gelukkig- niet.

Het betekent wel dat alle sneeuw of prut die er lag stijfbevroren is. De meeste straten waren inmiddels schoon met uitzondering van straten zoals die van ons; geen doorgaand verkeer of doodlopend. Als ik hier weg rijd met de auto is het net alsof ik off road rijd en als ik terug kom hoop ik iedere keer dat ik over de glijbaan heenkom zonder de aan weerskanten geparkeerde auto's te raken. Tot nu toe gaat het nog steeds goed.

De parkeerplaats bij Raafje haar school is levensgevaarlijk. Ik ben nog niet daadwerkelijk onderuit gegaan maar heel veel keer scheelde het niet veel. En ze strooien alleen het paadje op het terrein zelf, niet de parkeerplaatsen. Doodeng dus!

De komende dagen wordt er wel wat sneeuw verwacht maar de temperaturen houden aan. Het voelt over het algemeen iets beter aan dan in Nederland omdat we hier vrijwel nooit wind hebben. En als dat er wel is, zoals een aantal dagen geleden levert dat blijkbaar problemen op. In de omgeving namelijk, noordelijker van hier, zaten mensen uren zonder stroom.

Dus wij zaten vanmiddag lekker binnen, verwarming aan en buikje gevuld. Mmmmmmm!

Grote Raaf in beeld

Dit is Grote Raaf.

In zijn vrije tijd welteverstaan. Meestal in het weekend, op zaterdagmiddag, vindt je hem op de slopes van Silver Star. Sinds de vorige skivakantie in Canada is ie iets wijzer geworden en draagt hij met skiën een helm. Veiligheid boven alles. Blijft netjes op de piste en wil een lawine -zoals hier in de buurt voorgekomen- niet aan den lijve ondervinden.

Door de weeks is ie vaak aan het werk. 's Morgens is ie wat eerder op en 's avonds gaat ie wat later door. In zijn 'office'; de enige kamer met laminaat op de vloer en -hopelijk niet lang meer- iets aan de muur. De computer staat ongeveer 24/7 aan.

Vandaag was ie het grootste gedeelte van de dag weg. In training downtown. Uiteindelijk moet er namelijk ook een baan komen om de balans in evenwicht te houden.

Eerst kwam de help van de Immigration Service. Betaald door de provincie kunnen ze je helpen met je CV, het vinden van websites, eventueel talencursus. Maar het CV is inmiddels af en een baan zoeken is hier voornamelijk het uitwerken van de contacten die je hebt. Netwerken dus...En dat is hier erg belangrijk als je weet dat 85% tot 90% van de banen niet geadverteerd worden.

Nu heb je als nieuwkomer in een stad al weinig netwerk, laat staan als nieuwkomer in het land. Gelukkig is daar een organisatie die je daarbij helpt als je wat hoger opgeleid bent. Je krijgt toegang tot informatie over werkgevers in de regio, gelegenheid te netwerken en training met als doel het verkrijgen van de juiste baan.

Dus voor deze eerste dag heb ik zijn brood gesmeerd bij uitzondering. Jaaaa, ik wil hem natuurlijk niet teveel verwennen...;-)

Sneeuw weekend

Ik weet dat het beginstukje een algemeen gebruik stuk is, maar deze had ik daar nog niet eerder gezien.

Nu zie ik eigenlijk helemaal niet veel op de trails. Af en toe wat mensen en als ik de ski trails kruis ineens te veel en te snel dichtbij, maar verder...Het is echt rustig om daar boven cross country te doen.

Gisteren, zaterdag, waren we er omdat Raafje les heeft. Het sneeuwde en de trails, die 's morgens 'groomed' worden, waren behoorlijk onder gesneeuwd. Ik heb het pad van de 'makkelijke' trail gevonden -zonder bordjes (?) - en besloten dat het toch wel heel erg snel naar beneden gaat. Een stukje gelopen, ski's weer onder en toen weer een stukje geskied. Nóg rustiger daar. Uiteindelijk moest ik vanwege de tijd weer terug.

We hebben weer andere Nederlanders ontmoet. Grote Raaf is met ze mee wezen skiën en uiteindelijk belandde het hele spul, inclusief de familie de Fries, bij ons thuis voor de koffie. Erg gezellig maar het werd wel etenstijd. Iedereen weg en wij snel omgekleed voor een bezoek aan MacDonalds met de kortingsbonnen die van de week in de bus vielen. We blijven Nederlanders, hè?!

Vandaag gingen we weer skiën! Voor Raafje en Grote Raaf ging er gezelschap heen en dat is wel zo leuk. Op de een of andere manier zijn je dagen dan best vol. Zeker als je 's morgens nog wat langer in bed blijft liggen (ik of wij) of tv gaat kijken (Raafje). Dan is het even spitsuur als alles aangetrokken, klaargemaakt en mee moet. Lang ondergoed aan, skibroeken en -truien. Jassen, muts, handschoenen. Broodjes gesmeerd en drinken mee. Fototoestel en skipassen. Ski's, stokken en voor die andere twee helmen met ski brillen. En de schoenen alvast aan. Klaar en gaan!

Vandaag kreeg ik een aanbod om met een groepje mee te gaan. Deze keer deed ik dat niet maar de volgende keer beslist wel. Iedere keer alleen is niet het allerleukste en met meerdere is niet alleen gezelliger maar ook veiliger.

Nog maar een week en we kunnen weer de berg op!

Some girls have all the luck...

Om maar even met Rod Stewart te spreken. Of was het nou 'guys'?

Vandaag was het girls. Zie mij hier staan met mevrouw De Fries en Rod Stewart en Abba! Jaha! Jaloers hè? Dat gebeurt je niet alle dagen zo maar even met ze op de foto! Uren hebben we ervoor in de rij gestaan.....

Vanavond waren de dames samen naar ABBAmania en een tribute aan Rod Stewart. Rod schijnt bij de echte in de band te zitten en hij was gewoon erg klein maar leuk! Ik had zo geen nummer echt van hem kunnen noemen maar eigenlijk kende ik ze allemaal wel. Daarna ABBA met een leuk optreden van de meest bekende nummers van ze. Compleet met hooggehakte laarzen, jasjes met tierelantijnen en superstrakke broeken. Errug leuk allemaal.

Ik zag ze al aankomen toen ik van de sportschool naar huis reed om 6 uur; een witte stretch limousine met politiebegeleiding. En toen ik naar huis reed net stapten ze ook net weer in. Morgen en overmorgen optredens in andere steden in de buurt.

Het publiek was niet, zoals ik verwacht had, allemaal mensen van begin veertig of zo maar voornamelijk oude knarren. Afgezien van een groepje meiden die zich helemaal voor de gelegenheid in jaren 70 kleding hadden uitgedost. Dat waren ook de enige die een beetje sfeer maakten in de zaal zelf want afgezien van een beetje geklap was het maar een lauw publiek. Misschien ligt het eraan dat wij uit Nederland komen, misschien was ABBA hier gewoon niet zo 'hot' als in Europa?!

Het theater is niet bijzonder, van gewone grootte en heet het 'Performing Arts Center'. Er waren genoeg parkeerplaatsen voor iedereen (!) en bijna al het personeel is vrijwilliger. Er is één hoek voor bier en wijn; 5 dollar per glas/flesje en ze hebben geen fris, wel koffie, thee en sap. Water met ijs is gratis en een flesje water van een halve liter is $ 1 (ongeveer 65 eurocent). Eigenlijk mag je het niet mee naar binnen nemen maar als je het onder je jas doet (écht, dat zei de mevrouw van het bier)... De zaal is na afloop binnen no time leeg en iedereen heeft dan ook het pand verlaten.

Je leest het al; ik was heerlijk een avondje uit!

In en om het huis

Mijn eerste bakkie Senseo-cappucino; een beetje van mezelf een beetje van Senseo en een beetje van DE.

Ik miste hem de Senseo. Dus heb ik er vorige week eentje gekocht op Ebay in Amerika. De verzendkosten waren hoger dan de prijs die ik er voor betaald heb. Hij is alleen gebruikt, dat is alles.

Nu moeten we alleen nog zoeken hoe we het beste aan de 'pods' kunnen komen want deze zijn hier niet gewoon in de winkel verkrijgbaar. Bij de Hollandse winkels on-line zag ik zelfs onze favoriet; AH mocca te koop, alleen liggen de prijzen hier iets anders. Dan moeten we echt genieten; echt betaalbaar is het niet.......Maar dat miste ik nou. Nu nog een oplossing.

Verder moest Grote Raaf aan de klus. De deur van de 'laundry shute' had losgelaten. Hij stond er gewoon naast en het gat gebruikten we nu meer als basketbal net. Jaaaaaaaaa, goal! ;-) Dus na een bezoekje aan de doe-het-zelf zaak hier kon hij het klusje eindelijk klaren. Ik vind dat ie beter zit dan daarvoor maar ik ben bevooroordeeld...

De kerstkaarten zijn in Nederland nog niet aangekomen dus kijk niet gek op als een aantal van jullie met Pasen een kerstkaart in de bus krijgen. Ik denk dat ik ze met Pasen op de bus doe dit jaar. Hadden ze hier nou ook maar zo'n leuke postzegel actie met kerst.

Raafje moet een beetje zuchten. Behalve rekenen waar ze hier achter mee lopen, moet ze nu ook letters leren schrijven. Voelt ze zich eigenlijk een beetje te goed voor. Ze had vandaag 4 boekjes met bijbehorende tapes mee om Engels te oefenen. Zo makkelijk is dit voor haar. We hebben op school wat leesboekjes voor haar besteld. We zijn benieuwd hoe lang het duurt voordat ze op hetzelfde niveau is als haar gewone lezen.

Vrijdag was ik naar de knutsel (crop)avond van de plaatselijke scrapbookwinkel. Zat ik daar alleen met de eigenaresse! Van zeven tot half tien of zo en niemand kwam er binnen of bij....'t Schiet wel lekker op maar de bedoeling was mensen te ontmoeten. Deze vrijdag pak ik het beter aan; ik ga samen met mevrouw de Fries naar ABBAmania met een tribute aan Rod Stewart. Ik zal proberen niet té hard mee te zingen. Natuurlijk ga ik liever een duet zingen met Michael Bublé op zondag in Kelowna maar ik heb geen kaartje. Dit in tegenstelling tot onze buren -het oude stel, ze komen donderdag eten- die ook een diner en overnachting erbij hebben.

Ik zie een beetje groen maar dat gaat mettertijd wel weer over....je kan niet alles hebben!

Dat vrouwen niet kunnen kaartlezen...

lijkt iedereen al te weten maar waarom ik dat dan nog weer moest gaan bewijzen......?

Afgelopen zaterdag gingen we ieder onze eigen weg; Raafje met de skigroep mee, Grote Raaf met de Friezen de berg op en ik, onder de balk door naar de Nordic trails.

Het beginstuk is algemeen gebruik voor wandelaars, sneeuwschoeners en Nordic skiërs. Er is een trail die 's nachts verlicht is en de Nordic trails zijn verdeeld in gradaties. Te beginnen met makkelijkste. En die wilde ik nemen.

In het begin ging het voornamelijk en lekker naar beneden; dit kan ik, dacht ik al. De oversteek over het skiterrein is tricky; van boven komen skiërs en snowboarders met een soms ijzingwekkende vaart aanzeilen...eh, glijden. Daarna werd het steeds rustiger. Ik maar op mijn kaartje kijken en af en toe even op adem komen want, zeker voor een beginner, is het hard werken.

Uiteindelijk werd het rustiger en rustiger en zag ik een bord: 'to Meadow Trail' en die wilde ik volgen dus.....ik die kant op. Toen begon de ellende. De helling werd groter en dus stijler en ik ging veel harder dan de bedoeling naar beneden. Bij het afremmen ging het echt fout: finaal onderuit ging ik. Hartstikke op mijn plaat. Niemand te zien, alleen wat vogels vlogen onverstoorbaar over mijn hoofd heen en weer.

Zonder dat ik dus een rood hoofd kreeg -die had ik immers al- en zo snel mogelijk omhoog wilde -er was immers niemand in de buurt- ben ik maar opgestaan. Langzaam want het was een behoorlijke smak. Alles zat er nog op en aan en deed wat ik wilde. Maar verder ben ik niet gegaan, wel lopend een stuk terug. Kwaad op mezelf dat dit stukje me niet eens lukte. De terugweg wel, dat viel helemaal niet tegen.

Mijn trots had hier het meest onder geleden. Totdat ik gisteravond de kaart van de trails eens goed zat te bestuderen met google maps op de pc erbij (leuk om dat zo te zien; Silver Star ligt ten noordoosten van Vernon en is heeeel goed te zien) voor het vergelijk. Toen zag ik het pas: het laatste stukje was een blauwe route en leidde NAAR Meadow Trail in plaats van dat het de trail was.

Kan ik zaterdag weer met een gerust hart verder klungelen! Ik heb er weer helemaal zin in!

Hiking

Ondanks het winterweer en de sneeuw die er nog ligt, vonden we het tijd voor een winterwandeling.

Achter ons zie je Kalamalka Lake, niet zo groot als Okanagan Lake maar ook heel mooi. Het ligt zuidelijk van Vernon en het dorpje Coldstream ligt daarbij. Een zeer gewilde plek om een huis aan of vlak bij het meer te kopen. Riante optrekjes ook. Wij gingen er wandelen in het provinciale park. Het ligt ten zuiden van Coldstream, daar waar ook de straten en huizen ophouden.

Kalamalka Provincial Park is een onontwikkeld park met Pondorosa Pines and Douglas Fir naaldbomen en een echt natuurgebied van 978 hectare groot. Sommige paden zijn toegankelijk voor ruiters en/of honden en er zijn verschillende 'trails' (wandelroutes) uitgezet. Ook in de winter zijn de paden redelijk begaanbaar. We hebben onze auto bij één van de parkeerplaatsen (deze kan ongeveer 6 auto's hebben) neergezet en hebben een stukje gelopen.

Er loopt een totaal van 14 km of trails door dit park die bestempeld worden als makkelijk tot gemiddeld. Ook met onze snowboots was het makkelijk te doen al raak ik nog wel snel buiten adem als het té snel omhoog loopt. Hier gaan we beslist vaker naar toe om te wandelen en 's zomers ook vast voor het meer zelf. Het is min of meer in de achtertuin van de vrienden die daar wonen.

Zoals je ziet was 'Snowflake' ook mee. Om Raafje haar middel, met een sjaal vastgeknoopt. Snowflake is spierwit en heeft vleugeltjes met zilveren stiksel en is van de kerstuitverkoop in de supermarkt. De nieuwste aanwinst van Raafje haar opvangcentrum voor speelgoedbeesten. Een betere verzorgster kun je je niet wensen ;-)

Het wandelen was een aangename bezigheid vergeleken met ons bezoek aan Silver Star gisteren. Raafje had haar eigen zaterdagse skiprogramma, Grote Raaf ging met vrienden skiën en ik ging in mijn eentje de Nordic trails ontdekken. Nu gaat het geweldig op het vlakke en glooiende gedeelte van de paden, helemaal als de route geprepareerd is en ik mijn skies dus alleen maar in de gleuven moet houden. In ieder geval had ons dat, met uitzondering van het nog jonge en dus flexibele lijfje van Raafje, spierpijn opgeleverd. Vandaag dus geen skiën ondanks het schitterende en zonnige weer.

Morgen gaat Raafje ook weer naar school en zitten wij ook weer in ons ritme!

Aanpassen

Uiteindelijk moeten we ons toch aan het leven hier aanpassen.

We kopen al grote verpakkingen met boodschappen doen, hebben een BBQ op het deck staan, twee auto's in het gezin, passen voor Silver Star skigebied, een checqueboek. Dat soort dingen.

Nu komt de periode dat de dingen opraken. De vlokken zijn op, de liga's voor mee naar school. De scheermesjes, de tandpasta, de pakken zakdoekjes, de dagcrème, mascara. Geen probleem, zoeken we vervangende dingen voor.

En eens in de zoveel tijd moet je naar de kapper. Grote Raaf is al geweest en die was niet tevreden. Stond ie voor de spiegel aan de haren op zijn hoofd te trekken. Eén kant was gewoon langer dan de andere....

Deze keer was ik aan de beurt en dit is het resultaat. Ik ben bij een kapper in het winkelcentrum 'Village Green Mall' naar binnen gegaan voor een afspraak. Ze hebben dezelfde producten als ik gebruik voor mijn haar en dat gaf mij vertrouwen. Ik heb tegen de betreffende dame gezegd dat ik helemaal tevreden ben met mijn kapsel maar dat het gewoon te lang was. En dan komt het moment waarop het fout gaat; mijn bril moet af. Ik heb -8 dus ik zie niets als ze daar bovenop aan het werk is. Tussendoor heb ik nog een paar keer gezegd dat ik het idee kreeg dat het kort werd maar dat was niet het geval, zei ze.....

Het lijkt nog heel wat op de foto maar de achterkant is in laagjes en net zo kort....Wel een sportief kapsel en gegarandeerd sportschool- en zwembadproef. Dat wel. Maar niet wat ik bedoelde.

De enige troost is dat ik er wel aan zal wennen en dat het wel aan zal groeien. Mettertijd ;-)