Muzikaal nieuws

Raafje zit opnieuw bij een koor. Ze zit bij de 'Dragonflies' die oefenen in een pittig klein kerkje downtown.

Het groepje is momenteel niet zo groot maar ze doen het erg leuk. De dirigente is een klassiek geschoolde nogal chaotische maar erg aardige dame die onze dame het een en ander bij brengt.

Ze zingen oude folktunes, 'do-re-mi' en 'favorite things'van de Sound of Music en een Caraïbisch liedje onder andere. Ze krijgen aanwijzingen over ademhaling en volume en zingen in canon.

Het belangrijkste is dat Raafje het reuze naar haar zin heeft. Dat weet ik omdat ik in de kelder zit en ze regelmatig hoor lachen. Bovendien zingt ze nog behoorlijk na als ze er van terug komt. Ik breng mijn tijd door met lezen of brieven schrijven omdat ik het niet de moeite vind om in dat uurtje naar huis te gaan. De foto is gisteren genomen toen het weer een openbare repetitie was.

Raafje verheugd zich verder nog op vrijdag; haar eerste 'recital'. Alle leerlingen van haar pianolerares kunnen daaraan meedoen. Ze schuift de boel aan de kant, er zijn hapjes en drankjes en iedereen speelt een liedje op zijn beurt. Raafje vindt het best spannend omdat ze verder niemand kent, ouders er niet bij zijn en ze dus voor het eerst sinds lange tijd weer voor publiek speelt.

Gisteren hoorde ik haar nog met piano spelen zeggen dat 'als het zo gaat met Firefly ze het vast heel mooi zullen vinden'. En ze gaat vast nog haar buiging oefenen en wat ze gaat zeggen voordat ze begint.

Ik zou zeggen zing een mooi liedje hardop; je voelt je er vast prettiger bij ;-)

Beestenboel

Dit is Sammy en hij woonde bijna bij ons.

Raafje wil al tijden een hond. De redenen zijn niet altijd even goed maar het komt er op neer dat een hond een baasje heeft en poezen hebben bedienden. Zoiets.

Moraal van het verhaal is in ieder geval ook dat je hier nooit een dierenwinkel in moet gaan. Eigenlijk....

Nadat we met de Friese dames een elektronica zaak hadden bezocht op een schoolvrije dag besloten we de naast gelegen dierenzaak te bezoeken. In Canada hebben ze namelijk veel meer soorten dieren dan in Nederland. Slangen, salamanders, de gewone voorraad vissen en vogels en konijnen maar ook fretten, spinnen (!), poezen en...........honden. Puppies.

Die zitten in een reusachtig aquarium per soort/nest en kunnen niet wachten om eruit gehaald worden en geknuffeld worden. Mee gespeeld en mee naar huis genomen. In dit geval waren het een aantal pittige puppies. Gekruisde rassen zoals Sammy; een kruising tussen een chihuahua en een pekinees.

Eerst hadden we een ander hondje eruit en toen Raafje deze wilde; haar lieveling, kon het niet. Wat een verdriet....We bleven hangen en toen het plotseling wel kon -personeel terug van lunch of zo- mocht ie eruit. Ze maken een klein kamertje voor je schoon waar je dan, samen met de hond, in mag. Als één van de mensen naar achteren gaat zie je alle hondjes hopen dat zij degene zullen zijn wiens achterplaat open gaat. Ze zijn super sociaal!

Omdat het tegen lunchtijd was kwam Grote Raaf ons ophalen voor een buiten de deur lunch. Die was niet geheel tegen het plan om Sammy mee naar huis te nemen maar we twijfelden nog. Je weet wat het eindelijk geworden is: de hond is daar gebleven maar het was wel moeilijk. Vooral voor Raafje die er aardig wat tranen om gelaten heeft. Zacht uitgedrukt....

Uiteindelijk hebben we het niet gedaan omdat we nog zo weinig weten over hoe het hier nu verder zal gaan met huis en baan. En nu is er dan wel de tijd om de hond op te voeden maar er ligt wel overal tapijt. In dit huurhuis. De twijfels blijven wel, zeker als je dat schattige kopje ziet maar de beslissing is gevallen.

Jammer, Grote Raaf is dus nog steeds de enige man in huis.

Eindelijk !

Heb ik eindelijk mijn rijbewijs gehaald!

Vorige week had ik het ook al geprobeerd. Ik moest wel want je moet het halen of bezig zijn binnen 90 dagen na aankomst in British Columbia. En dat heb ik net op tijd gedaan. Ik deed mijn theorie op 13 februari; precies 3 maanden na de verhuizing. Ik slaagde voor mijn theorie in één keer maar zakte op Valentijnsdag voor mijn 'road test'.

Vandaag mocht ik weer.... Ik had nog mazzel; anderen moeten twee weken wachten maar omdat ik al een Nederlands rijbewijs heb/had mocht het al na één week. Het was een hopeloze week; het voelde alsof ik huisarrest had. Grote Raaf bracht en haalde Raafje van en naar school en ik kon nergens alleen of met haar naar toe. Wegens alle verplichtingen van Grote Raaf en de onmogelijke tijden ben ik bijna de hele week niet de deur uit geweest. Ja, met Bob....

Maar na vandaag is het weer helemaal in orde. Ze vroegen nog of ik een nieuwe foto wilde voor op het rijbewijs. De eerste hadden ze vorige week al gemaakt en ik overwoog het nog hardop omdat ik er vast veel blijer op zou staan. Grapje!!! Je maakt een soort digitale handtekening -net als bij de ontvangst van pakjes- en krijgt vervolgens een tijdelijk rijbewijs mee. De echte, ook op creditcard formaat, komt binnen een maand in de bus.

In Nederland hebben we nog overwogen om een nieuwe aan te schaffen omdat we allebei nog zo'n rose formuliertje hebben. Goed dat we dat niet gedaan hebben! Ze kijken hier op je rijbewijs naar de datum en daarop staat alleen de datum van afgifte. Ligt deze datum binnen de termijn van twee jaar geleden dan val je in een ander traject en kun je niet middels een theorietest en praktijktest je rijbewijs halen. Dan hoort er nog een periode bij met een L of een N op je auto en aanvullende voorwaarden. Gelukkig dus maar!

Weer een hobbel genomen hier! Op naar de volgende...

Nipper in de bocht

Nipper was vandaag bij de dierenarts.

Het was een beetje samenloop van omstandigheden. Nipper gaat gewoon niet zo lekker. Het is een beetje een vaag verhaal bij haar. Alleen door de voordeur naar buiten, vermagerd, nog steeds af en toe overgeven. En tot overmaat van ramp waren naar medicijnen (natuurlijk spul) ook bijna op. Ik eerst naar de dierenarts vragen en uiteindelijk maar met haar heen.

Dat resulteerde in twee dingen. Eén, ze hebben niet hetzelfde spul voor Nipper maar ik zou of Metamucil kunnen proberen of ongezoete, ingeblikte pompoen. Dat laatste klinkt beter, het eerste blik staat klaar. Twee, ze moest weer voor haar gebit heen. Dat is al vaker een probleem geweest dus vooruit dan maar.

Nou wil ik niet een discussie aanzwengelen over hoe veel een kat waard is maar het zijn wel kostenposten geweest de laatste tijd. Je staat er niet bij stil in eerste instantie wat dierenarts bezoekjes en vliegtickets kosten....Nu is het duurste en het vervelendste -voor onze portemonnee en voor Nipper haar gezondheid- dat ze onder narcose moet.

Vanmorgen heb ik haar gebracht. Ze was al uit haar gewone doen omdat ze vanaf gisteravond geen brokjes en water meer mocht -Noortje ook maar gelijk op rantsoen- en vanmorgen ook niet de gewone routine begon. Bovendien waren ze vannacht weer opgesloten in de basement om te zorgen dat wij in ieder geval goed gingen slapen. Rond lunchtijd mocht ik bellen en halverwege de middag haar ophalen. We hebben wat restricties en medicijnen meegekregen, tandvriendelijk voer en zelfs een tandenborstel. En een groggy Nipper met een oranje verbandje om haar poot vanwege het infuus dat ze gehad had. Ze (nogal bijzonder schijnt het; een rode je-weet-wel-poes in plaats van een kater) is nu 6 uur thuis en het is nog niks....

Wilde ze vanmorgen niets van me weten, nu laat ze wel degelijk merken dat ze het fijn vindt weer thuis te zijn. Alleen weet ze niet wat ze wil. In onze pogingen haar ter wille te zijn gaat het niet altijd goed. Ooit een kat gezien die al koprollend naar boven de trap op probeert te komen? Nou, ik wel ;-) Ze zit de hele tijd wat voor zich uit te staren en het lijkt of ze boeddhistisch is geworden of zo (bedoel ik niks mee maar daa rmoet ik aan denken als ze wat heen en weer zwaait op haar achterpoten). Of voor kikker studeert omdat ze plotseling heel anders zit.

Ze drinkt wel maar staart het merendeel van de tijd wat wezenloos in het water. Ze eet wel, al knorrend maar slikt de nieuwe brokjes helemaal in en ze zijn juist om op te kauwen. Dus de oude maar weer gehaald. Ze gaat ook niet slapen maar staart wat voor haar uit. Ze wil alles maar eigenlijk niets, niet dat maar eigenlijk ook niet iets anders.

Volgens mij ga ik morgen wensen dat ze nog zo was als ik probeeer haar medicijnen naar binnen te krijgen. Wat zou onze grootste badhanddoek zijn? En zou ze wel pompoen lusten?

Reanimatie

Het was een wel geoliede machine met vrijwilligers vanmorgen.

Zeker van Canadezen was ik daar verbaasd over. Je kwam binnen, mocht je naam opschrijven op een schrijfblok, werd de goede richting uitgewezen en mocht in de kantine wachten. Ondertussen had ik ook nog een dunne folder gehad, ideaal als je alleen bent gekomen, zoals ik. De groep werd binnengeroepen en daarna volgde eerst een presentatie en daarna, per ca. 30 mensen in een klas, de daadwerkelijke reanimatie.

In nog geen 3 uur heb ik geleerd wat de grootste doodsoorzaak is, het verschil tussen angina pectoris en een hartaanval, het verschil bij mannen en vrouwen, de Heimlich-greep, mond-op-mond-beademing en hartmassage; reanimatie dus. Ik mag nu zeggen dat ik een 'certified and trained first aid' persoon ben.........Mmmmm, weet niet of dat zo betrouwbaar is na deze ochtend.

Zelf heb ik meer dan 10 jaar geleden mijn EHBO-diploma gehaald en ben toen zo door gerold in het EHBO-bestuur. Ook daar werd reanimatie gegeven en uiteindelijk ging het -gelukkig- deel uitmaken van het diploma. Ik weet nog hoe het ging: aanspreken, pijn-prikkel, het voelen van de pols, het uitvinden van de ademhaling. Het kuiltje, de vingers naar boven, de houding. Het beademen wat, evenals de hartmassage, nogal nauw luisterde.

Dat is nu niet moelijk meer. De pols hoef je niet meer te voelen, het aanspreken en vooral de pijnprikkel gebeurt terloops. Na het checken van de ademhaling moet je misschien aan de slag; twee keer beademen en 30 keer drukken. Niks vingerwerk! Vanaf de navel naar boven, tussen de tepels, handen in het midden en duwen maar. Flink als het effe kan en natuurljk maak je wat kapot....Het gaat voelen als bobbeltjesplastic (huh?) maar ze zoeken het verder in het ziekenhuis maar uit.

Het beademen wordt overgeslagen; je zou eens iets oplopen bij een pop en ook bij een mens wordt het ten zeerste afgeraden om het zonder een masker te doen. Je moet ook vooral om de eigen 'safety' en 'welbeing' denken. Overdreven veel aandacht wordt besteed aan het benaderen als iemand stikt; ze moeten wel echt willen dat je helpt. En wat ook meerdere keren benadrukt wordt is dat bij sommige situaties mensen de 'controle over hun ingewanden verliezen' en of je dan vooral hun 'dignity' hun waardigheid in de gaten wilt houden. Ze mochten er eens een rare nasmaak aan over houden.

Ik houd een beetje gemengde gevoelens eraan over. Maar de hele situatie is gemengd. Er zijn steeds meer mensen, mannen én vrouwen, die overlijden aan een hartaanval of waarbij de luchtwegen -door allerlei situaties- geblokkeerd kunnen worden. De kans dat je iemand in je eigen omgeving of zelfs in huis moet helpen wordt groter. Het aantal mensen dat dit kan nog stees niet. Na 6 minuten zonder zuurstof zit de mogelijkheid erin dat je niet meer rondwandelt of een kasplantje bent er echt in. Daar kan geen ambulance tegenop dus zul je het van je medemens moeten hebben.

Het is op zich fijn dat het nu zo makkelijk gemaakt wordt maar wat nuance is wel op zijn plaats. Beademen bijvoorbeeld, is best lastig. Zeker met een masker en de kans dat je de maag in plaats van de longen vol blaast, met alle gevolgen van dien. En hartmassage kan ook plaatsvinden zonder dat je soep maakt van de binnenkant. Misschien zie ik het wel te somber in; je zult daar tenslotte maar gestrekt liggen.....

Ik heb wel maar meteen een masker gekocht voor in de auto. Je weet tenslotte nooit!

Gasten in aantocht !

Dit zullen, zoals het er naar uit ziet, de eerste gasten bij ons zijn over 2 maanden.

Grote Raaf zijn neef en diens vrouw hebben 2 weken vakantie gepland en ons huis in de route opgenomen die begint in de buurt van Edmonton, Alberta. Ze waren onze gasten in september vorig jaar en de reden dat we het inpakken nog even uit stelden. En straks de eerste weer hier. Gelukkig duurt het nog twee maanden want het is in de 'guest bedroom' nog even niet netjes. Er ligt een stapel verhuisdozen en de de kerstdozen staan er nog.

Helaas mis ik morgen weer een ski mogelijkheid omdat ik me heb aangemeld voor een cursus reanimatie 'CPR'genoemd. Ze hebben hier een project opgezet met de mogelijkheid om dit gratis te leren in een school hier in de stad.

Vanmorgen heb ik een rondje door de stad gereden met Bob en die was best tevreden over mijn rijstijl. Dat was de instructrice ook....totdat ik die blunder maakte. Dus we maken volgende week nog een rondje downtown en dan gaat het de volgende keer helemaal lukken.

Nog even iets over bellen. We worden nog niet gebeld door irritante mensen over pensioen en hypotheek mogelijkheden maar al wel als een soort 'nazorg' gebeld. Hebben we een auto gekocht, worden we gebeld om te bedanken en te vragen of alles in orde is. Sportschool idem dito maar nu werden we ook gebeld door de dierenarts! Het is even wennen....

Gelukkig heeft Nipper nog niet in de gaten dat ze maandag naar de tandarts moet, dus.......sssssttt!

Nieuws van de straat

Dit is het naambordje bij de ingang van onze straat.

Momenteel is het daar, met temperaturen overdag boven nul graden, één waterballet. Al het ijs en sneeuw smelt en stroomt -natuurlijk- naar het laagst gelegen punt. Dat is in Canada niet anders dan waar ook ter wereld. Nu is dat punt aan het einde van onze straat, aan onze kant, ter hoogte van onze tuin. Dus Grote Raaf is af en toe met zijn ijshakker bezig om alles in goede banen te leiden, in de hoop dat het allemaal nog binnen de perken blijft.

Grote Raaf heeft onlangs zijn BC rijbewijs gehaald. Je kunt hier gratis boeken halen bij 'BC Services' over het rij examen. Je kunt on-line oefenen en video clips kijken. Je gaat er naar toe en kunt dan vrijwel meteen in de grote ruimte waar alle mensen wachten en geholpen worden op een barkruk de test doen op één van de twee touch screens. Je krijgt meteen de uitslag. Deze test kost je 15 dollar.

Daarvoor hebben ze al je hele doopceel gelicht en een foto van je gemaakt voor op je rijbewijs. Als je geslaagd bent maken ze een afspraak voor de 'road test'. Bij Grote Raaf, die uiteindelijk de tweede keer geslaagd was, werd dat meteen 's middags en een week later lag het kaartje in de bus.

Gisteren slaagde ik in één keer voor mijn theorie. Ik leer ook van andermans fouten en vandaag moest ik op. Gezakt dus......Het ging 'best' goed tot het bijna voorbij was. Omdat ik een kaartje had voor de parkeerplaats reed ik weg van de parkeermeters richting de parkeerplaats. Op het kruispunt maakte ik een flinke blunder. De verkeerslichten die voor mij en het verkeer aan de andere kant op groen stonden, zijn niet alleen voor rechtdoorgaand maar ook voor links -aan mijn kant- of rechts -aan de andere kant- slaand verkeer. Ik ging linksaf en de mevrouw in de rode auto rechtdoor. Dit had een ingreep geweest in Nederland. Nu, aangezien ik in mijn eigen auto reed, heb ik zelf maar op tijd geremd. En toen was ik gezakt.

Ik heb een nieuwe afspraak voor volgende week. Natuurlijk is het zonde van het geld maar dat is het ergste niet. Het ergste is dat ze mijn Nederlandse rijbewijs daar hebben gehouden en dat ik, volgens de Canadese wetgeving, alleen maar mag rijden met iemand van boven de 25 die een BC drivers license heeft. Ik mag dus nergens alleen meer heen.

Niet Raafje van school halen of brengen, geen boodschappen doen, niet naar de sportschool, niet morgenavond naar de pyjama & pizza avond bij de scrapbookwinkel, niet zaterdag naar de cursus reanimatie en niet maandag Nipper naar de tandarts brengen. Dat is niet alleen balen, dat is ook nog eens super onhandig.

Morgen begint mijn nieuwe relatie met Bob, mijn rij instructeur....

Met de sneeuwschoenen er op uit

Dat was me een belevenis!

Er is hier in de buurt; Vernon, Kelowna, Westbank een groep vrouwen die regelmatig contact met elkaar hebben. Sommige zien elkaar dagelijks of wekelijks en in ieder geval gaan ze, en nu dus ook we, eens in de twee à drie maanden iets met elkaar doen.

Dat ik er net was zijn we met zijn 4-en gaan wandelen in een park in Kelowna en daarna gaan eten in een trendy restaurant met 8 of 10 personen, deze keer gingen we met meer weg.

We hadden sneeuwschoenen gehuurd op Crystal Mountain http://www.okaccommodations.com/mountains/crystal.htm en hebben de 4 km route gevolgd. Makkelijk kiezen, 1 en 2 is de moeite niet, 8 gaat niet lukken, 10 denken we niet eens over na, dan wordt het 4 ;-) Het was een behoorlijke workout omdat de route dwars door het bos over de berg gaat. En dat betekent aan het begin veel omhoog en later naar benden.

Ze zien er niet meer zo uit als in de strips van Donald Duck maar het principe blijft hetzelfde. Het zijn aluminium frames met dwarsverbindingen en licht vinyl. Op de dwarsverbindingen steken wat punten naar beneden om zo grip te krijgen in de sneeuw. In deze hoefde je alleen maar je snowboots of wandelschoenen te steken en dan één stoffen band aan te trekken en een plastic bandje achterlangs te gespen. Er zit nog aardig wat beweging in met lopen en het enige nadeel is dat je de sneeuw achter tegen je broek aan naar boven spettert. Als je er niet op gekleed bent betekent dat dus een natte broek!

Na heerlijk brownies gegeten te hebben bij één van dames thuis hebben we heerlijk gegeten bij de plaatselijke Italiaan. Daarna nog even koffie/thee bij een ander en toen de lange reis naar huis. Het was ontzettend gezellig en we hebben wat afgekletst en -gelachen! Gewoon over Nederland, Canada, dagelijkse dingen, kinderen, enz. Allemaal in het Nederlands natuurlijk!

Gelukkig zijn er leuke foto's van en al plannen voor een volgede keer; hiken in Kalamalka Park, dichtbij dus!

Ons rekenwonder

Dit was wat Raafje vanmiddag mee bracht naar huis!

Het was inmiddels al anderhalf uur later en ze had het de hele boodschappen ronde (dierenarts, bakker, supermarkt) geheim gehouden...! Je krijgt deze papiertjes (half A4tje) bij de Assembly op maandagmorgen. Ze zingen dan het volkslied met de hele school in de gymzaal en deze dingen worden dan overhandigd als je naar voren bent gekomen. Ondertekend door je lerares en het hoofd van school. Reken maar dat ze er trots op is!

Ze gaan vanaf deze week met school zwemmen. Twee keer in de week: eerst een half uur lopen naar het zwembad, dan zwemmen en dan weer terug lopen. Alleen is terug BERG OP. Een aantal van die kinderen gaat het moeilijk hebben! Misschien moeten we even zoeken naar wat ze allemaal gedaan heeft voor haar zwemdiploma B want dat gaat hier weer heel anders.

Vanmorgen was ik bij de buurtkoffie. Behalve erg gezellig levert het ook nog wat op. Vorige week een 'kleine' vriezer waar ik in mijn eentje wel in pas. Vandaag heb ik het een en ander gehoord over 'homeschooling'. Dat is hier dus best normaal. Je houdt je kinderen thuis van school en zorgt zelf voor de educatie. Meestal gaat dat nu via de computer. Je bent dan ook aangemeld bij een bepaalde groep voor uitjes met school zoals zwemmen of een excursie. Het is in Canada aardig ingeburgerd en geaccepteerd.

De ouders die dit doen zijn niet altijd de gevallen die je kunt bedenken. Niet in alle gevallen is de school te ver weg of doen ouders het vanwege het beroep van één van hen zodat ze als gezin bij elkaar blijven. De buurvrouw in de straat doet het en de school is op loopafstand. Dit roept bij ons net zoveel vragen op als het feit dat je hier niet kunt blijven zitten; je moet bij kinderen van je eigen leeftijd blijven.

Ik weet niet of ik dat wel zo geruststellend vind.

Heb je me gemist?

Nou, ik ben niet weggeweest, alleen even niet op de blog...

Het was gewoon een druk weekje op de een of andere manier. We eindigen maar even met vandaag. De foto is van het vuurwerk van ongeveer 10 minuten dat het 'Vernon Winter Carnival' afsloot. Gelukkig was het niet al te koud want we waren er op tijd en het leek erop dat ze gewoon gingen wachten totdat het donker genoeg was.

Zelf hebben we niet zoveel meegekregen van het Winter Carnival. De parade op zaterdag was tijdens onze skitijd, de sneeuwbeelden zijn we lang gelopen wegens tijdgebrek. We hebben wel op de terugweg de hete-luchtballonnen gezien in de vallei. Een mooi gezicht, zeker als het net wat schemeriger wordt.

Dinsdagmorgen lagen beide auto's bedolven onder minimaal 15cm sneeuw. Zoveel hadden we nog nooit in één nacht zien vallen. Bovendien levert zoiets behoorlijk wat werk op om het allemaal weer weg te krijgen van het tuinpaadje en de stoep. Bij de supermarkt zag ik dat een happer de weggeschoven berg aan het wegwerken was door een vrachtwagen ermee te vullen.!
Als ik de mensen hier mag geloven is dit een behoorlijk strenge winter met veel sneeuw. Het is goed dat te horen want wij hebben geen moeite gehad met het klimaat tot nu toe....Heerlijk zelfs

Verder is Raafje op twee middagen eerder thuis gekomen om het 'Student Led Conference' was. Dat betekende dat ze zelf moeten laten zien waar ze mee bezig zijn. En dat hebben we gezien! Haar rekenen, spelling, schrijven en andere vakken. We zijn naar haar extra engelse groepen geweest en naar de gymzaal voor een tentoonstelling over gezonde voeding. Toen we daarna eindelijk bij de familie de Fries hebben kennis gemaakt met de net aangekomen hond werd het al snel laat en eindigde we weer bij de pizzeria. En dat op een woensdag!

Grote Raaf zit twee avonden in de week in het zwembad, Raafje één avond op pianoles, Raaf twee ochtenden in de sportschool en vrijdagavond in de scrapbook winkel. Afgelopen vrijdag was ik weer de enige....!

Nu is het weekend weer voorbij en maken we ons klaar voor de nieuwe week. Iedereen een fijne week gewenst!

Ja, alweer skiën !

Je kan wel zien dat het een prachtige skidag was!

Dit weekend hebben Raafje en Grote Raaf twee keer geskied. Op zaterdag sneeuwde het flink en gingen we alledrie ons eigen programma doen. En tevreden dat we waren! Dat was, nadat de ongerustheid was weggezakt toen Raaf een kwartier te laat was en haar telefoon niet op nam. Sorry!

Raafje was door naar het volgende niveau; in plaats van een 'snow glider' is ze nu een 'trail blazer'. Daar zijn we alledrie heel trots op. Grote Raaf kwam technisch weer wat verder en Raaf lukte het om de hoogste 'berg' in haar traject te nemen. Eerst maar eens in visgraat omhoog, op termijn gewoon ook pfjeuw naar beneden. De route werd onverwachts wat langer omdat er voor de volgende dag een wedstrijd uitgezet was. De normale paden waren met sneeuwwallen dichtgemaakt om het traject wat duidelijker te maken.

Dat was ook de reden dat Raaf op zondag niet meeging. De trail zou vol zijn met Nordic skiërs die alleen 30 km of met een groep 75 km zouden doen. Ze heeft er nog even over na gedacht maar het leek haar toch een beetje veel ;-) En wie moest er anders de boodschappen doen ;-( ?

De koffiepraatjes bij de buurvrouw verderop zijn niet alleen gezellig, soms leveren ze ook wat op. Zo is Raaf nog steeds haar boekje 'Muffinmania' tot haar grote verdriet kwijt maar kan ze nu een oudere versie van de buurvrouw aan de overkant inscannen en is Grote Raaf weer verzekerd van zijn favoriete soort; de 'morning glory' muffin. Bovendien staat er nu - na wat reorganisatie- een oude vriezer in de basement. Die bij de koelkast is gewoon te klein als je meer wilt dan wat van alles. Een buurman die gewoon langs kwam met de auto kwam spontaan eruit en helpen. Erg aardig!

Soms is een goede buur handiger dan een verre vriend!