De eerste keer in de sneeuw

Ik sta er niet tussen; ik nam de foto maar ik was er bij: de eerste keer weer in de sneeuw!

Met de, steeds wisselende samenstelling, van Nederlandse meiden gingen we deze keer cross country les nemen op Silverstar. Eerst een brunch in het appartement van familie van één van de meiden (wat een luxe zou dat zijn, een appartement zo dicht bij de sneeuw!) en toen onder leiding van 'Aussie' Tom een les.

Voor de meeste was het de eerste keer om met deze techniek de sneeuw in te gaan maar hadden bijna allemaal ervaring met downhill skiën. En dat helpt wel, vooral met de wat steilere stukjes. Tom zijn leerlingen pakten het zo snel op dat ie ons meteen meenam op een makkelijke trail. De sneeuw was net genoeg om de route te nemen maar de mist benam ons het uitzicht wat je gewoonlijk onderweg ziet.

Na afloop waren we uitgenodigd om bij de NL eigenaren van de plaatselijke koffietent even lekker iets te komen drinken. Het overgrote deel ging aan de warme chocolademelk, al dan niet met slagroom. Met zijn 4-en en een aanvulling zijn we tenslotte nog uit eten geweest.

Ik had wellicht beter niet mee kunnen gaan omdat ik weer een pittige verkoudheid te pakken heb maar ik ben eigenwijs. Zo'n uitje wil ik voor geen goud missen! Het is altijd zó gezellig om met een groepje NL meiden op stap te gaan! Even bijkletsen, allerlei onderwerpen bespreken, geinen en lachen en je even niet druk maken om Canadese gewoonten en of je alles wel goed formuleert.

Het was weer een geweldige dag, ik zie al weer uit naar de volgende keer over een maand of drie!

Verder nieuws

Dit gaat ons uitzicht worden. In de verte een glimp van Kalamalka Lake wat je beter ziet op het balkon.

Zondagmiddag hebben we het voorlopig koopcontract getekend. Morgen over een week komt de inspecteur om het huis te bekijken. Dat is dan na de financiële goedkeuring. De hypotheekverstrekker is druk bezig om de beste deal voor ons te vinden.

We hebben vanavond de huiseigenaar van ons huurhuis gesproken en het blijken kennissen van hun te zijn. Ze waren voor ons heel blij en met het ons eens dat het aan de buren vertellen het moeilijkste zal zijn....!

In ons hoofd zijn we al aan het verhuizen. We hebben dozen aangeboden gekregen om te lenen van een collega/vriendin die onlangs naar Canada zijn verhuisd. Ik moet nu pool gaan leren spelen op onze biljart tafel; een echte met leisteen erin.

We zijn benieuwd hoe de katten het deze keer gaan vinden om te verhuizen. Ze krijgen een grotere tuin tot hun beschiking, maar minder kans om zich te melden om naar binnen te kunnen. Overigens is Nipper vorige week naar de dierenarts geweest voor een bloedglucose curve voor een dag en het is labtechnisch nog nooit zo goed met haar gegaan! Ze mag zelfs een tikkie minder hebben per keer.

Konden we maar nog even rondkijken in het huis voor al onze plannen!

Ons huis

Sinds vanmiddag, zaterdag om 6 uur, mogen wij ons onofficieel eigenaar noemen van dit huis; we hebben het vandaag gekocht!

Bijna dertig huizen heb ik gezien; een aantal meer dan Grote Raaf en zeker veel meer dan Raafje. Vaak was het in het huis wel aardig maar buiten niks. Of nauwelijks tuin of nauwelijks privacy. Kamers beneden zonder daglicht, te dicht bij drukke wegen; we hadden een uitgebreide wensenlijkst.

Dit huis voldoet bijna aan al onze wensen! Het heef niet een dubbele garage, maar een drie dubbele! Parkeer ruimte voor een camper, een grote tuin en privacy en zelfs uitzicht op Kalamalka Lake in de verte! We hebben slaapkamers genoeg voor ons en de hobbies en dan blijft er ruimte over voor een logeerkamer. We krijgen een woonkeuken en nog een aparte ruimte voor een eettafel.

Je kijkt bij de foto op de achterkant van het huis en ik kan je vertellen dat ie vele male interessanter is dan de voorkant. Op de bovenste verdieping zie je van links naar rechts de ouder slaapkamer met balkon, de badkamers, het middengedeelte met trappenhuis en dan rechts de woonkamer (uitspringend) en eetkamer. Aan de voorkant heb je dan daar achter liggen van links naar rechts twee (slaapkamers), de entree, de keuken en de gang naar de garage en een kleine werkruimte met werkbank.

Beneden heb je van links naar rechts de 'spa' kamer met hot-tub, douche, toilet en sauna-in-aanbouw, de logeerkamer, de games room (mét biljard tafel, die hebben we ook bedongen alsmede het frisdranken koelkastje), de kamer die Grote Raaf zijn kantoor gaat worden en een bergruimte van buiten af toegankelijk. Daar weer achter, onder de grond, ligt een stuk van de spa kamer, een kamertje zonder daglicht en de ruimte voor de wasmachine, droger, naaimachine, strijkplank etc. met helemaal op het einde nog een voorraadkast.

De inbouw apparatuur is van prachtig roestvrij staal in een oude eiken keuken. Voor de giga tuin die voornamelijk gras is hebben we de oude motormaaier; zo een om op te zitten. De vloeren in het huis zijn voornamelijk laminaat, hardhout of hout met kurk. De lampen blijven om één of andere onduidelijke reden zitten (gratis af te halen) en er zijn twee cv installaties.

We zijn dit huis twee keer gaan bekijken. De laatste keer op vrijdag middag. We hebben vanmorgen de makelaar gebeld dat we een bod wilden doen. Die is naar kantoor gegaan voor alle papieren rompslomp en rond 1 uur bij ons gekomen. Hij had een afspraak om 4 uur bij de verkopers, met diens makelaar om ons bod te presenteren. Om half 6 was hij bij ons met een tegenbod en heeft toen een nieuw bod van ons meegenomen. Toen de verkoper niet verder wilde zakken heeft ie onze uiterste prijs gezegd.

Wat we op tv al een paar keer hadden gezien gebeurde nu ook. De beide makelaars hebben beiden afgezien van een stuk commissie om de deal rond te krijgen. De makelaar is nooit meer tussendoor in zijn auto bij ons de straat uitgereden. Hij kwam de laatste keer binnen en al wat ie zei was: "Gefeliciteerd! Jullie hebben een huis!"

Nu is het aan de hypotheek verstrekker om de goedkeuring te krijgen. Ze krijgt daar ongeveer een week voor. Vlak daarna gaat de bouw inspecteur een bezoek brengen aan het huis en daar rapport over uitbrengen. De daadwerkelijke overdracht gaat om 9 januari 2009 om 12 uur 's middags plaatsvinden.

Wauw! We kunnen het nog steeds niet geloven. Dit huis, met een woonoppervlakte van ruim 400 m2, daar gaan wij in het nieuwe jaar in wonen!

Een jaar hier !

Dat hebben we bescheiden gevierd met een etentje bij een echt Canadees restaurant met veel hout, all-you-can-eat-ribs, bijbehorende versiering aan de muur en een drankje erbij.

Natuurlijk deden we dat met de familie De Fries! Zij zijn in dezelfde week in Canada en Vernon gekomen als wij en aan ons beider families kun je zien dat iedereen hier op een andere manier met een eigen verhaal komt.

Zoals altijd was het erg gezellig met hen. We zullen ze de komende tijd wellicht iets minder zien omdat er ouders vandaag aan(ge)komen (zijn) en die blijven voorlopig nog wel even. Ons logeerbed staat er gedeeltelijk dus wij gaan improviseren met logées als die binnenkort komen.

Is er iets veranderd nu we hier een jaar zijn? Raafje realiseert zich dat het niet meer zo bijzonder is als je zegt dat je een jaar geleden nog geen Engels sprak. De feestdagen en sommige dingen heb je nu een keer meegemaakt maar er veranderd niets wezenlijks. Waarschijnlijk hoeven we een bepaald soort belasting niet te betalen als we, of beter gezegd, wanneer we, een huis gaan kopen.

We blijven, dat is een ding dat zeker is! We missen nog steeds familie en vrienden. Een jaar is een lange tijd. In theorie betekent het dat bezoekjes over en weer wel dichterbij zullen komen. Om maar even de hoop levend te houden.

Raaf blijft schrijven als jullie blijven lezen; ook na één jaar!

Rememberance Day

Op 11 november is het hier geen Sint Maarten maar dodenherdenking. Dat weet je al lang van tevoren door alle 'poppy's' die mensen hier op hun rever dragen. Klaprozen. Die kun je hier op de gekste plaatsen krijgen/kopen voor een donatie. Vorig jaar bracht dat ruim $ 35.000 dollar op hier in Vernon heb ik begrepen.

De klaprozen zijn het symbool van Rememberance Day door het gedicht wat zo nauw verbonden is met deze herdenkingsdag: In Flanders Field. Geschreven door de Canadese dokter en luitenant kolonel John McCrae op 3 maart 1915 nadat ie zijn vriend de dag daarvoor had zien sterven. Klaprozen bloeien als andere planten en struiken weg zijn, bijvoorbeeld als de grond werd omgewoeld en vervuild. De grond rond de loopgraven in de Eerste Wereldoorlog waren grondig 'omgespit' en besmet door de gevechten en bombardementen. McCrae moet dan ook honderden klaprozen hebben zien bloeien toen hij in 1915 het gedicht schreef.
Maar de klaproos heeft nog een andere betekenis in 'In Flanders Fields'. Sommige klaprozen, die gerekend worden tot de papavers, worden gebruikt om opium en morfine van te maken; gebruikt om de pijn van gewonde soldaten te stillen - soms voor eeuwig. De laatste verzen We shall not sleep, though poppies grow / In Flanders fields duiden op de verdovende werking van morfine.

Tenslotte is het uiterlijk van de bloem ook nog symbolisch: blaadjes rood als bloed, het hart zwart als de kleur van rouw en een kruisvorm; symbool van lijden en verlossing bij uitstek.

De tekst van het gedicht is als volgt in het Engels, Frans en Nederlands:

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.

We are the dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved, and were loved, and now we lie
In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders fields.
— Lt.-Col. John McCrae


Au champ d'honneur, les coquelicots
Sont parsemés de lot en lot
Auprès des croix; et dans l'espace
Les alouettes devenues lasses
Mêlent leurs chants au sifflement
Des obusiers.

Nous sommes morts,
Nous qui songions la veille encor'
À nos parents, à nos amis,
C'est nous qui reposons ici,
Au champ d'honneur.

À vous jeunes désabusés,
À vous de porter l'oriflamme
Et de garder au fond de l'âme
Le goût de vivre en liberté.
Acceptez le défi, sinon
Les coquelicots se faneront
Au champ d'honneur.


In Vlaanderens velden bloeien de klaprozen
tussen de kruizen, rij aan rij,
die onze plaats aanwijzen. En aan de hemel
blijven de leeuweriken vliegen en dapper kwelen,
tussen 't geschut beneden nauwelijks te horen.
Wij zijn de Doden. Enkele dagen geleden nog
leefden we, voelden de ochtendstond,
zagen de gloed van de avondzon,
beminden en werden bemind en nu liggen wij, gevelden,
In Vlaanderens velden.

Zet onze strijd met de vijand verder.
Met falende handen reiken wij u over
de toorts. Aan u haar hoog te dragen.
Doet gij dit niet, dan zullen wij in deze aarde
geen rust kennen, ondanks de klaprozen
In Vlaanderens velden.

In Vlaanderens velden bloeien de klaprozen
tussen de kruizen, rij aan rij,
die onze plaats aanwijzen. En aan de hemel
blijven de leeuweriken vliegen en dapper kwelen,
tussen 't geschut beneden nauwelijks te horen.
Wij zijn de Doden. Enkele dagen geleden nog
leefden we, voelden de ochtendstond,
zagen de gloed van de avondzon,
beminden en werden bemind en nu liggen wij, gevelden,
In Vlaanderens velden.

Zet onze strijd met de vijand verder.
Met falende handen reiken wij u over
de toorts. Aan u haar hoog te dragen.
Doet gij dit niet, dan zullen wij in deze aarde
geen rust kennen, ondanks de klaprozen
In Vlaanderens velden.

Om een lang verhaal niet nog langer te maken:
Raafje had een speciale bijeenkomst op school ter ere van de dodenherdenking. Ze zong solo met het koort "It takes a whole village" zoals op de foto te zien is en bracht de Franse versie van het gedicht met de rest van de klas. Ik ben eigenlijk benieuwd wie het nog meer zo snel uit het hoofd kan...

Op 11 november zelf waren er in het hele land speciale herdenkingsbijeenkomsten al dan niet met kransleggingen. Hier in de stad was het in het gebouw wat ook gebruikt wordt voor hockey wedstrijden en speciale evenementen.

Halloween

Hoe vind je dit stel? Speciaal gemaakt op het werk voordat we op toer gingen voor de 'downtown Trick-or-Treat trail' die je daar kon gaan lopen.

Raaf, ik dus, ben 's morgens al meteen verkleed naar het werk gegaan. Soms, tijdens de dag, vergat ik dat ik zwarte lippenstift op had. Niet alleen op mijn lippen maar ook rond mijn ogen. Maar meestal herinnerden mijn lange, onhandige, plaknagels me er wel aan. Ik begon met 24 stuks en eindigde met 10 op mijn nagels en 2 reserve. En nee, ik heb ze niet in de chili laten vallen of tussen een panini gestopt.

Van één van de vaste klanten kreeg ik het aanbod om bij haar langs te komen in de nagel salon om ze professioneel te laten vastplakken. Ik heb bedankt voor het aanbod om nog dagenlang met zulke lange nagels rond te lopen. Naar de wc gaan was een behoorlijke uitdaging.

Raafje kwam me ophalen van het werk en heeft zich omgekleed in de wc. Ze heeft het piratenpak voor haar verjaardag gekregen. Ze kon haast niet wachten om er op uit te gaan, alle winkels langs. En de drie andere dames konden niet wachten om te zien hoe dat er aan toe ging.

Halloween is niet alleen verklede kinderen maar ook veel ouders liepen verkleed mee. Al waren de kinderen toch wel het leukste. Ik zag veel spidermannen maar het leukste waren de piepkleine kippetjes en pompoentjes!

Voor het eten zijn we hier in de straat nog snel even wat huizen langs gegaan. Net als met Sint Maarten; we hadden zelf het zelfde weer: het plensde van de regen. Sneller terug dan verwacht gingen we kijken naar de tuin van een collega van Grote Raaf. Deze mensen willen graag herinnerd worden als 'het' huis van de buurt. De zak met snoep was gigantisch maar vooral de tuin was geweldig gaaf!

Er was een stel geraamtes waarbij stond: Just Dead. Er waren allerlei pompoenen. Een kettingzaag met losse onderdelen van iemand. Een pot met verlichte oogballen met allemaal ratten er om heen. Geraamten met slangen er half uit. Een kerkhof met 'Jack the Ripper' waarbij handen boven de grond uitkwamen. Een professionele mistmachine. En overal spinnenwebben in de struiken.

Na het eten bij een soort shoarma tent waren we net te laat voor het grote vuurwerk bij het meer. Maar vanaf onze plek op de parkeerplaats konden we het prachtig zien en daarna zijn we nog even bij het vuur op het strand gaan kijken. Geen stapel met hout maar een grote metalen bak met hout erin, brandweermannen erbij en afgezet met lint.

De thuiskomst was minder leuk. Raafje haar kleine pompoen was verdwenen en één van de grote was kapot gesmeten op de grond, het kaarsvet uitgesmeerd over de grond. De bak met snoep was -natuurlijk- helemaal leeg. Helaas had iemand ook een deuk in mijn auto geschopt en vond Grote Raaf een autoradio in de tuin. Blijkbaar kan niet iedereen het leuk houden op zo'n dag.....

Vanaf vandaag zal het allemaal kerstmis zijn wat je om j heen ziet. Waar zijn de spullen ook al weer?

Eer van het werk

We waren er niet erg vroeg mee maar gelukkig nog wel op tijd. Pompoenen uitsnijden.

Eerder had ik al een setje gekocht met gereedschap om het te doen. Een soort priem, een zaagje en een schraper. Ook had ik al geïnformeerd maar het schijnt dat de pompoenen die je gebruikt voor dit soort doeleinden, niet degene zijn die je gebruikt om mee te koken. Alleen de zaden zou je kunnen roosteren en eten.

We hadden er eentje gekocht op de boomgaard, eentje had ze op een feestje gekregen en de laatste kregen we met Thanksgiving. Die was niet uitgesneden wegens tijdgebrek en Raafje heeft behoorlijk wat moeite gedaan om de tekeningen eraf te boenen.

Ik heb geholpen met het snijden. De deksel eraf en dan al het spul eruit trekken, schrapen en snijden. De stickers erop en dan er om heen uitsnijden. Sommige hoekjes waren erg lastig!

Op de foto kun je zien dat het resultaat prachtig is! Een aantal waxinelichtjes erin en zo hebben ze twee avonden buiten gestaan. Helaas toen we met Halloween terugkwamen was de kleine verdwenen en eentje stuk.

Maar dat is een ander verhaal....