Raafje en ik zitten allebei in een koor bij dezelfde dirigente. Ik had eigenlijk gehoopt dat ik gezellig in de achterhoede mee zou kunnen zingen en een hoop lol hebben maar ik heb me flink vergist!
Ons koor is slechts 7 dames sterk en er wordt van mij als alt een stevige bijdrage verwacht. We zingen alle stukken meerstemmig en er wordt van mij verwacht dat ik muziek kan lezen. Nu is de basis daarvan gelegd in dat ene blokfluitboekje wat ik ooit gedaan heb en ik ben een een beetje bijgespijkerd door de pianolessen van Raafje.
Afgelopen zondag was er, na slechts 8 weken repetitie, het kerstconcert. We zongen een uitvoering van een 'Alleluia', een oud kerstliedje en een Hebreeuws liedje. Later zongen we nog 'Sentimental Journey' en een kerstmedley.
Raafje haar koor was ook van de partij, net als het mannenkoor wat pas opgericht was. Ook zij hadden allemaal een aantal liedjes achter elkaar. Helaas was Raafje 's middags al niet lekker geworden en haalde e nog net het einde van het derde liedje. Ze voelde zich toen zo beroerd dat Grote Raaf haar mee naar huis nam.
Zat ik dus zonder publiek! Niemand van de mensen die ik het gezegd had was gekomen....Jammer maar dat mocht duidelijk de pret niet drukken. Er was een vrouwtje dat na afloop naar me toe kwam en zei dat ze het geweldig vond dat het zo duidelijk te zien was dat ik er plezier in had.
Nu mijn zenuwen bij het optreden niet zo opspeelden baal ik flink; de dirigente neemt een poosje vrij. Wat moet ik nu met mijn nieuw verworven talenten?

Geen opmerkingen:
Een reactie posten