De lente is onderweg!

Zo zag de tuin er zondagmorgen uit en toen wij gisteren, maandagmiddag, op 'onderzoek' uitgingen, was het grasveld al zo goed als sneeuwvrij.

Er was veel te ontdekken. De droogmolen is van slechte kwaliteit maar met twee van mezelf is dat snel opgelost. Het zitje achterin ziet er goed uit, alleen de picknickbank niet. Maar daarvan hebben we er nog een in de doos zitten. Nu nog in elkaar zetten...

In het kleine rode schuurtje staat een motormaaier waar je op kunt zitten en er is, tot grote vreugde van Grote Raaf, ook een aanhangertje bij. Er achter staat zo'n aantril geval voor stenen. Vast loodzwaar. Bovendien hebben we daar geen bestemming voor.

Met mijn leken kennis denk ik te hebben gezien dat er twee appelbomen in de tuin staan maar van die andere heb ik geen idee. Alle mensen die nu langskomen moeten ook in de tuin kijken. Er zal toch wel iemand zijn die er kijk op heeft?

Verder hebben we een soort compost hoop maar er staat ook een soort compost bak. Dat zou mooi zijn als we die weer 'aan de praat' kunnen krijgen! Het is gewoon idioot om dat soort dingen bij het afval te doen in de wetenschap dat het in de 'landfill' terecht komt en ik heb begrepen dat, ondanks het monster in de gootsteen, de septic tank dat niet eindeloos aankan.

Buiten zijn er wat kozijnen die onder handen genomen moet worden wat betekent dat we eigenlijk zo snel mogelijk binnen de klussen moeten klaren. Dat zou helemaal niet erg zijn want Grote Raaf en meneer de Fries zijn hard bezig met het kantoor, met name de kast daarin die doorgetrokken is met die in de wasruimte. De inhoud van het kantoor staat beneden naast de biljarttafel. Dat is niet erg maar Grote Raaf is met pc en toebehoren in mijn hobby kamer getrokken. Degene die net nog niet helemaal af was en waarvan ik foto's zou plaatsen. Nu zou ik er eentje kunnen plaatsen met de vraag erbij: Wat klopt niet aan dit plaatje?

De 'mudroom' wacht nog op één bezoekje van de contractor om het plafond te spuiten. Nu is het zaak dat we bedenken wat we op de vloer gaan doen en tot waar we dat gaan uitstrekken. Maar winkelen staat momenteel niet op mijn lijstje nu ik een ontstoken achillespees heb. Dus gaat het nu wat langer duren.

Maar de lente is duidelijk in opmars. We hebben de patio stet al op het balkon staan en vorige week al een keer buiten geluncht!

Hopelijk zit er wat in...

Eén van deze brievenbussen is van ons.

Deze verzameling staat wat verder bij ons in de straat. Het is hier namelijk niet gewoon dat je je post aan huis bezorgd krijgt. Overal in de wijk staan daarom deze postvakjes gegroepeerd. Er staat niet eens een naam of nummer op maar de sleutel past maar op één slot.

Hier brengt de postbode alle weekdagen de post. De postbodes hier hebben verzamelboxen op straathoeken waar auto's de zakken in zetten. Als brievenbezorger zelf moet je een goede lichamelijke gezondheid hebben want de zwaarte van de tassen om hun schouders is niet misselijk!

We hebben, eh, hadden, twee sleutels. Raafje had er eentje die waarschijnlijk zoekgeraakt is toen ze ondersteboven aan een klimrek op school hing. We hebben nog hoop dat ie met het smelten van de sneeuw boven water, eh, ijs komt. Ze had hem bij zich omdat zij alle dagen vanuit school er langs komt en dus even kan spieken of er wat in het vakje ligt.

Soms ligt er geen papier in maar een sleutel. Dat is dan een sleutel van één van de grotere vakken. Het dient als mededeling dat er een pakje voor je is aangekomen. Als ze klein genoeg zijn om in zo'n vak te passen worden ze daar in gestopt en gaat de sleutel daarvan in jouw vakje met het verzoek de sleutel terug te gooien in de brievenbus van de uitgaande post.

De aparte bak is voor het plaatselijke sufferdje wat op zondag, woensdag en vrijdag uitkomt. Gevuld met alle mogelijke reclamespullen liggen ze op deze manier zoveel mogelijk beschut tegen weer en wind te wachten op belangstellenden.

Geen post in een bakje bij de deur of op de deurmat dus. Geen 'ja-nee' of 'nee-nee' sticker mogelijkheid. Sterker nog, iets afgeven kan alleen als ik thuis ben. Mmmm, moet ik toch maar eens aan werken.

Voor ons is het alle dagen weer spannend of we tussen de rekeningen iets van jullie in de bus vinden....