Hopelijk zit er wat in...

Eén van deze brievenbussen is van ons.

Deze verzameling staat wat verder bij ons in de straat. Het is hier namelijk niet gewoon dat je je post aan huis bezorgd krijgt. Overal in de wijk staan daarom deze postvakjes gegroepeerd. Er staat niet eens een naam of nummer op maar de sleutel past maar op één slot.

Hier brengt de postbode alle weekdagen de post. De postbodes hier hebben verzamelboxen op straathoeken waar auto's de zakken in zetten. Als brievenbezorger zelf moet je een goede lichamelijke gezondheid hebben want de zwaarte van de tassen om hun schouders is niet misselijk!

We hebben, eh, hadden, twee sleutels. Raafje had er eentje die waarschijnlijk zoekgeraakt is toen ze ondersteboven aan een klimrek op school hing. We hebben nog hoop dat ie met het smelten van de sneeuw boven water, eh, ijs komt. Ze had hem bij zich omdat zij alle dagen vanuit school er langs komt en dus even kan spieken of er wat in het vakje ligt.

Soms ligt er geen papier in maar een sleutel. Dat is dan een sleutel van één van de grotere vakken. Het dient als mededeling dat er een pakje voor je is aangekomen. Als ze klein genoeg zijn om in zo'n vak te passen worden ze daar in gestopt en gaat de sleutel daarvan in jouw vakje met het verzoek de sleutel terug te gooien in de brievenbus van de uitgaande post.

De aparte bak is voor het plaatselijke sufferdje wat op zondag, woensdag en vrijdag uitkomt. Gevuld met alle mogelijke reclamespullen liggen ze op deze manier zoveel mogelijk beschut tegen weer en wind te wachten op belangstellenden.

Geen post in een bakje bij de deur of op de deurmat dus. Geen 'ja-nee' of 'nee-nee' sticker mogelijkheid. Sterker nog, iets afgeven kan alleen als ik thuis ben. Mmmm, moet ik toch maar eens aan werken.

Voor ons is het alle dagen weer spannend of we tussen de rekeningen iets van jullie in de bus vinden....