Eindelijk rijden

Eindelijk gaat het er dan toch van komen; Raafje terug in het zadel en op paardrijles.

Ze heeft het er al over sinds we hier zijn gaan wonen. Ze wilde toch zo graag weer op paardrijles. Nu zijn hier de paarden dik gezaaid maar de maneges niet. Je hebt gewoon een paard als je dat graag wilt en er zijn mogelijkheden (lees: ruimte) genoeg om te gaan rijden. Bovendien is het even zoeken voor dat soort dingen als je pas in een nieuwe omgeving woont.

Uiteindelijk vonden we begin van het jaar twee opties:
- Een soort manege. Opstappen paardrijden en daarna weer naar huis. Net als in Nederland maar wel veel duurder.
- De ponyclub. Een wereldwijde organisatie, oorspronkelijk vanuit Engeland en uitsluitend voor Engels rijden.

Het is de ponyclub geworden. Tien theorielessen te beginnen in januari op een middelbare school en daarna, vanaf ergens in april, 10 rijlessen waarbij gebruik gemaakt wordt van de nabij ons huis gelegen 'riding club'. Er zat/zit een addertje onder het gras. Je moet over een pony/paard beschikken om te gaan rijden. Na de eerste les zijn we dus gestopt. Ga er maar aanstaan: in 10 weken een paard/pony vinden om op te rijden waarbij je nog niet weet wat de extra kosten daarvan zijn.

Het is ons gelukt. Ik vroeg een NL contact of die een oplossing wist en uiteindelijk hadden die een paard beschikbaar. Eén les theorie gemist en vol goede moed zien we het einde van de maand met de eerste rijles tegemoet.

Grote Raaf en Raafje waren al eens eerder geweest toen alles nog wit was om kennis te maken met het paard. Vandaag gingen we opnieuw. Raafje moet een band opbouwen en er is geen betere methode dan alle wintervacht eruit borstelen. Al heeft Raafje wel de hele terugweg zitten niezen.

Omdat ze er nog niet alleen heen mag denk ik dat ik voorlopig de 'klos' ben om mee te helpen. En dat is helemaal niet erg want ik vind het borstelen eigenlijk wel leuk. Alleen de paarden (er staat nog een IJslander bij) vangen, daar heb ik een beetje een hard hoofd in....