Verborgen meer

Het 'Hidden Lake' was niet zo verborgen meer, bedachten we toen we de één na de andere auto en caravan en camper over de grindweg ons tegemoet zouden komen.

We hebben een vriendin die erg goed is in mooie plekjes; meren, strandjes, dat soort dingen. Dus toen we zaterdagavond daar gezellig zaten te eten spraken we af om vandaag, maandag, op Vicoria Day, met hen mee te gaan.

Omdat je voor picknicken niet echt vroeg uit de veren hoeft en het een aardig stukje rijden is, waren we daar niet echt vroeg, maar wel heel erg hongerig. In Nederland zouden we dat nooit doen maar hier wel: 5 kwartier rijden om te picknicken...En dan het laatste deel ook nog over een smalle gravel weg.

Het is een mooi plekje met wat campingplaatsen rond het meer. Geen stromend water en alleen 'outhouses' langs de weg verspreid. Ieder plekje een picknick tafel en een BBQ/kampvuur plek. Ons plekje was zelfs pas geharkt omdat we eigenlijk kwamen toen iedereen al weg was.

Victoria weekend is het eerste weekend in Canada waarop de kans grijpt om de winter voor de komende maanden achter zich te laten en er op uit te trekken. Het eerste weekend waarop de caravans en campers weer de weg op gaan en de echte avonturiers met tenten de campings bevolken.

De campings hebben geen grasveldjes, speeltoestellen en dat soort dingen, over het algemeen. Veel zijn er van dit soort. De campingbaas staat met zijn eigen spullen op een plekje en daar waar mogelijk is tussen de bomen op een vlak stukje een plek gemaakt met bank en vuurplaats.

We hebben, hoewel het weer niet echt geweldig was, daar lekker gezeten. Gegeten van het meegenomen eten, een vuur gestookt van meegenomen hout en alle droge stukjes die we daar konden vinden. Dennenappels fikken geweldig hoor! De 'jeugd' was druk met boomstammen in het water en allerlei stokjes en steentjes.

En dan is het heerlijk dat de 'middle of nowhere' niet zo heel ver of onbekend is en dat je er geen mobiele telefoon kunt gebruiken!

Is het geen poepie !?

Deze dame heet Nellie, is zeven weken oud en behoort sinds gisteren tot ons gezin.

Bij het hooi van de paarden was een nest met wilde katjes gesignaleerd. Raafje wilde natuurlijk heeeeeel graag haar eigen 'kitten' en kon het haast niet geloven dat ze daar ook toestemming voor kreeg.

Ze was daar een paar dagen helemaal hotel-de-botel van en had miljoenen vragen. Het ergste was dat ze niet kon wachten. Uiteindelijk besloot ze dat het wellicht beter was geen wilde kat te hebben omdat ze een aanhankelijk beestje wil. Dus moest er de volgende dag meteen een komen.

Ik dus de krant van vrijdag uitgespit (die krant komt op vrijdag, zondag en woensdag) en een advertentie gevonden van de Animal Care Society die op zaterdagmorgen kittens zou hebben. Na eerst wat 'garage sales' langs gegaan te zijn waren Grote Raaf en Raafje (ik moest natuurlijk werken; het was tenslotte zaterdag) net op tijd voor het laatste poesje.

Ze zijn bij mij op het werk langs geweest met het beestje en tussen de tijd dat ik haar had gezien en ik thuis kwam was de naam al weer veranderd. Het is Nellie geworden en gebleven.

Raafje kan er niet genoeg van krijgen -Nellie wel- haar op te tillen en met haar te spelen. Het valt haar niet mee het poesje met rust te laten als ze haar batterijtjes op aan het laden is. Ze past in de meest snoezige mandjes, heeft als kattenbak een afwasteiltje en haalt gekke capriolen uit.

Ze is ondernemend en alert, speels en niet bang aangelegd al schrok ze in het begin van alle geluiden. 's Nachts zit ze opgesloten in Raafje's badkamer en dat was meer wennen voor Raafje dan voor Nellie.

Vanmorgen kwam Raafje ons, tegen mijn uitdrukkelijke wens in, wakker maken met het poesje dat prompt op Grote Raaf zijn dekbed ging plassen. Ze heeft al het balkon helemaal ondergesmeerd, inclusief voeten en t-shirt van gasten en een zootje in de badkamer gemaakt. Bij het laatste 'ongelukje' heeft ze de poep waarschijnljik in haar rechter oogje gesmeerd. Probeer dit niet thuis; ze kan niet van het oogje af blijven en blijft likken en vegen.

Noortje is gewoon buiten gebleven vandaag en Nipper negeert haar. Zullen deze oude, 12-jarige, dames snappen dat ze geen logeetje is maar haar eigen plekje in huis heeft?

Vis moet zwemmen

Daarom was vandaag de dag dat Raaf met Raafje haar klas mee ging naar Kingfisher Enterpretive Center Society (zie http://www.cedarridgecottage.ca/?q=node/54) bij de Shuswap River voorbij Enderby.

De klas waar Raafje in zit heeft vorig jaar zalmeitjes mee naar school gekregen om ze uit te laten komen. Het zijn Chinook Zalmen en ze waren nu groot genoeg om uit te zetten in de rivier. Het is een Pacifische vis die dus naar de oceaan trekt en dan weer terug. Het centrum is er om kennis uit te dragen en de zalm op te kweken zodat er op termijn weer net zoveel zalm in de rivier voor gaat komen als vroeger.

Met zo'n mooie gele schoolbus hebben we de reis van ruim een uur gemaakt naar het centrum. Daar kreeg iedereen een emmertje en één visje tegelijk (de fase heet 'fry' in het Engels) om uit te zetten in de rivier. Je mocht ze ook een naam geven en de meeste heten Bob of Bubbles ;-)

Daarna heeft Raafje nog in rotzooi gezocht naar allerlei beestjes die in het water voorkomen. Zij en haar vriendinnetje vonden een kleine salamander wat vrij uitzonderlijk is. Verder werd uitgelegd hoe de zalm opwaarts de rivier zwemt en wat ie allemaal tegenkomt om bewustwording te kweken van de water vervuiling.

Helaas werkte het weer iets minder mee. Toen het ook tijd was om de hotdogs in het houtvuur op te warmen en de watermeloen te eten kwam het water met bakken uit de hemel. Al met al een hele interessante excursie.

En nee, ik ben niet in de rivier gevallen....

Bij mij in de buurt verveel je je niet !

Je kunt het een knap staaltje parkeren noemen, of bijzonder stom......

Nauwelijks hersteld van mijn poging dit weekend om achterover in het water te vallen, mijn onderarm pimpelpaars met pijnlijke schrammen en een giga blauwe plek om mijn onderrug, had ik vandaag weer een nieuwe truc.

Als Raafje gaat paardrijden gaan we op tijd naar het paard toe. De eigenaar komt er ook naar toe om het paard in de trailer te zetten en dan het kleine stukje naar de rijbakken te rijden. Raafje was met hem mee en Grote Raaf was al vooruit gereden. Ik zou de auto even omdraaien en ook onderweg gaan.

Al met al was het voornamelijk stommiteit van mijn kant en nog wat extra pech waarschijnlijk. Ik was plotseling wat verder achteruit gereden dan ik van plan was en wellicht dat ik toen in de stress schoot en nog verder het pedaal in drukte. Over een bepaald punt heen schijnt de wal kant, ondermijnd door het snel stromende water, ingezakt te zijn wat mij nog sneller met de achterkant in het water heeft doen belanden.

Na een flinke klap was daar de stilte en stond ik met een hoek van 45 graden geparkeerd. Ik mankeerde niks bedacht ik me, alleen mijn ego had een flinke deuk. Ik belde Grote Raaf die de eigenaar van het paard, K., verwittigde. Deze kwam terug met zijn truck om mij eruit te trekken. Dacht hij.... Eerst moest ie natuurlijk foto's maken van mijn zielige situatie.

Met de truck lukte het niet. De spanband die hij gebruikte schoot iedere keer los. Toen hij ging kijken wat het huisnummer was om de BCAA (de Wegenwacht hier) te vragen om een takelwagen, vond ie nog een stevige ijzeren ketting. Daarmee probeerde hij het ook maar hij was bang de onderkant te beschadigen omdat de auto zo ver naar achteren hing. Overigens had ik natuurlijk ook al geprobeerd de auto in zijn 4-wheel-drive eruit te trekken maar leek het dat ie zich alleen maar meer ingroef.

De takelwagen zou er binnen een uur zijn. Ik kon op eigen gelegenheid niet uit de auto komen. De deur moest ik open houden en dat kon ik niet gelijk doen met er om heen lopen; de ruimte daarvoor was te klein. Dus hield K. de deur open en kon ik naar de andere kant van het stroompje springen, midden met mijn handen in de kleine doorntjes van de droge takken die daar lagen.

De takelwagen was er vrij snel. Het voordeel daarvan is dat hij de arm uit kan schuiven zodat de kabel in een juiste hoek de auto niet alleen voorwaarts kan trekken maar in eerste instantie ook omhoog. Het leek een fluitje van een cent; arm uit, kabel aan de auto en gaan met die banaan.

De auto is er redelijk uit gekomen. Het plastic bij het achterwiel naar de bumper toe moet weer even op zijn plaats geduwd worden, hetzij door ons zelf, hetzij door een professioneel iemand en het schijnt dat de onderkant van de benzinetank wat krassen heeft. Ik had in ieder geval aardig wat modder meegenomen van de bodem en de eerste honderden meters die ik reed deed mijn auto een poging om modder en graspollen bij de wielen vandaan te krijgen.

Omdat ik vergeten was de (6) asperges mee naar huis te nemen die K. en ik zochtten in de wachttijd tot de takelwagen kwam hadden we na paardrijles niets te eten en hebben we als troost maar bij de grote gele M gegeten.

Gewoon bij mij in de buurt blijven: saai wordt het nooit!

Paardje in galop

Het is hetzelfe, maar toch weer heel anders....

Je zou denken dat paardrijles gewoon paardrijles is. Niet dus. Niet vergeleken bij de lessen in NL. Voor allebei valt wat te zeggen maar hier doen we het nu op deze manier.

Als Raafje zegt dat ze paard rijdt dan moet ze er eigenlijk bij zeggen of het 'English' of 'Western' is. Je moet weten wat voor paard en hoe oud want er wordt min of meer aangenomen dat het je eigen paard is. Je gaat niet gewoon naar de manege maar naar de 'Riding Club' wat eigenlijk betekent dat als je les hebt bij de Pony Club zij daar het hele gebeuren afhuren voor die tijd.

Je komt niet op de fiets of met de auto maar met je trailer met daarin je paard. Nu hopen we dat dat binnenkort niet meer nodig is omdat het paard op loopafstand 'woont' maar het is natuurlijk wel leuk om het op die manier te doen.

Raafje kan het steeds beter vinden met Tim en doet haar best om hem net zo goed de baas te kunnen als de eigenaar. Het zijn helaas maar 10 lessen in een seizoen maar die zal ze vast helemaal benutten! De foto is van de eerste rijles waar het zowel voor Tim als berijdster nog allemaal nieuw was. De band om haar arm is voor medische gegevens en verplichte kost tijdens het rijden.

Verder gaan we daarnaast als mogelijk allebei een keer met Raafje naar de paarden toe (Tim staat met Gloa in een weide) om contact te houden en nog meer aan elkaar te wennen. Met uitzicht op boomgaard en in een weids gebied tussen de bergen is dat in deze periode helemaal geen straf!