Bij mij in de buurt verveel je je niet !

Je kunt het een knap staaltje parkeren noemen, of bijzonder stom......

Nauwelijks hersteld van mijn poging dit weekend om achterover in het water te vallen, mijn onderarm pimpelpaars met pijnlijke schrammen en een giga blauwe plek om mijn onderrug, had ik vandaag weer een nieuwe truc.

Als Raafje gaat paardrijden gaan we op tijd naar het paard toe. De eigenaar komt er ook naar toe om het paard in de trailer te zetten en dan het kleine stukje naar de rijbakken te rijden. Raafje was met hem mee en Grote Raaf was al vooruit gereden. Ik zou de auto even omdraaien en ook onderweg gaan.

Al met al was het voornamelijk stommiteit van mijn kant en nog wat extra pech waarschijnlijk. Ik was plotseling wat verder achteruit gereden dan ik van plan was en wellicht dat ik toen in de stress schoot en nog verder het pedaal in drukte. Over een bepaald punt heen schijnt de wal kant, ondermijnd door het snel stromende water, ingezakt te zijn wat mij nog sneller met de achterkant in het water heeft doen belanden.

Na een flinke klap was daar de stilte en stond ik met een hoek van 45 graden geparkeerd. Ik mankeerde niks bedacht ik me, alleen mijn ego had een flinke deuk. Ik belde Grote Raaf die de eigenaar van het paard, K., verwittigde. Deze kwam terug met zijn truck om mij eruit te trekken. Dacht hij.... Eerst moest ie natuurlijk foto's maken van mijn zielige situatie.

Met de truck lukte het niet. De spanband die hij gebruikte schoot iedere keer los. Toen hij ging kijken wat het huisnummer was om de BCAA (de Wegenwacht hier) te vragen om een takelwagen, vond ie nog een stevige ijzeren ketting. Daarmee probeerde hij het ook maar hij was bang de onderkant te beschadigen omdat de auto zo ver naar achteren hing. Overigens had ik natuurlijk ook al geprobeerd de auto in zijn 4-wheel-drive eruit te trekken maar leek het dat ie zich alleen maar meer ingroef.

De takelwagen zou er binnen een uur zijn. Ik kon op eigen gelegenheid niet uit de auto komen. De deur moest ik open houden en dat kon ik niet gelijk doen met er om heen lopen; de ruimte daarvoor was te klein. Dus hield K. de deur open en kon ik naar de andere kant van het stroompje springen, midden met mijn handen in de kleine doorntjes van de droge takken die daar lagen.

De takelwagen was er vrij snel. Het voordeel daarvan is dat hij de arm uit kan schuiven zodat de kabel in een juiste hoek de auto niet alleen voorwaarts kan trekken maar in eerste instantie ook omhoog. Het leek een fluitje van een cent; arm uit, kabel aan de auto en gaan met die banaan.

De auto is er redelijk uit gekomen. Het plastic bij het achterwiel naar de bumper toe moet weer even op zijn plaats geduwd worden, hetzij door ons zelf, hetzij door een professioneel iemand en het schijnt dat de onderkant van de benzinetank wat krassen heeft. Ik had in ieder geval aardig wat modder meegenomen van de bodem en de eerste honderden meters die ik reed deed mijn auto een poging om modder en graspollen bij de wielen vandaan te krijgen.

Omdat ik vergeten was de (6) asperges mee naar huis te nemen die K. en ik zochtten in de wachttijd tot de takelwagen kwam hadden we na paardrijles niets te eten en hebben we als troost maar bij de grote gele M gegeten.

Gewoon bij mij in de buurt blijven: saai wordt het nooit!