In memoriam

Deze foto van Oude Raaf en Raafje is van twee maanden geleden, in juli, toen ze op een heen-en-weertje waren naar Nederland, Grote Raaf en Raafje. Dinsdag, 21 september 2010, is hij op 81-jarige leeftijd overleden. Thuis, in zijn eigen bed, met vrouw en kinderen in de buurt.

Vijftien jaar geleden werd de diagnose prostaatkanker gesteld. Wat een geluk dat we hem nog zo lang in ons midden mochten hebben. Het viel niet mee om met de gevolgen van kanker en de therapie te moeten leven maar mijn schoonvader klaagde niet. Deze week heeft hij in de strijd tegen de gemene botkanker het onderspit gedolven.

Op zulke momenten is de afstand plotseling wel heel ver. Daar in het holst van de nacht, hier in het begin van de avond. Ik was bezig aan het bakken van appeltaart voor mijn verjaardag toen we het telefoontje kregen. Raafje en ik hebben samen gehuild en geprobeerd met het verdriet wat te doen. Verder dan een telefoontje naar 'huis' kom je dan niet die avond. Je kunt nergens mee helpen, niets voor elkaar doen. Dus hebben we geprobeerd er zelf iets mee te doen.

Wat geweldig dat ze nog samen, in het voorjaar van 2008, hier zijn geweest om te zien hoe wij het hier hadden. We wisten dat hij het niet nog maals zo redden. Hij wilde het wel graag, vertelde op een gegeven moment ook dat ie gedroomd had van ons nieuwe huis wat we geprobeerd hadden te laten zien met de laptop en de webcam.

Rust zacht, lieve (o)pa.

Naar school

Ook hier houdt het, na 10 weken vakantie, wel eens een keertje op. De zomer ook zodat het echt terug-naar-school-weer was. Een lange broek en een jas, dat was echt lang geleden.

Op woensdag ging ze voor het eerst een halve dag naar school. Stelt niets voor, naar je oude klas en voor de lunch weer naar huis. Vandaag, donderdag, was het voor 't eggie.

Met zorg kleren en accessoires uitgezocht (zoveel mogelijk in stijl met het paarse thema), brood en snacks mee en plannen want die bus gaat echt ook zonder je!

Al met al viel het dus tegen. De juf(fen) lijken wel te gaan bevallen maar van alle oude meisjes in de klas zijn alleen de vervelendste naar haar klas gegaan. En ze zit nu in een gedeelde klas; grade 5 en 6 samen. Dus de avond was moeizaam; gaan we wel of geen overplaatsing aanvragen? De beslissing is nog niet gevallen want er zijn vele dingen tegen elkaar af te wegen. En dan, zou ze daar naar school kunnen blijven gaan?

Nu eerst een maandje in de oude school van begin 1900 en dan naar het spiksplinternieuwe gebouw. In principe nog twee school jaren tot high school. Nu is er geen speelterrein mee over maar uiteindelijk moet dat weer goed komen.

Alles moet weer goed komen.

Uit eigen tuin

Vanmorgen was ik met Heeler in de tuin aan het spelen toen ik in mijn ooghoek wat blozende wangetjes tussen het groen zag. Dichterbij gekomen zag het er nog beter uit en toen ik hier en daar in die blozende wangetjes kneep, gaven sommige wat mee.

Zie hier de allereerste oogst van perziken uit eigen tuin. Vorig jaar hadden we helemaal niets en ook dit jaar hadden we er een hard hoofd in dat dat iele boompje fruit zou dragen maar we zaten fout.
Dit is de eerste lading maar er zitten er nog tientallen in. Ze smaken heerlijk en ik zal straks gaan denken wat ik er het beste van kan gaan maken. Dat moet goed te doen zijn: recepten met perziken op internet.

Om een beetje op de zaken vooruit te lopen verklap ik alvast dat ná de perziken de appels aan de beurt zijn en dan de pruimen. Ik voel de zware verplichting om zo veel mogelijk met dit fruit te doen omdat alle bomen professioneel gesproeid worden en daar hangt een prijskaartje aan. Eigenlijk is het fruit uit eigen tuin dan gewoon duur! Een alternatief? Ja hoor, óf zelf doen óf de bomen omkappen.

Lekker, ik neem er nog eentje!

Aardbeving

Toen ik dit in de krant las ging er bij mij een belletje rinkelen. Achteraf ;-)

Ik lag nog maar net te slapen toen ik ergens wakker van werd. Het voelde een beetje als een afgeschoten kanon in de verte maar ik kon het niet thuis brengen. Ik ben op mijn balkon gaan kijken, door het huis heen gelopen en ik deed ook de voordeur open. Ondertussen vroeg ik mezelf af wat er nu aan de hand kon zijn. Wat deed mijn huis schudden?

De volgende ochtend leek het al niet belangrijk genoeg meer om er aandacht aan te besteden. Eigenlijk was ik het helemaal vergeten totdat ik dit berichtje in het plaatselijke, drie keer in de week komende, suffertje las. Een aardbeving. Huh!

Nou ja, een aardbeving van deze grootte is niet genoeg om mijn leven helemaal op zijn kop te zetten. Daar zijn andere dingen voor, blijkbaar....