Concert

Ik weet zeker dat mijn opa verschrik- kelijk trots op mij is na de concerten van afgelopen weekend !

Sinds half januari zit ik bij een plaatselijk koor van bijna 140 leden die al jarenlang door een zeer goed team geleid worden. Ik heb hier twee jaar geleden in een klein koor gezongen en besloot nu opnieuw de sprong te wagen. De gemiddelde leeftijd ligt erg hoog maar de kwaliteit is ook. Drie maanden lang hebben we aan een programma gewerkt met klassieke stukken, spirituals, musical en country en dit weekend waren de afsluitende concerten.

Het moeilijkste stuk was "How lovely is thy dwelling place" uit het Requiem van Brahms, het populairste "Halleluja" van Leonard Cohen, het meest bijzondere "Today I'm gonna try and change the world" van Johnny Reid, het grappigste de Oklahoma-medly en mijn favoriet is "Country Roads" van John Denver.

Drie maanden lang heb ik met nieuwe en bekende gezichten samen in dit koor gezeten en geoefend op woensdag avond, iedere keer twee uur lang. We kregen een oefen cd mee waar de gedeelten die van mij van belang waren -alto 1- op stonden. Op de piano gespeeld door de dirigente zodat ik precies wist hoe het moest klinken. Een van de klassieke stukken had minimaal 6 partijen die verschillend waren maar op hetzelfde moment gezongen moesten worden.

Van muziek lezen heb ik niet veel kaas gegeten al ben ik niet helemaal onwetend na één blokfluit boekje en ik heb geprobeerd wat op te steken in het begin van Raafje haar pianolessen, jaren geleden. Dit was net wat ik nodig had: iets wat mijn volle aandacht nodig had maar wel leuk was. Ik kan niet uitleggen hoe heerlijk het was dat ik die uurtjes al het andere bij de deur achter kon laten en me op de muziek kon richten. Met na afloop nog even napraten bij Tim Hortons (dé Canadeze koffie-, donut- en broodjeszaak) met bekenden.

In september ben ik weer van de partij. Het staat me nu een beetje tegen dat we dan meteen met de kerstliedjes aan de slag gaan maar dat went vast snel. Hoe heb ik het gedaan, opa?