Laatste werkdag

Zo gek, vandaag de laatste dag op mijn werkplek.

Gelukkig heb ik nog een afscheidsbijeenkomst en zal ik, vanwege mijn scriptie nog wel even rondhuppelen tussen de bedrijven door maar in principe is het nu afgelopen met werken.

Raar hoor, zo vaak heb ik dit niet meegemaakt. Ik ben eerder na 12 jaar SVB met gemengde gevoelens weggegaan en nu na ruim 5 jaar bij dezelfde werkgever en bijna 9 maanden op deze werkplek ga ik nu de grote stap nemen.

Het voelt een beetje dubbel. We zijn met deze beslissing jaren lang bezig geweest en ik sta er nog steeds voor 100 % achter, maar dit zijn wel de dingen die er het meeste inhakken. Afscheid nemen van je werk, je vrienden en je familie.

Ik heb ook een beetje dubbele gevoelens erbij omdat ik weet dat niet zozeer ik, dan wel iemand die de klus doet gemist gaat worden en ik de klus en de mensen ga missen; ik heb het er zo naar mijn zin (gehad)!

Gewoontegetrouw ben ik als een van de laatste op vrijdagmiddag de deur uit gegaan. Nog snel wat afscheid in de gang en dan met mijn laatste persoonlijke eigendommen naar huis.

Nu kan ik het me niet voorstellen dat ik niet meer aan het werk ga....Wel heb ik zo'n vaag vermoeden dat ik het de komende maand erg druk heb, wellicht te druk om me het te realiseren.

De planning is: scriptie, inpakken, huis leeg en schoonmaken, weekend weg, afscheid nemen en ondertussen nog veel dingen regelen. En tenslotte nog een les en twee tentamens. Zal ik me vervelen?

De foto is laatst genomen door Grote Raaf zijn Canadese familie toen ze hier waren. Toch leuk, een foto van mijn werkplek.

We hebben een huis !

We moeten nog even de puntjes op de i zetten maar dit is ons huis!

In eerste instantie gingen we de onderhandeling in voor een huis dicht bij Raafje haar nieuwe school; op loopafstand zelfs! De mevrouw van de makelaar was hiermee gekomen toen het andere huis niet doorging. Het werd nieuw bij hun ondergebracht.Het zag er verzorgd en netjes uit, ging om 3 slaapkamers, maar er waren twee minpunten: er woont een mevrouw op de benedenverdieping en de opslagruimte is beperkt voor mensen die een container meenemen...;-)

Tijdens dit heen-en-weer gebel en gemail hebben we toen ook gereageerd op een advertentie in de Vernon Morning Star die ook gewoon via internet te raadplegen is. We zijn er tot 2 uur vannacht mee bezig geweest. Toen kregen we te horen dat meneer samen met zijn vrouw de beslissing zou nemen en die moest nog thuiskomen. Pas vandaag, halverwege de morgen, hebben we gehoord dat wij de gelukkigen zijn.

Het gaat om een huurhuis in dezelfde buurt als waar we een huis dachten te hebben toen we naar huis gingen. Je komt binnen op de verdieping met woon/eetkamer, keuken, 3 slaapkamers en badkamer(s). Bij de keuken zit een klein 'deck' wat we balkon noemen omdat Raafje dat graag wil en waar Grote Raaf zijn giga-BBQ komt te staan.Buiten- en binnenom ga je dan met een trap naar beneden een balkon buiten en naar de walk-out basement beneden. Er is daar een recreation-room (waarschijnlijk loopt de trap uit in een ruimte) en, behalve nog een slaapkamer, ook een flinke was/droog ruimte.

We kunnen er per 15 november in en we denken dat een dagje eerder ook wel zal lukken. We proberen de poezen daar te dumpen en kunnen met ons 3-en, zo zonder katten, in ieder motel of andersoortig verblijf, wel logeren. En dan maar hopen dat de container niet te lang op zich laat wachten!

Het was nog een ware klucht om dit voor elkaar te krijgen. Bellen en om foto's gevraagd, Foto's van onszelf op verzoek toegemailed en uiteindelijk hebben we nog gevraagd of onze vriend in Vernon langs zou willen gaan om voor ons te kijken. Die was eigenlijk ook aan zijn bed toe dus ook voor hem werd het een rare dag/nacht.

Wat een heerlijk gevoel dat dit nu toch, én op tijd, voor elkaar gekomen is!

En nu ben ik een kwartier bezig geweest er alinea's in te krijgen maar dit programma weigert medewerking!

Count-down

Het is wel aftellen geblazen..

Nu de dozenhoeveelheid groeit (al 100 gedaan, hoe veel nog te gaan?) en de PR-kaarten binnen zijn, wordt het iedere dag echter.

* Nog 5 weken tot vertrek
* Nog 2 weken tot de container
* Nog 4 keer zwemmen
* Nog 1 scriptie, 1 gesprek, 1 les en 1 tentamen
* Nog 1 familie-etentje
* Nog 1 familie-weekend
* Nog 2 afscheidsfeestjes op het werk
* Nog 2 dagen werken
* Nog 1 keer Sint Maarten
* Nog 3 keer wandelen op woensdagmorgen
* Nog 3 keer Nordic Walking
* Nog 1 uitje met mijn werk
* Nog 35 dagen

Dat is allemaal niet zo erg maar die stress die het allemaal met zich mee brengt! Soms zou ik wel Nipper willen zijn; lekker onder het bureau liggen snurken -ze maakt meer lawaai dan de pc- en gewoon de rest van de tijd naar buiten rondlummelen en brokjes eten!
Tja, de goede kleur heb ik al.....

In- en uitgaande post

Ik werk er niet alleen mee; thuis is het ook druk!

We draaien overuren op de toetsenborden en de printers blijven brieven spuwen. Hij leest de mijne, ik lees de zijne.

Wat heeft een mens allemaal lopen aan dingen die nu allemaal afgehandeld of opgezegd moeten gaan worden. De nietszeggende dingen hebben we al in een eerder stadium opgezegd; nu gaat het om de dingen die er écht toe doen en waarbij van belang is wanneer we weg gaan.

Inmiddels zijn we bij doos 100 aangeland en zijn er vandaag geen nieuwe bijgekomen. Wel dus belangrijke administratieve dingen.

Met de ingekomen post waren er vandaag onze PR (permanent residence) kaarten. Raar om tegen foto's van 2 jaar geleden aan te moeten kijken. Deze kaarten moeten we laten zien bij het binnenkomen van Canada.

Morgen gewoon maar weer andermans post doen!?

Veel gaat langs mij heen

Ik merk dat ik het te druk heb om dingen te volgen.

Het abonnement van de krant is afgelopen en al had ik daar nauwelijks tijd voor, voordat Grote Raaf hem bij de Oude Ravens ging brengen, ik kreeg toch het een en ander mee.
Onder het journaal breng ik vaak Raafje naar bed óf het is te druk in mijn hoofd om gewoon er even bij te gaan zitten.

Ik heb dus weinig idee van wat er op dit moment in de wereld, of zelfs in Nederland, aan de hand is.
In de paar momenten die er af en toe zijn lees ik eens een artikel in de Libelle -loop ik ook weken mee achter- bijvoorbeeld en ik houd de e-mail (én blogs) vrij goed bij. Maar verder...

Vorige week kwam onze teamleidster Nordic Walking met een nieuwe actie. We hebben er al een paar gehad. Bijvoorbeeld deze Unox handschoenen waar je compleet mee voor gek loopt maar die heerlijk gevoerd zijn en het prima doen bij een koude zaterdagochtend traing!
Ze gaan ook beslist mee naar Canada want koude handen moet je gewoon goed bestrijden!

De actie die nu is, is er niet zo zeer voor eigen gewin maar voor met recht een goed doel: Pink Ribbon, de doorlopende actie om geld in te zamelen voor onderzoek en genezing van borstkanker. En dus heb ik vandaag twee armbandjes aangeschaft. In ieder geval eentje voor Raafje voor een goed moment en die ander, dat komt ook wel goed. Het zijn twee lintjes, met knopen bij de bedeltjes. Het klavertje vier voor geluk, het muntje voor welvaart, het pareltje voor schoonheid en het hartje voor liefde. Het is een pittig ding maar vooral de actie is goed.
In de maand oktober zijn er speciale acties en ook in een aantal winkels zijn producten van Pink Ribbon te koop. Kijk anders maar op http://www.pinkribbon.nl/ voor producten en informatie.

Hollandser kan het niet !

Sommige dagen hebben een thema.

Woensdagmorgen bracht ik Raafje op de fiets naar school. Daar was het druk aan het buro van de juf met het ruilen van de stickers voor het plaatjesboek van de regionale supermarkt.

Mijn 'wandel' vriendin was zo lief een kadootje mee te brengen, nog vanwege mijn verjaardag. Ze had een rechthoekig blik met typisch Hollands decor; tulpen, klompen en molentjes erop. Het ding was in blauwe kleuren en zat tot aan de nok toe vol met Hollands 'suikerwerk' zoals koetjesrepen en Haagse hopjes.

We wandelden samen met de hond in het bos, onder andere langs de camping, en werden getroffen door een ouderwetse Hollandse hoosbui waar we dus kletsnat van werden, ondanks onze route onder de bomen.

's Middags kwam een andere vriendin scrapbookbladen terugbrengen. Dat niet alleen, ze kwam ons weer verwennen. Ze had iets bij zich; drie superhollandse, houten tulpen. Laat ik dat soort dingen nu plotseling geweldig vinden! Ik mag dan wel naar Canada verhuizen, ik blijf oer-Hollands hoor!

Koekje bij de koffie, zegeltjes sparen, ontbijtkoek eten, bruine boterham met kaas en op koopjesjacht. Ik was zelfs laatst bij Ikea aan het kijken naar de blauw-geruite dekbedovertrekken. Hier vind ik het niks maar het lijkt me daar wel heel grappig. We hebben zelf ook de Blokker-molentjes gekocht die we de Canadese familie kado hebben gedaan. Stallen we daar ergens leuk uit.

Met mijn verjaardag kreeg ik al een olielampje met schelpjes en van dat mooi oud-Hollandse snoep om in te pakken en daar van te genieten.

Het toppunt van Hollandsigheid is natuurlijk Sinterklaas!

Raafje zit daar nog wel over in. Eerst kochten wij altijd de kadootjes voor kerstmis en kwam Sinterklaas, nu moet dat misschien maar andersom...En de kans is natuurlijk dat het supergoed gaat -Sint weet je nog te vinden en de Kerstman ook al- of helemaal fout - Sint weet dat je er niet meer woont en de Kerstman is slech in updaten- maar hoe het gaat weet je niet.

Kregen we dus ook nog een super-Hollands Sinterklaaspakket! Zó leuk vind ik dat! We weten nog niet wat er in zit en het is genereus groot maar ik denk zo maar dat we het in een plastic zak pakken en toch in de koffer doen. We weten nog steeds niet waar we zullen zijn met Sinterklaas maar er is een gezegde:

Het leven is een feestje maar je moet wel zelf de slingers ophangen !

Je weet zo wel wat je hebt !

Bij iedere kast die we uitpakken denken we: moet dit mee ?

We zijn begonnen met dingen die je gewoon niet zo vaak gebruikt. Geen tijd meer om DVD's of video's te kijken, boeken te lezen of computerspelletjes te spelen.
Het weer is omgeslagen dus de zomerkleding kunnen ook de dozen in.

Eigenlijk maakt dat het zo vol in huis; de dingen die normaal gesproken hun plekjes hebben achter schotten of in kasten die komen daar nu achter vandaan en worden in dozen gedaan die dus ergens in huis weggezet moeten worden.

We zijn inmiddels in de 60 aangeland.

Zelfs Raafje haar knuffels liggen in grote plastic zakken in de rieten mand gepropt. We hebben het aantal knuffels op bed terug kunnen brengen tot 2 grote, 1 middelgrote en 2 kleintjes. Ze mag slechts één van formaat mee (die kleine passen altijd wel) en.....babypop Naomi moet in de doos.
Dat valt niet goed; ik stop mijn kind toch ook niet in een doos en dan in de container. Discussie wat haar betreft gesloten. En wij vertikken het gewoon om met een pop, zo groot als een pasgeboren baby (maatje 56 staat leuk en Raafje is gek van babykleertjes), het land uit te vertrekken. Nu vraag je je misschien af waarom dat zo'n probleem is maar het kind kan praten, heeft op de gekste momenten een schone luier nodig en moet ook regelmatig bij oma (Raaf zelf dus) op schoot. Zie je je al? Ik effe niet!

We hebben, voor de mensen die niet als wij, zenuwachtig worden omdat er nog geen huis is, onze hoop gevestigd op de huizen per 1 november. En onze vriend in Vernon neemt contact op met een motel-eigenaar om iets te regelen voor deze dak- en werkloze familie met 2 katten!

Blijven duimen en hard werken, jullie het één, wij het ander....OK?