.jpg)
Al onze spullen staan al in huis.
Vraag niet hoe en waar maar we hebben alles weer. De beschadigingen vallen mee; tot nu toe een paar natte dozen en er is een glasplaatje in de deur van een kastje.
Nadat we op tijd uit Vancouver vertrokken, dat kon omdat de jetlag ons flink parten speelde, belden we onderweg het verhuisbedrijf. Die kon ons later tijdens de rit vertellen dat de container al gepland stond voor de volgende dag; gisteren dus. Op de dag zelf liep de planning wat uit maar voor zes uur 's avonds stond alles binnen en was, afgezien van de dozen, alles uitgepakt. Het verpakkingsmateriaal namen ze ook mee.
Gisteravond zijn Grote Raaf en zijn vriend bezig geweest Raafjes bed in elkaar te zetten en ik ben in de keuken begonnen. Uitpakken gaat sneller dan inpakken! Vanavond kunnen we er slapen! Raafje wil heel graag naar school en als het kan gaat ze maandag. Met de katten gaat het ook goed; ze hebben al verschillende malen het huis rondgesnuffeld maar zitten 's nachts opgesloten.
Het blijft even zo kort; we moeten aan de slag. Volgende week hebben we telefoon, kabel en internet.
Wat zal het heerlijk zijn vannacht in mijn eigen bed te slapen. En vreemd!
16 november 2007
14 november 2007
De CanaRaaf is geland !
Daar gingen we dan gisteren!Met veel pijn en moeite zaten alle spullen in de koffers. Met wat aanpassingen van de beide auto's van broertjes kon ook alles er -makkelijk- in. Zoals je ziet was dat nogal wat! Zes koffers, drie stuks handbagage en twee kennels. Gelukkig gingen beide mannen ook mee naar binnen want het was me de optocht wel!
Het wachten duurde niet lang en de vlucht vertrok slechts ietsje later. We hielden drie van de vier stoelen in de middenrij bezet. KLM had in deze airbus dvd spelertjes in de hoofdsteunen dus daar hebben we van genoten. Raafje zag onder andere Ratatouille en heeft games gespeeld. Helaas had ze aan het einde weer last van luchtziekte. Of het nu komt dat ze zo moe is of geslapen heeft; we weten het niet. Maar ze zat goed onder!
De katten hebben de reis overleefd en kregen bij het ophalen van de minivan nieuwe matjes in hun kennel want die waren niet wel nat! Na wat hulp gekregen te hebben bij het neerklappen van de achterbank(en) konden we met het hele spul vertrekken. Ondertussen was het wel donker geworden en heb ik ons -via een omweg- naar het hotel gebracht.
Eten hoefden we niet meer, het enige wat we wilden is slapen. En dat is maar even gelukt; het is hier half 4 in de morgen en we zijn klaarwakker! De poezen lopen al snuffelend rondjes en wij hopen dat, als ze het doen, het in de meegebrachte kattenbak met aarde uit het perkje hiervoor doen!
Op de valreep hebben we onze verhuurder nog gesproken gisteren. Hij is aan het werk aan onze derde badkamer in de basement en dat doet ie waarschijnlijk de volgende dagen ook nog. We gaan later nog het verhuisbedrijf -dat hier in de buurt van het hotel zit- bellen om te vragen naar de verwachte aankomst van de container.
En vanaf hier gaat her verder!
12 november 2007
Een laatste groet uit ons kikkerlandje
Geheel volgens verwachting viel het niet mee om te slapen.
Gisteravond kon ik de slaap niet vatten; te koude voeten en te druk in mijn hoofd en vanmorgen toen ik besloot uit bed te gaan na een hele tijd wakker gelegen te hebben, was het nog niet eens 5 uur. Dit wordt een lange dag!
Het is me niet gelukt. Ik heb niet alle dingen gedaan die ik nog had willen doen en geen afscheid genomen van iedereen waarvan ik het had willen doen. Ik ben niet meer naar het strand geweest, geen laatste ijsje bij O’Larry’s. Ik heb geen koffie gedronken in Middelburg, of Egmond aan Zee. Bij menig iemand had ik graag nog een kopje koffie gedronken aan de keukentafel of op de bank waar ik nu haastig of niet gedag heb gezegd.
Aan de andere kant is het ondoenlijk om een heel leven in Nederland goed af te sluiten. Bovendien weet ik niet precies hoe het moet en. En sluit je het wel af? Mijn hart gaat mee naar Canada en daarin neem ik veel mensen en dingen mee. Gelukkig is de tijd ook anders; vroeger was het 6 weken dat de brief er per boot over deed. Nu prijzen wij ons gelukkig met de voordelen van de nieuwe tijd; zelfs de opa’s en oma’s van Raafje zijn op internet aangesloten.
Dus nu zit ik hier; de wereld aan deze kant is nog niet wakker, onze internetaansluiting werkt niet zodat ik nog niet de nodige dingen kan doen en ik moet zachtjes doen voor de rest. De enigen die ik hiermee een plezier doe zijn de katten; Nipper heeft snel zijn plekje op Raafje’s bed opgezocht en Noortje ligt te soezen onder tafel. Ze hebben nog niet echt door dat er geen eten voor ze is de komende 24 uur of langer.
Dit is de laatste bijdrage uit Nederland. De volgende komt van de andere kant van de wereld en gaat over de herstart in Canada. Héél veel groeten en liefs van ons alle drie en zullen we afspreken wat van elkaar te laten horen?
Gisteravond kon ik de slaap niet vatten; te koude voeten en te druk in mijn hoofd en vanmorgen toen ik besloot uit bed te gaan na een hele tijd wakker gelegen te hebben, was het nog niet eens 5 uur. Dit wordt een lange dag!
Het is me niet gelukt. Ik heb niet alle dingen gedaan die ik nog had willen doen en geen afscheid genomen van iedereen waarvan ik het had willen doen. Ik ben niet meer naar het strand geweest, geen laatste ijsje bij O’Larry’s. Ik heb geen koffie gedronken in Middelburg, of Egmond aan Zee. Bij menig iemand had ik graag nog een kopje koffie gedronken aan de keukentafel of op de bank waar ik nu haastig of niet gedag heb gezegd.
Aan de andere kant is het ondoenlijk om een heel leven in Nederland goed af te sluiten. Bovendien weet ik niet precies hoe het moet en. En sluit je het wel af? Mijn hart gaat mee naar Canada en daarin neem ik veel mensen en dingen mee. Gelukkig is de tijd ook anders; vroeger was het 6 weken dat de brief er per boot over deed. Nu prijzen wij ons gelukkig met de voordelen van de nieuwe tijd; zelfs de opa’s en oma’s van Raafje zijn op internet aangesloten.
Dus nu zit ik hier; de wereld aan deze kant is nog niet wakker, onze internetaansluiting werkt niet zodat ik nog niet de nodige dingen kan doen en ik moet zachtjes doen voor de rest. De enigen die ik hiermee een plezier doe zijn de katten; Nipper heeft snel zijn plekje op Raafje’s bed opgezocht en Noortje ligt te soezen onder tafel. Ze hebben nog niet echt door dat er geen eten voor ze is de komende 24 uur of langer.
Dit is de laatste bijdrage uit Nederland. De volgende komt van de andere kant van de wereld en gaat over de herstart in Canada. Héél veel groeten en liefs van ons alle drie en zullen we afspreken wat van elkaar te laten horen?
9 november 2007
Raafje's afscheid op school
Het was vandaag haar laatste schooldag.
We hadden al eerder 'laatste' dingen. De pianoles bijvoorbeeld. Juf en zij speelden wat leuke wijsjes in allerlei variaties en ze kreeg een kadootje, lekkers en een kaart. Nu vond ze de eerste twee het leukste maar die lieve wensen op de kaart leert ze later te waarderen. En koor, waar ze zoveel plezier heeft gehad met het zingen van de kinderen-voor-kinderen liedjes. Ook een waardig afscheid met solo en het meezingen van de -eeuwige- toegift 'I've got the music in me'. Zó balen dat ik dat miste; het was heel bijzonder.
Vandaag het meest ingrijpende tot nu toe; het afscheid op school. Vanmorgen wilde ze al niet haar bed uit komen. Ze vond het een verdrietige dag en de kadootjes en lekker die ze ging uitdelen konden dat niet helemaal goed maken. Om het bijzondere te benadrukken hadden we voor de hele klas kleine kadootjes gekocht. Ze werd zelf ook niet vergeten met een mooi boek van de klas met zelfgemaakte bladzijden erin.
Wat we allemaal geweldig vinden en wat heel veel indruk maakt zijn de kleine en grote dingen er omheen; kaarten van kinderen en ouders, soms zelfs met kadootjes erbij! Zo lief! Ze waardeert het ook echt en is iedere keer weer verbaasd dat zij dat krijgt. Op sommige dingen die dan al aangekondigd zijn kan ze nauwelijks wachten...
Weet dat alle kaartjes in Canada bewaart zullen worden in een speciale doos! Ik zal er nog toelichtingen bij maken en morgen zullen we de afscheidsdag vastleggen in de computer; ze was bang dat ze deze dag zou gaan vergeten.
Met alle kleine en grote dingen heeft deze dag een bijzondere indruk op Raafje gemaakt. Bedankt!
We hadden al eerder 'laatste' dingen. De pianoles bijvoorbeeld. Juf en zij speelden wat leuke wijsjes in allerlei variaties en ze kreeg een kadootje, lekkers en een kaart. Nu vond ze de eerste twee het leukste maar die lieve wensen op de kaart leert ze later te waarderen. En koor, waar ze zoveel plezier heeft gehad met het zingen van de kinderen-voor-kinderen liedjes. Ook een waardig afscheid met solo en het meezingen van de -eeuwige- toegift 'I've got the music in me'. Zó balen dat ik dat miste; het was heel bijzonder.
Vandaag het meest ingrijpende tot nu toe; het afscheid op school. Vanmorgen wilde ze al niet haar bed uit komen. Ze vond het een verdrietige dag en de kadootjes en lekker die ze ging uitdelen konden dat niet helemaal goed maken. Om het bijzondere te benadrukken hadden we voor de hele klas kleine kadootjes gekocht. Ze werd zelf ook niet vergeten met een mooi boek van de klas met zelfgemaakte bladzijden erin.
Wat we allemaal geweldig vinden en wat heel veel indruk maakt zijn de kleine en grote dingen er omheen; kaarten van kinderen en ouders, soms zelfs met kadootjes erbij! Zo lief! Ze waardeert het ook echt en is iedere keer weer verbaasd dat zij dat krijgt. Op sommige dingen die dan al aangekondigd zijn kan ze nauwelijks wachten...
Weet dat alle kaartjes in Canada bewaart zullen worden in een speciale doos! Ik zal er nog toelichtingen bij maken en morgen zullen we de afscheidsdag vastleggen in de computer; ze was bang dat ze deze dag zou gaan vergeten.
Met alle kleine en grote dingen heeft deze dag een bijzondere indruk op Raafje gemaakt. Bedankt!
6 november 2007
Wat ga ik het meeste missen
Regelmatig wordt me gevraagd wat ik in Canada het meeste ga missen.
Eerst wist ik het niet goed. Bovendien zijn er daar weer andere dingen die je ervoor terug krijgt. Maar nu ik er even over na gedacht heb weet ik het: FIETSEN!
Ik ga het fietsen missen. Gewoon de manier waarop ik het hier doe. Hup, 's morgens de fiets uit de schuur om Raafje naar school te brengen. Boodschappen halen en met volgeladen fietstassen weer naar huis. Even hier naar toe, even daarheen, en dat allemaal op mijn heerlijk fietsende fiets.
Een gezegde van mij is dan ook: is het te doen en is het droog? Dan gaan we op de fiets; ook als de auto voor de deur staat. Wat meestal niet het geval was.
Dat is ook meteen het grote nadeel van fietsen: fietsen als het regent. Ik vind dat zó erg! Die striemende regen op je benen. Het loopt van je jas af, op je benen. En eer je thuis of op de plaats van bestemming bent heb je van die kletsnatte bovenbenen. Je broek wil niet meer, stroef geworden van de regen en je weet niet of je moet zitten, staan of lopen om er zo min mogelijk last van te hebben.
Fietsen in je regenpak is ook een ramp. Voordat je dat ding aanheb zweet je er al bijna uit en dan moet de tocht nog beginnen!
Vroeger moest ik zo'n 8 à 10 km naar de middelbare school fietsen. Altijd tegenwind, zeker 's morgens. En vaak regen; we wonen tenslotte in Nederland. Als je dan op school kwam moest dat natte, stugge pak uit. Bleek het gewoon van binnen natter te zijn van van buiten. Getver!
Toch als het droog is, is het heerlijk. Ieder jaargetijde heeft wel wat. De wind door je haar, de zon op je bol of diep in je kraag gedoken je warm fietsen. In mijn grote fietstassen kan ik heel wat meenemen en kom ik voor mijn gevoel overal.
Ja, ik denk dat ik het Nederlandse fietsen het meest zal missen!
Eerst wist ik het niet goed. Bovendien zijn er daar weer andere dingen die je ervoor terug krijgt. Maar nu ik er even over na gedacht heb weet ik het: FIETSEN!
Ik ga het fietsen missen. Gewoon de manier waarop ik het hier doe. Hup, 's morgens de fiets uit de schuur om Raafje naar school te brengen. Boodschappen halen en met volgeladen fietstassen weer naar huis. Even hier naar toe, even daarheen, en dat allemaal op mijn heerlijk fietsende fiets.
Een gezegde van mij is dan ook: is het te doen en is het droog? Dan gaan we op de fiets; ook als de auto voor de deur staat. Wat meestal niet het geval was.
Dat is ook meteen het grote nadeel van fietsen: fietsen als het regent. Ik vind dat zó erg! Die striemende regen op je benen. Het loopt van je jas af, op je benen. En eer je thuis of op de plaats van bestemming bent heb je van die kletsnatte bovenbenen. Je broek wil niet meer, stroef geworden van de regen en je weet niet of je moet zitten, staan of lopen om er zo min mogelijk last van te hebben.
Fietsen in je regenpak is ook een ramp. Voordat je dat ding aanheb zweet je er al bijna uit en dan moet de tocht nog beginnen!
Vroeger moest ik zo'n 8 à 10 km naar de middelbare school fietsen. Altijd tegenwind, zeker 's morgens. En vaak regen; we wonen tenslotte in Nederland. Als je dan op school kwam moest dat natte, stugge pak uit. Bleek het gewoon van binnen natter te zijn van van buiten. Getver!
Toch als het droog is, is het heerlijk. Ieder jaargetijde heeft wel wat. De wind door je haar, de zon op je bol of diep in je kraag gedoken je warm fietsen. In mijn grote fietstassen kan ik heel wat meenemen en kom ik voor mijn gevoel overal.
Ja, ik denk dat ik het Nederlandse fietsen het meest zal missen!
4 november 2007
We bakten ze bruin in Bruinisse
We zijn heerlijke een weekendje in Bruinisse geweest.
Met het vertrek zo voor de deur was het nog even lekker om er helemaal uit te zijn! We zaten in een 8-persoons huisje met twee gezinnen in Zeeland en we hebben gedaan wat je altijd doet in zo'n weekend. Nadat iedereen aangekleed is koffiedrinken en plannen maken. Makkelijk eten en 's avonds als de kinderen in bed liggen lekker met koffie/thee en daarna een borreltje nog praten en vervolgens moe je bed in rollen.
De eerste avond liep niet volgens planning; Raafje had de hele boel ondergespuugd en was daarin in slaap gevallen. Grote Raaf vond haar in bed met een leg emmer naast haar op bed. Wat is dat toch ontzettend vies! Alles onder; beddengoed, vloer, matras, pyjama, haar. Dus dat was laat op de avond nog alles proberen uit te wissen. Raafje hebben we op onze kamer met een schoon bed en al neer gezet. De lucht in de kamer was niet te harden! Gelukkig was dat het enige wat mis ging.
Het was erg gezellig. Niet alleen mijn broer was er met mijn gezin maar ook mijn andere broertje was er met zijn vriendin uit Duitsland en mijn ouders kwamen ook nog even langs.
Nu zijn we net terug; alle spullen slingeren nog rond, Raafje lag te laat in bed en de poezen zijn weer blij, ondanks de goede oppas, dat we terug zijn. De hele komende week gaan we alle avonden bij iemand anders eten. Het nuttige met het aangename verenigen.
Eet smakelijk!
Met het vertrek zo voor de deur was het nog even lekker om er helemaal uit te zijn! We zaten in een 8-persoons huisje met twee gezinnen in Zeeland en we hebben gedaan wat je altijd doet in zo'n weekend. Nadat iedereen aangekleed is koffiedrinken en plannen maken. Makkelijk eten en 's avonds als de kinderen in bed liggen lekker met koffie/thee en daarna een borreltje nog praten en vervolgens moe je bed in rollen.
De eerste avond liep niet volgens planning; Raafje had de hele boel ondergespuugd en was daarin in slaap gevallen. Grote Raaf vond haar in bed met een leg emmer naast haar op bed. Wat is dat toch ontzettend vies! Alles onder; beddengoed, vloer, matras, pyjama, haar. Dus dat was laat op de avond nog alles proberen uit te wissen. Raafje hebben we op onze kamer met een schoon bed en al neer gezet. De lucht in de kamer was niet te harden! Gelukkig was dat het enige wat mis ging.
Het was erg gezellig. Niet alleen mijn broer was er met mijn gezin maar ook mijn andere broertje was er met zijn vriendin uit Duitsland en mijn ouders kwamen ook nog even langs.
Nu zijn we net terug; alle spullen slingeren nog rond, Raafje lag te laat in bed en de poezen zijn weer blij, ondanks de goede oppas, dat we terug zijn. De hele komende week gaan we alle avonden bij iemand anders eten. Het nuttige met het aangename verenigen.
Eet smakelijk!
1 november 2007
Ik hobbel nog even door
Maar wel met succes; vandaag een pracht van een acht voor mijn scriptie.
Eigenlijk had ik gedacht dat we hier, in de laatste fase voor ons vertrek, een beetje tot rust konden komen. Wat dingetjes nog regelen maar verder afscheid nemen en ook een beetje energie opdoen voor de drukke periode die ons daar weer te wachten staat.
Niet dus.
Raafje gaat nog naar school dus we zijn in ieder geval verplicht vroeg uit de veren en aangekleed te zijn. Er zijn nog veel laatste afspraken, de schoonmaak en overdracht van het huis deze week en natuurlijk nog mijn studie dingen.
Wat wel heel leuk is dat we nu bij zoveel mogelijk mensen te eten gaan. Zaterdag aten de kleinkinderen bij de Oude Raven poffertjes, zondag waren we beide andere opa en oma. Deze afgelopen week bij twee broer(tjes) van Grote Raaf en als we van het weekend Zeeland met mijn kant van de familie terugkomen hebben we zelf één avond gasten en verder zitten we dan iedere avond aan een andere tafel te eten.
Ondertussen halen we het beste uit het verblijf hier in het vakantiehuis en tellen we toch een beetje af. Het moet ook wel opschieten; steeds meer mensen zijn verbaasd dat we hier nog zijn..
Het gaat als snel genoeg voor ons; nog 12 dagen!
Eigenlijk had ik gedacht dat we hier, in de laatste fase voor ons vertrek, een beetje tot rust konden komen. Wat dingetjes nog regelen maar verder afscheid nemen en ook een beetje energie opdoen voor de drukke periode die ons daar weer te wachten staat.
Niet dus.
Raafje gaat nog naar school dus we zijn in ieder geval verplicht vroeg uit de veren en aangekleed te zijn. Er zijn nog veel laatste afspraken, de schoonmaak en overdracht van het huis deze week en natuurlijk nog mijn studie dingen.
Wat wel heel leuk is dat we nu bij zoveel mogelijk mensen te eten gaan. Zaterdag aten de kleinkinderen bij de Oude Raven poffertjes, zondag waren we beide andere opa en oma. Deze afgelopen week bij twee broer(tjes) van Grote Raaf en als we van het weekend Zeeland met mijn kant van de familie terugkomen hebben we zelf één avond gasten en verder zitten we dan iedere avond aan een andere tafel te eten.
Ondertussen halen we het beste uit het verblijf hier in het vakantiehuis en tellen we toch een beetje af. Het moet ook wel opschieten; steeds meer mensen zijn verbaasd dat we hier nog zijn..
Het gaat als snel genoeg voor ons; nog 12 dagen!
Abonneren op:
Posts (Atom)
