Hoera; uitgesopt!

Dat was eigenlijk het eerste wat ik dacht toen Grote Raaf me tegen de middag belde. Ons huis is verkocht!!!!

Het heeft nu al met al een flinke maand te koop gestaan. Zonder bord maar daar gaat binnenkort verandering in komen. De makelaar wil natuurlijk wel een beetje reclame en nu het toch verkocht is, vind ik zo'n bord helemaal niet erg meer.
Met de verkoop kozen we er voor om geen bord in de tuin te zetten. De mensen die serieus belangstelling hadden zouden op informatie via Funda of Jaap dan wel hun eigen makelaar van de mogelijkheid horen. En je zet zo'n bord tenslotte niet in de tuin voor de buren; die wonen hier al!

Deze mensen wonen al in deze gemeente en zijn vorige week voor het eerst wezen kijken. Toen we de eerdere bieders met een take-it-or-leave-it-bod hadden afgeschud na wat teleurstellende aanboden en data, zijn we vanaf maandag met hen in onderhandeling geweest.
Uiteindelijk wilden ze gisteren, een week ná de eerste keer, nog een keer kijken. Het weer heeft geholpen; ze vinden het ruimer en lichter dan ze in eerste instantie dachten en ook de keuken was ruimter dan in hun herinnering. Én ze vonden onze eettafel met kasten leuk dus of die er toch zeker wel in bleven?!

Volgende week tekenen we het voorlopig koopcontract. Dan is het examen van Grote Raaf achter de rug en kunnen we ons richten op de toekomst plannen. Vooralsnog kan ik mijn geluk niet op dat ik nu mijn vrije tijd niet meer hoef te besteden aan nog een keer overal met een doekje langs gaan, niet helemaal volle wassen draaien en strijken wanneer ik er helemaal geen zin in heb. Huishouden is nou eenmaal geen hobby!

Hernieuwd Pools contact

Vandaag kwam er "zomaar" een berichtje op het scherm van Grote Raaf zijn computer. Eerst dacht ik dat het een spam-berichtje was maar toen ik even verder las...

Basia, een pools meisje, zocht ons. Via Skype stuurde ze ons een berichtje waarin ze vroeg of wij de juiste waren. Dus we hebben contact gezocht en gaan morgen verder.

Hoe oud zou ze zijn? Basia, één van de poolse meisjes die via een volksdansgroep hier kwam in het kader van een stedenband met een stadje hier in de buurt. De groep had tekort logeeradressen dus vrienden van ons deden een beroep op ons.
We zouden twee jongens krijgen; jaar of 12 of zo. Die kwamen ook maar voordat de nacht begon hadden we er plotseling ook 2 meisjes bij.
Halverwege de avond namelijk belde mijn vriendin dat de meiden in kwestie zich opgesloten hadden in het toilet op hun logeeradres omdat ze daar niet wilden blijven. Wat moest ze nou? Wij zeiden dat we nog wel wat matrassen zouden regelen en als het dan niet anders kon moesten ze ze maar hier brengen.

Aangeslagen kwamen ze hier; niet alleen de meiden, ook onze vrienden. Het adres waar ze zouden logeren zag er niet uit. Deuren uit kasten, overal vies, katten die op tafel liepen en peertjes aan het plafond.
We legden ze uit dat de logeerkamer vergeven was maar als ze genoegen namen met een matras op zolder.....Ze gingen samen naar boven en inspecteerden de slaapgelegenheid en de badkamer. Met een blij gezicht kwamen ze weer naar beneden, blij knikkend tegen de tolk en onze vrienden.

Ze zijn de hele tijd met zijn 4-en bij ons gebleven. Met wat geschuif van kastjes hadden ze op de deurloze zolder nog wat privacy en met een auto vol gingen we iedere keer naar alle optredens; scholen, markten en winkelcentra.

Hoe gaat het met je, Basia?

Nieuwe bieders!

Nog nooit is mijn mobieltje zo in de buurt geweest als de laatste tijd. En we lijken wel een beetje een telefoonrondje te hebben; de makelaar belt Grote Raaf en die belt mij weer.

De kijkers van afgelopen donderdag, die na een bezoek aan onze buren aangenaam verrast waren bij het zien van ons huis, zijn bieders geworden. Ze hadden wat aanmoedigingen nodig om tot een realistisch bod te komen maar het loopt nu dan toch.
We zitten in euro's nog te veel van elkaar af om het verschil te delen maar wellicht kunnen we het eens worden.

Morgen, donderdag, komen ze opnieuw kijken. Daarna zouden we toch wel iets moeten gaan horen.

En we kunnen zeuren wat we willen erover maar het is toch een rare situatie dat je bezig bent je huis te verkopen. We zullen dan toch weer een stapje verder zijn richting Canada en weten ook op welke termijn het huis dan opgeleverd, en dus leeg zal moeten. Verhuist ben ik al eerder maar nog nooit met een koophuis en op deze manier.

Oeps, ik loop weer vreselijk op de situatie vooruit. Ik houd je op de hoogte.....!!!

Onderhandelingen afgebroken....

zo is er te lezen op de website van onze makelaar waar we in kunnen loggen en alle 'werkzaamheden' kunnen nazien.

Blijkbaar -mijn fantasie gaat met mij aan de loop als ik niet echt over informatie beschik- wilden die mensen voor een dubbeltje op de eerste rang. Wellicht zat het huis niet helemaal in hun prijsklasse of komen ze uit een veel goedkopere omgeving. Ze zijn zich vast rotgeschrokken toen ze bedachten dat er ook nog Kosten Koper bij het bedrag komt.

Omdat ze het toch wel wilden kopen en wellicht hadden gehoord dat we naar Canada zouden gaan besloten ze het erop te wagen. Eerst het lachwekkend lage beginbod, toen een die niet echt veel beter was. Waarna wij een uiterste verkoopprijs hebben laten weten en een datum waarop wij er op zijn vroegst uit wilden.

Vanmorgen belde iemand van het makelaarskantoor over een nieuwe bezichtiging a.s. woensdag. Ik keek even op de website en zag toen dat ze, hoewel we verwacht hadden dat ze het uit zouden stellen tot vanmiddag 17u omdat ze tot die tijd hadden, ons eindaanbod niet geaccepteerd hebben.

OK, graag of niet. En dus gaan we gewoon weer verder. Woensdagmorgen ziet het er hier weer spik en span uit als ik mijn wekelijkse rondje met een vriendin ga lopen. Tegen de tijd dat wij terug zijn, zijn de kijkers wel weer weg.

Wie ben je?

Het is even schrikken als ik op de teller kijk die ik onlangs op de site heb gezet. Het gaat niet hard maar er zijn dus blijkbaar een aantal mensen die af en toe eens kijken of er hier wat te beleven valt...
Voorheen kon je heel makkelijk een berichtje achterlaten, nu moet je je aanmelden op blogger. En dat wil je natuurlijk niet ;-) Maar wat wel kan is op mijn profiel kijken en dan zien dat je aan petra.sherwood@gmail.com een berichtje kunt sturen. Dat zou leuk zijn! Gewoon even kort wie je bent en hoe of je mijn berichtjes vindt.

Het hoeft niet meteen maar als er iets is dat je aanspreekt of een opmerking of een vraag; het geeft niet wat. En nu zijn we nog hier dus spreek ik je misschien vandaag of morgen of geregeld zelf maar zeker op termijn is het wel leuk als het een beetje een tweegesprek wordt via de computer. Toch?!

Grote Raaf heeft afgelopen week een cursus gedaan waarbij het maken van websites volgens een bepaald systeem centraal stond. Hij heeft grote plannen met een website annex blog waar ook op ander gebied ons leven gevolgd kan worden. We dachten aan foto's, de blog natuurlijk, links naar dingen die we gedaan hebben of willen laten zien. En wellicht zijn er nog mensen met ideeën?!

Ga ik nu maar even aan mijn huiswerk en kijken hoe laat Raafje en ik Grote Raaf morgen naar de trein brengen voor zijn examen in Utrecht. Graag duimen!

Eerste bod is binnen...

Ja, we hadden gisteren een bod.

Ik werd gebeld door de makelaar zo rond 10 over half 6. Hij had zojuist een fax ontvangen van de makelaar van de mensen die voor de derde keer gekeken hadden. En die laatste keer hadden ze de makelaar meegenomen.

Helaas was het niet een echt serieus bod in onze ogen. Met een gat zo groot tussen de vraagprijs en het bod kan ik me niet voorstellen dat dit een serieuze poging is. Hoe dat zo komt weet ik niet; het zijn serieuze mensen die -naar de verhalen- niet over één nacht ijs gaan.
De termijn waarop we er dan uit moesten zou 1 september zijn geweest. Dat is toch wel even slikken!

Nou hadden we vandaag weer nieuwe kijkers. Ik ben speciaal voor de gelegenheid nog even langs de bloemenzaak bij het station gereden en heb daar -zowel voor binnen op de salontafel als buiten op de tuintafel- een bloemenbakje gehaald.
De reactie was weer positief over het huis. Maar we weten dat dat niet altijd resulteert in een verdere actie.

We wachten af en slaan ons ondertussen door deze laatste drukke weken voor de vakantie heen!

Verkoop stress

Misschien is het niet echt verkoop stress maar we hebben wel stress. Zeker als je hoort dat er kijkers komen voor de 3e keer en deze keer hun eigen makelaar meenemen. En dan heb ik vast weer teveel televisie gekeken want dan zie ik die mensen al moeizaam uit de auto komen met zo'n groot kartonnen bord. En die gaat toch moeilijk bij mij die spiltrappen op. ;-)

OK, dan ga je weer het hele huis door. En de avond ervoor is het verplicht strijken -voor mij- en de vloer dweilen -voor manlief- en dan is het 's morgens een laatste inspectie. Zijn de handdoeken en was uit zicht? Zijn alle gordijnen open? Dat soort dingen...

Omdat ik vandaag een extra keer moest werken -bij ons is de vakantietijd al begonnen- kon het dus niet anders dat alles gisteren klaar moest zijn. Op vaderdag. Én er moest gewoon pony gereden worden én we hadden verjaardagen.

De kijkers zouden om half 5 komen. Dus dan maar niet om half 4 uit school naar huis maar in plaats daarvan het winkelcentrum in. Even snel wat dringende dingen en een lekker ijsje/ijskoffie. Dat we daarna ook nog tijd hadden voor een rondje speeltuin om de hoek bij pianoles was heerlijk! Even een beetje rust in de tent.

Op de terugweg zijn we héél langzaam gaan rijden vlak bij ons huis. Geen onbekende auto's in de straat betekende dat we zelf thuis konden komen. Of eigenlijk huis want thuis is het pas als je de tassen laat rondslingeren, het borduurwerkje op tafel ligt en het aanrecht niet zo eng leeg meer is.

Dat bod? Dat kan nog wel even duren! Dit zijn geen mensen die over één nacht ijs gaan. En dat is misschien maar gelukkig ook. Want eerlijk gezegd hebben we deze week genoeg aan ons hoofd.