Terugreis; dag 17

Ik werd net wakker; midden in de nacht en dacht: laat ik het verhaal eens bijwerken!

De laatste ochtend hebben we uit alle macht al onze spullen in de koffer proberen te krijgen. Ik had mijn pyjma in het vorige hotel laten hangen -binnenkant van de badkamerdeur; helemaal fout natuurlijk- dus dat scheelde iets ;-)
Wat een gedoe zeg! We hadden al één van de koffers als wasmand bestempeld maar het bleef nog proppen al vonden wijzelf dat het wel meeviel met alle extra dingen die we hadden gekocht.

Omdat er volgens onze berekeningen niet echt veel tijd was om te doen zijn we dwars door de stad gaan rijden. Inmiddels ben ik aardig goed geworden in kaartlezen, al zeg ik het zelf ;-)
Vancouver bestaat als het ware uit allemaal aparte steden die als één agglomeratie aan elkaar gegroeid zijn. Je kan het soms ook merken door de grote stukken groen tussen de verschillende delen. En zoals veel van Canada is het gewoon op en tegen de heuvels gebouwd.
Van alle dingen die we zouden kunnen doen zijn wij uiteindelijk bij de winkels beland (bloos, bloos). Voordeel was wel dat we een nieuwe kofferset hadden gekocht en we de boel na het herverdelen véél makkerlijker mee konden nemen.

Volgens de voorschriften hartstikke mooi op tijd -lees: vroeg- kwamen we bij het vliegveld aan. De auto was ingeleverd en met onze karretjes namen we de 'detour' (omleiding) naar de juiste vertrekhal. Zegt zo'n Aziatisch dametje achter de Martinair balie: "Weet u dat het vliegtuig vertraging heeft?" Nee dus! En meteen 3,5 uur! Geplande vertrektijd 22 uur in plaats van 18.30!

Enfin, Raafje deed wat nieuwe vriendinnen op met behulp van haar, inmiddels wéér gegroeide verzameling, Little Pet Shop en ik raakte met de moeder aan de praat. Het einde van het verhaal is dat we met twee gezinnen en gedeeltelijk op kosten van Martinair heerlijk -en gezellig!- sushi hebben zitten eten in zo'n afgeschermde box in het Japanse restaurant daar. Ik vond het heerlijk en het is in verhouding met de Nederland veel goedkoper.

In Canada is 96% van de bevolking immigranten. Er is een grote minderheid Chinees; vooral verhuisde HongKong Chinezen die daar naar toe zijn gegaan omdat Canada behoort tot het Britse Gemenebest. En vanuit Vancouver is Japan ook niet ver weg.

Uiteindelijk is het vliegtuig om 22.30 vertrokken, was het licht gedurende een groot gedeelte van de vlucht uit en raakte mijn lichaam steeds verder in de war omdat ik niet kon slapen, we allerlei tijdszones op ruim 10 km hoogte en op -52 C doorkruisden, en we een diner en een ontbijt geserveerd kregen. Raafje werd ziek/misselijk maar haalde gelukkig op tijd het toilet.

Nadat de bagage ophalen met vooruit te bepalen zekerheid ook nog tijden had geduurd, voegde mijn vader's auto zich in de spits op de A9 en duurde het een eeuwigheid voordat we weer thuis waren.
Gelukkig waren onze poezen nog nooit zo goed verzorgd en deze keer niet beledigd door onze thuiskomst. We hebben de boel zo goed en kwaad als het ging uitgepakt en opgeruimd, heerlijk aan de koffie met appeltaart gezeten en ons verheugd op ons eigen bed.

Als ik de agenda opensla zie ik het al; het leven gaat in volle vaart vanaf morgenochtend weer verder!

Nog één nacht voor de terugreis; dag 16

Dit is een zusje van het hotel waar we vannacht in zaten; het leek een déjà vu.

Het was niet makkelijk om hier te komen. Natuurlijk was ik veel te lang blijven hangen in Michaels vanmorgen waar ik het ene na het andere leuke ding zag.
En ik kon slecht afscheid nemen van mijn vriendin die ik al een jaar niet gezien had. We hebben wel regelmatig gebeld en gemaild maar het is toch anders dan samen aan de koffie zitten (bij wijze van spreke dan).

Het is best een eind van Kamloops naar Vancouver. Hoewel het ordinair koud was in Kamploops was het weer onderweg best zonnig. Alles ging eigenlijk goed totdat we bij Vancouver zelf aankwamen.
De kaarten die we hadden waren gewoon niet gedetailleerd genoeg om onze weg in de stad zelf te kunnen vinden.
Nadat we voor niets waren gestopt bij het visitors centre bij de haven; ze waren al gesloten, zijn we bij het eerste benzinestation gestopt om de weg te vragen met behulp van onze, ter plekke, nieuw gekochte kaart. Gelukkig hadden we het niet slecht gedaan tot dan toe.
Raafje moest van het ene op het andere moment -tuurlijk!- plassen. We hebben daar, echt zonder overdrijven, 20 minuten staan wachten op een vrouw met onduidelijke smoezen die maar niet uit die deur kwam. Wat een.......nou laat maar....

Morgen gaat het vliegtuig om half 7 's avonds. Dat betekent dat we om half 4 op het vliegveld moeten zijn en daarvoor de auto nog moeten terugbrengen. Ze zullen wel eer van het stofzuigen hebben, ben ik bang. We hebben er wat tijd in doorgebracht de laatste twee weken.

's Morgens hebben we dus nog de tijd om wat in Vancouver te gaan doen. Het hangt van het weer af en hoe goed we alle spullen weer in onze koffers kunnen krijgen voor de terugreis. Straks in november hebben we nog een extra koffer nodig dus de vraag is morgen of we die hier gaan kopen of niet. Misschien hadden we toch nog wat meer moeten achterlaten bij onze vrienden dan een pak papier en een coolboxje met losse dingetjes...

Dus.....donderdag rond de middag komen we weer in Nederland aan; met jetlag!

Vervolg; dag 15

Gelukkig hebben veel hotels draadloos internet op de kamers!

Vanmorgen zijn we, uitgezwaaid door de zoons van het gezin, vertrokken richting Armstrong. Dat is iets noordelijk van Vernon en een klein dorpjes met genoeg huizen die wat 'landelijk' liggen.
We zijn daar in een onduidelijke zaak aan tafel geschoven met de 'locals'. Met uitzicht op Oud-Hollandse meesters en een kamerbrede poster van de Keukenhof. Eigenaar is van oorsprong Nederlands.
Aan de lopende band kwamen er kermiswagens langs. Vanaf woensdag namelijk is hier de grootste "Interior Provincial Exhibition" van BC. Zie het maar als een combinatie van een veemarkt, een rodeo, een jaarmarkt en een kermis tegelijk. Ze verwachten meer dan 32.000 (!) mensen in die 5 dagen.

We hadden nog wat tijd over en zijn nog even wezen winkelen. De WalMart is toch wel favoriet met voor iedereen wat wils. Drogisterij-artikelen, huishoudelijke spullen, speelgoed, hobbyspullen...Hier kun je zelfs stof aan de meter, wol en knutseldingen kopen. En koffiezetapparaten, schoenen en beddengoed.

Om 15 uur kwamen we tegelijkertijd met mevrouw makelaar aan. De eigenaren verhuren hun huis op dit moment aan een ouder echtpaar van Duitse komaf. Zij hebben een nieuw te bouwen huis gekocht zuidelijker en wachten nu tot dat af is. Dat is de reden waarom de makelaar -bij uitzondering- weet dat zij er in november uitgaan.

We hebben het huis gezien en aangegeven dat we serieus geïnteresseerd zijn. Het is niet heel erg groot maar het heeft een tuin achter, twee slaapkamers en badkamers boven, een slaapkamer, open ruimte en badkamer beneden en voldoende opslagruimte. Beide onze auto's kunnen in de garage en het is dicht bij winkels en ski-gebied maar toch rustig wonen. En er woonde al een kat dus die van ons mogen ook mee.

Nu is het nog de vraag of de eigenaar het goed vindt. Deze was momenteel in het buitenland aan het werk. Naar wat ik begrepen had is er ook een einddatum aan verbonden maar ik ben allang blij als het rond komt en mijn container en mijn gezin een plek hebben om naar toe te verhuizen.

Nadelen zijn er ook hoor...Het is vrij ver van school af en er ligt tapijt tot in de badkamer aan toe. Het 'deck'; Raafje noemt het haar balkon, is vrij klein voor een BBQ. Het is gewoon klein voor onze wensen maar het is een mooi tussenoplossing totdat we ons eigen paleisje gekocht hebben.

Nu ga ik de makelaar even mailen om de boel warm te houden!

Wordt vervolgd; dag 15

Dit is voorlopig de laatste bijdrage omdat we vandaag weer op reis gaan en we niet weten wanneer we weer het internet opkomen.

Iedere avond lees ik Raafje voor, voordat ze gaat slapen. Dat is vaste prik en de ergste straf is ook als dat niet doorgaat.
Ik neem meestal een dik voorleesboek en bepaal zelf op welk moment in het verhaal ik stop. Tot grote ergernis van Raafje want ik stop vaak niet als het hoofdstuk is afgelopen maar net in het spannendste gedeelte. Gifneidig kan ze daarom worden. Gna gna!

Dat gevoel moeten jullie ook een beetje hebben, want.........

Vanmorgen om precies 9 uur ging de telefoon. De mevrouw van de makelaar. En...we hebben een bezichtigingsafspraak om 15 uur vanmiddag!!!!!!! De kans blijft dat we dus toch naar huis gaan met een huis!
Er kleven nog wel wat haken en ogen aan. We weten maar ongeveer wat het kost, we moeten nog doorspreken of de poezen meekunnen en we weten niet of het gemeubileerd is. Verder kwam het niet op 1 november vrij maar ergens daaromtrent pas.

Tja, niets in het leven is zeker. Zeker is wel dat we hard aan alles werken!

Je hebt niet alles in de hand; dag 14

Ik kom er eerlijk voor uit; ik kan er slecht tegen als het niet gaat zoals ik wil, zeker als ik er zelf niets aan kan doen.

We zouden vandaag gebeld worden door de mevrouw van de makelaar. Niet dus. Ik bellen om 15 uur, geen antwoord. Ik bellen om 19 uur, telefoon wordt opgenomen. Ze had nog niets gehoord van de andere mevrouw. Dus ik weer afgesproken dat ik morgenochtend om 9 uur weer kan bellen. Let maar op; dit wordt niks meer...Bah!
Om eerlijk te zijn baal ik daar wel van; dat ik straks niets heb om naar toe te verhuizen, mijn spullen naar toe te sturen en daadwerkelijk naar toe te gaan. Nou niet roepen dat het goed komt; dat doet iedereen al.....

Morgen of uiterlijk overmorgen gaan we op de weg terug; heen naar Vancouver.

Vandaag heb ik opgeruimd. Wat een verschrikkelijke hoeveelheid papier kan een mens verzamelen in twee weken! We laten wat dingen hier waaronder een coolbox en wat kleine huishoudelijke dingen, en de overzichts brochures van de overnachtingsmogelijkheden. En waarschijnlijk mijn 360 vellen scrapbookpapier omdat die zo zwaar zijn.

Vanmiddag gingen we de heuvel op naar het ski-gebeuren. Ski resort Silverstar is ook 's zomers open voor mountain bikers en hikers onder andere. Het regende behoorlijk onderweg maar gelukkig was het boven droog. Maar wel heel koud; zo'n dunne wind die door je heen gaat. We waren naar boven gereden omdat er rond deze tijd skipassen te koop zijn met korting voor deze winter; je betaald al snel 20 % meer straks in november. We zijn geen Zeeuwen, wel Hollanders en niet gek ;-)
Helaas lag het systeem plat en moeten we er nu deze week voor bellen.

Er is een coffee house dat gerund wordt door Nederlanders en daar kreeg ik wel meteen een baan aangeboden; werk is daar altijd. Het verdiend niet zo goed -geen fooien- maar het is goed voor je Engels en je contacten. En van dat laatste moet je het hier gewoon veel hebben.

De schatting is dat 75% van de banen hier NIET in de advertenties terug is te vinden. Het gaat via-via. Die kent iemand die bij hem in het voetbalteam zit die weer iemand kent die op zoek is naar.....en zo kom je aan je baan.

Onze tijd hier zit er voorlopig even op, bijna. We genieten nog even van de bijzonder geweldige gastvrijheid van onze vrienden hier en komen binnenkort weer naar Nederland.

Sightseeing; dag 13

Een afspraak met iemand met een Hollandse achtergrond; hij was dus op tijd was.

Vanmorgen om 10 uur kwam er een luxe auto voorgereden die ons, kort gezegd, rond heel Vernon heeft rondgereden. Grote Raaf had hem van zijn droom, een acreage verteld dus hij had, heel aardig, alle acreages in de omgeving uitgedraaid. Hij heeft ons 2 uur lang rondgereden door de buitengebieden en we hebben een aardige indruk gekregen.

Op het punt van 'waar gaan we wonen' verschillen Grote Raaf en ik nogal van mening. Hij wil graag op een acreage; dus landelijk wonen en ik heb het idee dat ik in de buurt van mensen moet beginnen. Ik moet tenslotte een heel sociaal leven opnieuw opbouwen hier.
Grappig was wel dat we op het laatst een gebied zagen waar onze wensen min of meer tezamen komen. Huizen met genoeg ruimte binnen en ook om het huis heen de nodige 'elbowroom' om je privacy te behouden en ons woongenot te verhogen.

Later vanmiddag hadden we een afspraak met iemand die een berichtje had achtergelaten via het messageboard waar allemaal van die gekken opzitten die óf naar Canada vertrokken zijn of dat graag willen. Zij woont ook in Vernon gaf ze aan en we hebben uiteindelijk via de telefoon een afspraak gemaakt.

Dat in Vernon wonen moet je met een korreltje zout nemen; ze woont samen met haar partner aan de andere kant van een meer waar je dus omheen moet rijden en daar waren we een kleine drie kwartier naar onderweg. Zelfs door een Indianenreservaat heen.
Ze wonen daar prachtig! Met uitzicht op het meer op een stuk grond en een huis dat ook bij onze woonwensen zou passen. Alleen zijn zij zo handig dat ze het aan de Nederlandse eisen (vooral strakker!) hebben kunnen aanpassen. Ons zie ik nog geen huis kopen dat TLC (Tender Loving Care) nodig heeft!
Leuk dat we nu van onszelf, niet via-via, nieuwe mensen in Vernon kennen! Wat ons betreft was het een aangename verrassing.

Morgen gaat Grote Raaf proberen een skipas te kopen alvast voor deze winter en met de heer des huizes hier langs wat autodealers. En ik hoop uit alle macht dat dat huis voor elkaar komt!

De dagen beginnen te tellen; dag 12

De vakantie zit er al zover op dat we al bijna weer aan de weg terug moeten denken!

Vandaag is het vrijdag en uiterlijk dinsdag moeten we onze reis naar Vancouver beginnen. Gelukkig heb ik dan nog een koffiepauze in het vooruitzicht bij mijn vriendin in Kamloops maar daarna zijn we toch echt op de weg terug; al is de afstand verder.

We hadden om 10 uur een afspraak op Raafjes nieuwe school. De keuze voor deze school hadden we gemaakt op basis van het lesprogramma. Ze krijgt extra Engels gedurende de schooltijden die van 8.45 tot 14.45 lopen en alle kinderen bljven verplicht over.

De directrice bleek een enthousiaste aardige vrouw te zijn. Het is een beetje raar om in zo'n leeg gebouw rond te lopen waar slechts enkele leerkrachten bezig zijn zich voor te bereiden op het nieuwe schooljaar.
De school ligt op de heuvel in de wijk Mission Hill, zuidwestelijk in Vernon en je kijkt mooi over de omgeving uit. Ze hebben een speelplaats/veld om jaloers op te zijn en er zitten minder kinderen in de klas dan in Nederland.
Ze houden hier van belonen met stickers, diploma's en oorkondes. De bibliotheek is rijkelijk gevuld met boeken en ze hebben een eigen gymlokaal. Ieder kind heeft een eigen hokje, zonder deur, om jassen en schoenen in op te bergen en de vloeren blonken ons, zo voor het begin van het schooljaar, tegemoet.

Eindelijk zijn we dan ook gestopt bij Doodles. Ik heb alleen eigenlijk dingen voor mijn vriendin en poezenoppas gekocht omdat ik hoop zelf regelmatig heen te kunnen op termijn. Voorlopig ga ik echt een tijd hebben om op mijn gemak te scrappen met mijn foto's.....!

Meteen daarna zijn we een rondje gaan rijden langs het huis dat wellicht, misschien, waarschijnlijk en hopelijk vrij gaat komen in/rond november. Een hele nette wijk met alleen maar vrijstaande huizen in de straat waar het natuurlijk meteen het lelijkste was. Je kon er niet veel van zien door de garage aan de voorkant maar we houden de optie wel open!
Als je even verder door rijdt zit je meteen tussen de weilanden richting de bergen en als er geen bus naar school rijdt zullen we Raafje gewoon met de auto moeten bregen alle dagen...
Op de terugweg zijn we daarom meteen maar bij de makelaar gestopt dat we deze optie graag open willen houden. Er wordt nu geprobeerd om op maandag een afspraak te regelen voor bezichtiging in het huis.

Allemaal duimen graag dat dit wat gaat worden! Toe!