Pompoen-oen

De pompoenenjacht werd een beetje een lachertje....

Met Halloween voor de deur wilde we toch één, of meerdere, pompoenen hebben om een gezicht in uit te snijden en met een lichtje voor de deur te zetten, net als "iedereen". In de krant zagen we dat er in een dorp hier vlakbij een soort pompoenen feest was op zaterdag. Niet al te vroeg togen wij er op uit en daar bleek dat het ochtend programma al was afgelopen en het middag programma nog niet begonnen.

Daarop gingen we naar een pompoen farm, dachten we. De borden die aangaven waar het zou moeten zijn hadden de tekst 'uitverkocht' erop. Daarom maar naar Davison Orchard waar er dan nog pompoenen moesten zijn.

We namen hetzelfde treintje daar als toen met de Oude Ravens. Op dat moment was er nog niets gaande in de boomgaard. Inmiddels zijn we zo'n beetje aan het einde van het seizoen. Ik had een voorstelling van foto's van Raafje tussen al die oranje pompoenen zoals ik ken uit de scrapbook tijdschriften en was van plan een hele serie foto's te nemen. Tot onze verbazing zagen we een heel leeg veld met af en toe een pompoen.

Het viel nog niet mee om een 'goede' te vinden. En de tijd was beperkt want het treintje ging ook weer verder.... Raafje had het daarnaast nog druk met het stil leggen van pompoenen die van de heuvel af naar beneden rolden. Want er was gewoon niets meer wat hun tegenhield.

OK, het pompoen uitsnijden kan beginnen!

Thanksgiving

Ons eerste traditionele Thanksgiving diner genoten we in Alberta.

We werden uitgenodigd door Grote Raaf zijn neef en diens vrouw om naar Edmonton te komen en met familie de kalkoen soldaat te maken. We hebben nog even getwijfeld aangezien de rit zo'n 12 uur duurt. Maar omdat Thanksgiving officieel op maandag valt was het maar één dag dat Raafje van school thuis was en Grote Raaf een vrije dag hoefde te nemen.

We waren voorbereid. Met een tocht die je door Glacier Park en de Rockies brengt moet dat ook wel; het kan daar aardig spoken. We hadden dus extra eten en drinken mee, kaarsen en dekens en de winterbanden onder de auto. Ons vertrek was al op donderdag middag. Je kan maar alvast wat kilometers erop hebben zitten, toch?

Uiteindelijk ging het met de route op de heenweg niet goed. We konden de kaart niet vinden (hoe stom!) en Truus; onze GPS, gaf een heel andere route aan dan die Grote Raaf zijn collega had aangegeven. Dat was gewoon balen: een slecht restaurant 's avonds, een hotelkamer die aanvoelde als een sauna en geen knopje om de verwarming uit te zetten en dan de volgende dag ook eens in het midden van de dag helemaal vast staan in Calgary.

Het weerzien was weer geweldig. Grote Raaf zijn neef en diens vrouw waren in april bij ons geweest in Canada en daarvoor waren zij in september onze laatste gasten in Nederland. We zijn er inmiddels zo vaak geweest dat het voor ons bijna thuis is. Onze eigen slaapkamers en badkamer en we weten alles te vinden.

Op zaterdag hebben we wat aankopen gedaan in het winkelcentrum en 's middags hadden we een 'Wiener Roast' in de tuin. Het vuur werd gestookt in de trommel van een oude wasmachine en daar zaten we dan met worsten en broodjes, rauwkost en chips en onze jassen aan.

Met Thanksgiving diner werder er 23 mensen verwacht. De hele ochtend waren we druk met tafels klaarzetten en dekken, de kalkoen moest gevuld worden en in de oven en zo nog wat meer dingen. Traditioneel bij deze feestdag die te vergelijken is met dankdag voor het gewas, is de kalkoen met de vulliing, aardappelpuree, allerlei groente erbij en als toetje pompoentaart. Bijna iedereen had zijn eigen onderdeel meegenomen; salades, bloemkool met curry saus, lekkers voor bij de koffie vooraf, enz.

Maandag morgen was het weer op tijd vertrekken voor ons. We kregen lunch mee. Dat is lang geleden, dat iemand lunch voor mij klaar maakte! En allerlei ander lekkers voor onderweg, nog overgebleven van het diner. We hadden nu de goede route en, niet te vergeten, op de terugweg werkt het uur tijdsverschil in Alberta in ons voordeel. Half negen vertrokken, zeven uur weer thuis.

Het was een geweldig weekend! Op naar Halloween!

Ze haalde de krant !

Raafje stond afgelopen vrijdag in de lokale krant met deze foto waarvan het hele gebeuren ongeveeer een kwart van de pagina besloeg.

De foto is genomen door het hoofd van de school. Ze koos daarvoor Emily uit. We waren op de 'welcome back' BBQ van de school. Alle jaren organiseert de PAC -een soort oudercommissie- deze om alle ouders en kinderen van de school bijeen te brengen. Het is een heel georganiseer met al het eten en de vrijwilligers en wordt betaald door de PAC.

Dit jaar was het anders. De nieuwe onderdirecteur heeft geregeld dat mensen van de Rotary Club kwamen en het enige wat de school hoefde te doen was tafels en stoelen regelen. Ze komen met de BBQ, het vlees, de broodjes, drinken, etc. De keus was niet heel groot maar er waren hamburgers en hotdogs, tomaat en kaas en gebakken uienringen, een soort limonade voor de kinderen, koffie voor de grote mensen, chips en appels en als toetje verschillende soorten cake/taart. Helaas was het weer die dag nét niet mooi genoeg om het evenement buiten te organiseren dus weken we uit naar de gymzaal van school.

De Rotary Club is een wereldwijde organisatie met plaatselijke afdelingen waar zakenmensen, middenstanders en leiders aan meedoen. In dit geval hielden ze zich bezig met hun onderdeel goede doelen waarbij het best kan zijn dat de plaatselijke bankdirecteur belast is met het bakken van de uienringen...

In dit geval leverdere het de PAC geen geld op (het kostte ook niets!) maar normaal gesproken organiseert de PAC dingen die geld in het laatje brengen. Er zijn loterijen waar de kinderen een kaartje voor krijgen maar waar je ook extra kaartjes voor kunt kopen. Of de maandelijkse 'hot lunches' waar je pizza of broodjes kunt bestellen voor geld en waarvan de opbrengst ten goede komt aan de PAC die al het geld gebruikt voor extra dingen op school. Dat kan zijn de sportdag of met kerstmis een kadootje voor ieder kind of boeken voor de klas.

In de PAC vergaderingen zitten er ouders die kinderen op school hebben, aangevuld met de directrice en onder directrice en als ouders zoveel mogelijk vertegenwoordigers van verschillende groepen. De school van Raafje heeft ook een Resource Room waar geestelijk en lichamelijk gehandicapte kinderen met heel veel begeleiding de kinderen zoveel als mogelijk bijbrengen.

Raafje heeft het naar haar zin op school maar verveelt zich wel eens in de klas. Hoe het precies zit ga ik woensdagmiddag op school vragen als ik aan de beurt ben voor mijn 'ouder-leraar-interview'.

Verhuizing

Dit keer nog een interne verhuizing, de volgende keer vast een eigen huis!

Er was behoorlijk wat ontevredenheid over de slaapkamer van Raafje. Dat had te maken van haar kant met de afmetingen van haar slaapkamer, de kleuren ervan en de mogelijkheden of eigenlijk onmogelijkheden van diezelfde slaapkamer. Ze kon nauwelijks om haar bed -een giga bed voor zo'n klein meisje- heenlopen laat staan goed gebruik maken van de opbergmogelijkheden eronder.

Wij waren ontevreden over de afstand tot de televisie in het huis en het niet opruimen ervan. Het was meer wel dan niet onmogelijk om bij het raam te komen of de andere kant van het bed.

We hopen de oplossing te hebben gevonden. Raafje zelf is in ieder geval een stuk blijer met deze kamer. Het is de logeerkamer in de kelder. Hij ligt onder onze slaapkamer wat op deze leeftijd nog geen problemen met zich mee zou moeten brengen. Het is een ruimere kamer en, hoewel de kleuren niet rood met roze zijn, spreken ze meer aan dan het donkere mosgroen van de andere kamer.

Raafje is blij dat ze alle kameronderdelen weer bij elkaar heeft. De kledingkast en het burootje kunnen er nu wel in. We hebben meteen alle attributen gescreend die de kamer in moesten gaan en er is weer het een en ander afgedankt. Kijk haar eens prins(es)heerlijk liggen!

Nu lijkt het misschien niet veel werk op deze manier maar ik ben bang dat ik de rest van de week nog bezig ben met het huis opruimen. Het hele huis ligt namelijk weer overhoop.....

Het logeerbed past niet in de oude kamer van Raafje. Het nogal pompeuze bed wat breder is dan ons eigen bed hoewel minder breed in slaapruimte, moet dus naar de family room. Omdat daar alleen daglicht is via een kast naar een andere kamer moet die mogelijkheid open gemaakt worden. Alle speelgoed van Raafje moet zoveel mogelijk naar de inbouwkast op haar kamer en alle spullen die uit die en haar kledingkast komen moeten ook weer een plekje.

Zelf hoop ik er ook op vooruit te gaan. Nu Raafje's oude kamer is vrij gekomen heb ik mij deze toe geëigend. Ik zit niet naar het zin in de family room; geen daglicht en ver weg. Wegens het verschil in grootte; de family room is nog een keer zo groot, kunnen de spullen niet zonder meer verhuisd worden. Het gaat erom nu alle noodzakelijke dingen naar boven te brengen en een handige indeling te bedenken zonder aanpassingen aan de kamer.

De vraag is nu wel: voor hoe lang zitten we hier nog?

V E E R T I G

Mijn eerste verjaardag gisteren in Canada en ik werd 40. Op zich heb ik niet zoveel met verjaardagen; sla de festiviteiten al jaren over. Zeker nadat ik die van Raafje en Grote Raaf heb gevierd... Maar op de een of andere manier zette het mij toch aan het denken gisteren.

Weer wilde ik alle festiviteiten overslaan maar ik had me op het laatste moment toch een beetje bedacht. Wel was ik weer 'under the weather' zoals ze dat hier noemen; niet ziek genoeg om in bed te blijven liggen maar die hardnekkige verkoudheid achtervolgt me al zo lang. Is ook niet de eerste keer dat dit gebeurd... Ik zie me vijf jaar geleden nog zitten in België, aan de kust, hartstikke mooi weer en ik daar op die wal met hoofdpijn en zoiets van: laat me nou maar.

Allereerst werd ik verwend met ontbijt in bed; croissantjes natuurlijk. En cadeautjes. Raafje had van haar eigen geld kleertjes gekocht voor mijn ijsbeer Webkinz knuffel. Ik kreeg twee horloges; kan ik nog eens afwisselen ;-) Een yoghurtmaker (warmhoudgeval met glaasjes), dunne stiften voor scrappen, een eekhoorn knuffel en tegoedbon voor scrapspullen.

Daarna heb ik mijn haren gekamd en een beetje make-up opgedaan voor de eerste verjaardagssessie hier via de moderne middelen van contact. Ik sprak mijn schoonouders, broertje en schoolzusje met familie en, voor het eerst sinds vertrek met bewegende beelden, mijn ouders via Skype. Dus met webcam en geluid. Het is niet zo leuk als echte visite (scheelt wel in de rommel) maar het werkt geweldig. Je kunt dingen laten zien en ook elkaar zien.

Uren heb ik doorgebracht in mijn pyjama aan de telefoon met de mensen die het wel lukten om erdoor te komen. Sommige hield ik gewoon uit hun slaap met mijn geklets.

Ik heb buiten gezeten met een dik vest aan en alle Webkinz knuffels in het huis vanwege hun feestje waarbij we spelletjes gingen doen met Raafje en mij erbij ;-) We hebben domino gespeeld en zoals het hoorde heb ik gewonnen....!

Na het douchen zijn we voor de lunch naar de stad vertrokken naar een tent waar ze de hele dag door ontbijt serveren dus ook om half 3 's middags. En daarna naar een open huis van een schitterend huis wat toch net te klein is voor al onze (hobby)spullen. Omdat ik me bedacht had voor wat betreft het vieren hebben we op de terugweg wat lekkers gehaald en onze vrienden, de familie De Fries gebeld. Na het koffie drinken zijn we uiteindelijk gaan eten bij een Thais restaurant. Lekker!!!!

Het is nog nagenieten met de e-cards, de telefoontjes en wellicht andere dingen die nog gaan komen. Laat ik er nog maar een beetje van genieten; het echte leven begint weer snel genoeg!

Weer naar school

Begin september waren de 10 weken vakantie -eindelijk?!- voorbij.

De scholen beginnen hier weer na het lange weekend in september met Labour Day. En ze starten hier langzaam. Niet op maandag; Labourday, niet op dinsdag; Pro D Day (studiedag leraren) maar op woensdag. Je gaat naar je oude klas en je oude leraar om weer even alles op te halen. Soms is de klasse indeling dan nog niet eens bekend!

Woensdag begonnen ze Raafje kon niet wachten! Ze kwam gelukkig heel enthousiast thuis. Ze zit in een gemengde klas Grade 4 & 5 en ze zit in de 'portable'; een van de losse klassen die later bij gebouwd zijn. Je kan wel je jas daar ophangen maar ze hebben geen toiletten in het gebouwtje. Ze is enthousiast over haar juf die ik dus nog niet ontmoet heb.

Raafje gaan namelijk met de bus. Ze gaat, meestal alleen, van huis naar de opstap plaats die voor de school hier vlakbij is. Ze stapt op de heenweg over bij de volgende school en op de terugweg kan ze daar gewoon in blijven zitten.

De school begint om 8.35 uur en ze hebben een pauze 's morgens voor een snack en buiten spelen (hoeft niet bij temperaturen onder de -20) en een middagpauze met een gedeelte eten en buiten spelen. Het buiten spelen kan eventueel vervangen worden door drumklas of het koor of andere dingen. De school gaat uit om 2.35 en ze hebben altijd huiswerk.

De spullen voor school kun je kopen (je krijgt een lijst) of gewoon betalen aan het begin van het jaar. De agenda wordt, tegen betaling, door de school verstrekt. Het huiswerk wordt erin geschreven, een ouder moet tekenen en als dat gedaan is krijg je een stempel. Bij zoveel stempels in de week is er een beloning.

Door de regering is ingesteld dat kinderen meer moeten bewegen. Daarom hebben ze op school een half uur lopen en stretchen met oefeningen aan het einde van de dag. Van de winter zullen ze dat op een andere manier gaan regelen.

Raafje heeft zo'n grote schooltas om haar dagelijkse spullen mee te nemen. Nu valt het nog mee; lunchtasje, agenda en af en toe biebboeken. Maar van de winter gaan er extra dingen in zoals een skibroek -als ze hem al niet aan heeft- voor buiten spelen en dat soort dingen. We hebben dit jaar lekker aan de traditie meegedaan: een nieuwe rugzak en lunchtas voor het nieuwe schooljaar.

Vanmorgen kwam Raafje voor het eerst huilend weer thuis. Ze had de bus gemist. Nou was ze niet echt vooruit te branden maar echt té laat. Later hoorde ik dat de bus vroeg was. Ik was gelukkig thuis en heb snel wat aangetrokken en haar naar school gebracht.

Ach, het is wel eens goed....hopelijk werkt het voor de rest van de week....;-)

Appels

Vers geplukte appels uit de Okanagan, BC. Klaar om te eten of te.....ja wat eigenlijk?

Vrienden van ons hebben fruitbomen in de tuin. We zijn al eerder uitgenodigd om te komen plukken maar kersen met proteïnen erin (wurmen) leek ons niet zo'n lekkere combinatie maar we hopen gewoon op volgend jaar. Als ze wel twee keer bespoten zijn.

Dit weekend hadden we tijd en zin om heen te gaan. We hadden eigenlijk geen flauw idee wat we gingen doen maar het is gezellig en we bleven ook eten, dus we reden naar de andere kant van het meer waar ze wonen. Prachtige lokatie, nog mooier uitzicht, wel een beetje ver van de bewoonde wereld en door 25 km indianenreservaat.

Toen er geplukt moest worden werd er gevraagd waar onze manden en dozen waren. Uh? Ja, eh, we hebben wel wat dingen in de auot maar hoezo? Nou, je dacht toch niet dat ze zelf de appels wilden houden. Heb je ooit wel eens gezien hoeveel appels er van een boom afkomen?

Wij met zijn allen plukken uit de boom. Raafje begon bij een kleiner exemplaar. Overal waar je kijkt appels. Hoog, laag, ver, dichtbij, onbereikbaar, appels!
Het einde van het liedje was dat er vuilniszakken aan te pas moesten komen. Een schatting? Ken je die stevige tassen van de supermarkt? Niet die van plastic maar die nog steverige? Ik denk dat we er daar 6 van vol hebben.....Nokkie....

Inmiddels zijn we een paar dagen verder en heb ik leren appels drogen. We hebben een apparaat gekocht dat ze schilt, het klokhuis eruit snijdt en in zo'n lange sliert snijdt en ik heb kippengaas te leen van de buurman. Ze gaan de oven in op de laagste stand en komen er lekker knapperig als snack uit.

En we hebben appeltaart! Bij de buuv heb ik helpen en leren een echte Canadese appeltaart te maken. We hebben er vijf gemaakt (niet zo groot als de appeltaarten die we meestal in Nederland maken) en er staat er nu eentje in de koelkast......

Bel even als je taart komt eten; wellicht moet ik dan bij bakken of nee verkopen!?