Dit is onze Healer !

Deze week hebben we een hond geadopteerd. Ze is een 'Red Healer' en haar naam is Healer.

Op de dag dat Grote Raaf en Raafje op zoek gingen naar een kitten en Nellie vonden, hoorde ze dat iemand daar wel een hond wist. Haar zus had iemand aan de overkant wonen die op zoek was naar een goed tehuis voor haar hond. De eigenaar was in december overleden en zij wilde de hond blijkbaar niet houden.

Wij waren op zoek naar een al wat oudere hond omdat ik niet de hele dag thuis ben en het me niet eerlijk lijkt voor een puppy om die bij ons in huis te nemen. Ze hebben hier ook een asiel met jonge en oudere honden maar het merendeel lijkt wel problematisch gedrag te vertonen.

Diezelfde dag werd ik nog gebeld door de mevrouw. We zijn met zijn drieën heen gegaan niet lang daarna en maakten kennis met Healer. Later heb ik haar nog een keer op stap meegenomen. Eerst naar het hondenpark, toen naar huis en daarna naar het werk. Ze leek sociaal met andere honden, eet geen katten en ze was, hoewel wat onwennig, goed op het terras.

Donderdagmiddag hebben we haar opgehaald. Ze kwam met al haar spullen en nog meer. Handdoeken, kussen, binnen- en buitenspeeltjes, riem, tandenborstel, etc. Ze is dol op dingen ophalen en vangen. Ik kan de uitvinder van dat tennisbal-gooiding wel zoenen. Ze vangt frisbees, balletjes, stokken en leeft zich daar helemaal mee uit.

Ik hoop dat zij blij met ons is/wordt en wij met haar!

Weekend Ponyclub

Plotseling was dit ons huis en niet een klein tentje...

Raafje's Ponyclub organiseert eens per jaar een weekend weg in de buurt van Chase; ruim een uur rijden hier vandaan. Daar woont een voormalig Olympische paardentrainer met een 'stukje' land. Je kunt daar met groot gemak met 50 tenten/trailers/campers/caravans staan en je paarden meenemen. Voor iedereen met paard is er op beide dagen een uur les, 's avonds een 'potluck' maaltijd en er is een kampvuur.

Raafje had geen paard tot haar beschikking. De eigenaar van Tim heeft meerdere mensen in zijn familie die graag in het weekend een rondje rijden. Toch besloten we mee te gaan om eens te kijken hoe dat er aan toe gaat en niet afgeschrikt door alleen maar 'outhouses' als toiletten en water uit de pomp slechts geschikt voor de paarden.

Grote Raaf regelde op het laatste moment nog deze kleine kamper; een oude truck met een hoed op, om eens te kijken hoe dat gaat en of het geschikt voor ons is. Hij heeft er in heen en terug gereden en tussendoor met mijn auto naar huis omdat Nipper toch 's avonds en 's morgens insuline moet hebben.

Het was erg leuk eens meegemaakt te hebben. Er is ruimte tussen de bomen om in 'paddocks' (een soort kooien) je paard neer te zetten en te verzorgen. Er was gelegenheid om buiten te rijden in de 'rink' en er was een Cross Country mogelijkheid (met van die kleine jumps en water om door te gaan). Het was uitgestrekt en ruim. Voor "onze" camper was een gras/hooiland met weids uitzicht. Bijna iedereen stond langs de bosrand opgesteld. Het avondeten was met lasagna, salades, kippenvleugeltjes, cake, enz. Iedereen had wat mee genomen. De avond was koud maar het kampvuur warm. Het weer was heerlijk en het riviertje vakbij.

We moeten Raafje gelijk geven. Voor een enkel half uurtje in 'stable management' hoeven we niet te komen en als je niet kan rijden is het lang zo leuk niet. Maar het was heerlijk er even een weekend zo tussenuit te kunnen.

De camper gaat het toch waarschijnlijk niet worden. De ruimte van het 2-persoons bed is maar matig en het zal niet lang meer duren voor Raafje niet meer tussen de banken past. De beschikking over een bed niet op de grond was geweldig, evenals het gasstel (thee/koffie/chocolademelk) als een wc 's nachts. Want als het hier donker is....

Wat fijn dat de 'Middle of Nowhere' hier overal zo dichtbij is!

Nog beter uitzicht !

Nu pas snap ik waarom ze "sliding doors" heten in het Engels. Dat deden onze vorige niet...

We genieten er al een paar weken van; onze nieuwe schuifpuien. Hier zie je een foto vanaf buiten met op de voorgrond de nieuwe schuifpui bij de woonkamer met de plastic buitendelen ('siding') van het huis er nog af. Op de achtergrond het balkon bij onze slaapkamer. Het balkon is breder bij het eetkamer gedeelte (onder rechts is de hoek te zien) en daar zit ook een nieuwe in.

Ze deden het nog wel, de oude. Maar ze waren oud. Ze wilden nauwelijks open en dicht. Er lagen latjes voor die je iedere keer weg moest halen (en vergat) om ze open te doen. Dat er hordeuren inzaten was wel fijn maar dat betekende wel dat ie altijd voor het ene of het andere deel zat. De lamellen aan de binnenkant waren afzichtelijk en oud en bleven dat geurtje houden van de vorige bewoners.

Dus hebben op een hete vrijdag in mei Jakob en Peter een hele lange dag gewerkt om ze te vervangen. Het is al met al een behoorlijk klus, dat bleek toen wel. En passant hebben ze nog flink wat ongedierte onschadelijk moeten maken en bleek er gelukkig nog meer hardhout te zijn om de vloer weer totaan de deuren aan toe te leggen.

Nu genieten we extra. Ze zoeven open en dicht. Er zit een mooie rol hordeur in. Ze gaan allebei naar de gewenste kant open. Het glas is extra isolerend voor de warmte. De luxaflex zitten tussen het dubbele glas dus die hoef ik niet schoon te maken. We stappen makkelijker naar binnen en buiten en genieten nog meer van het uitzicht!

We zijn er nu al blij mee dat we deze investering gedaan hebben.

Kiezen of delen ?

Hoewel Raafje een flink grote mond kan hebben, heeft ze toch maar een klein kaakje....

De hoektanden die momenteel doorkomen lijken meer op slagtanden en de kies beneden komt gewoon de breedte van een kies te ver naar buiten door. Dus na een vermogen uitgegeven te hebben bij de orthodontist aan alle mogelijke soorten (röntgen)foto's kwam de conclusie dat er vier grote mensen kiezen uit moeten. En één babykiesje.

Dat kwam voor ons niet als een verrassing. Zowel Grote Raaf als ik hebben dezelfde behandeling ondergaan. Alleen waren we wel wat ouder dan Raafje die altijd al als een speer is gegaan met dat gebit.

Op de foto de eerste lichting van afgelopen maandag. Ik heb haar thuis gehouden die ochtend. Ze was toch nog moe van het ponyclub weekend en onze teennagels moesten nodig gelakt worden ;-) Het is hier zo veel makkelijker om haar van school thuis te houden dat ik voor de verleiding bezweken ben. Volgende week zien we wel weer.

De tandarts was erg voorzichtig met haar. Alles uitleggen, heel voorzichtig met die spuiten om het te bevriezen. Ze heeft zich heel kranig gehouden en het viel blijkbaar toch wat mee. Na een uur mocht het gaasje eruit en toen was de bloeding ook over. Hij heeft er van dat chirurgische spul in gedaan dat samen met het bloed een prop vormt en door het lichaam wordt afgebroken.

Het meeste last had ze op de dag zelf van dat dove gevoel in de wang en de volgende dag van mij omdat ze het nog een dagje rustig aan moest doen. Nu duimen dat het volgende week maandag, voor die andere drie, ook zo goed gaat. Ik heb in ieder geval weer een dag vrij gepland.

Deze deur gaat dicht...

Grote Raaf kwam vandaag op zijn werk en kreeg een brief overhandigd. Met ingang van 19 juni 2009 is er voor hem geen baan meer bij zijn werkgever.

Hij was niet de enige. Sterker nog, de meesten konden vandaag, 1 juni, meteen weer naar huis met hun eigendommen en twee weken salaris mee. Niks geen afvloeiingsregeling of sociaal plan; één betaaltermijn salaris krijg je mee en dat is het.

Het kwam niet helemaal uit het niets tevoorschijn maar om nu te zeggen dat ie het echt verwacht had, dat ook niet. Hij mag nog even blijven om te helpen afhandelen, ontmantelen en afbouwen en dan kan ie ook gaan. Er blijven slechts een man/vrouw of 8-10 achter en de vraag is of die ook nog lang zullen kunnen blijven.

De Canadese afdeling is niet de enige waar er klappen zijn gevallen. In Californië, waar het hoofdkantoor staat, is ook menigeen vandaag definitief naar huis gestuurd. Vanwege de slechte economische situatie ligt alles min of meer op zijn gat. Projecten die niet meer beëindigd worden omdat opdrachtgevers niet meer (kunnen) betalen en geen produktie meer omdat er geen afnemers genoeg zijn.

Grote Raaf bekijkt het van de positieve kant. Het was niet zijn droombaan en nu is hij wel gedwongen om andere mogelijkheden te onderzoeken en/of andere wegen in te slaan. We geloven dat alles met een reden gebeurd.

Laat het in dit geval toch alstjeblieft een goede zijn!

Verborgen meer

Het 'Hidden Lake' was niet zo verborgen meer, bedachten we toen we de één na de andere auto en caravan en camper over de grindweg ons tegemoet zouden komen.

We hebben een vriendin die erg goed is in mooie plekjes; meren, strandjes, dat soort dingen. Dus toen we zaterdagavond daar gezellig zaten te eten spraken we af om vandaag, maandag, op Vicoria Day, met hen mee te gaan.

Omdat je voor picknicken niet echt vroeg uit de veren hoeft en het een aardig stukje rijden is, waren we daar niet echt vroeg, maar wel heel erg hongerig. In Nederland zouden we dat nooit doen maar hier wel: 5 kwartier rijden om te picknicken...En dan het laatste deel ook nog over een smalle gravel weg.

Het is een mooi plekje met wat campingplaatsen rond het meer. Geen stromend water en alleen 'outhouses' langs de weg verspreid. Ieder plekje een picknick tafel en een BBQ/kampvuur plek. Ons plekje was zelfs pas geharkt omdat we eigenlijk kwamen toen iedereen al weg was.

Victoria weekend is het eerste weekend in Canada waarop de kans grijpt om de winter voor de komende maanden achter zich te laten en er op uit te trekken. Het eerste weekend waarop de caravans en campers weer de weg op gaan en de echte avonturiers met tenten de campings bevolken.

De campings hebben geen grasveldjes, speeltoestellen en dat soort dingen, over het algemeen. Veel zijn er van dit soort. De campingbaas staat met zijn eigen spullen op een plekje en daar waar mogelijk is tussen de bomen op een vlak stukje een plek gemaakt met bank en vuurplaats.

We hebben, hoewel het weer niet echt geweldig was, daar lekker gezeten. Gegeten van het meegenomen eten, een vuur gestookt van meegenomen hout en alle droge stukjes die we daar konden vinden. Dennenappels fikken geweldig hoor! De 'jeugd' was druk met boomstammen in het water en allerlei stokjes en steentjes.

En dan is het heerlijk dat de 'middle of nowhere' niet zo heel ver of onbekend is en dat je er geen mobiele telefoon kunt gebruiken!

Is het geen poepie !?

Deze dame heet Nellie, is zeven weken oud en behoort sinds gisteren tot ons gezin.

Bij het hooi van de paarden was een nest met wilde katjes gesignaleerd. Raafje wilde natuurlijk heeeeeel graag haar eigen 'kitten' en kon het haast niet geloven dat ze daar ook toestemming voor kreeg.

Ze was daar een paar dagen helemaal hotel-de-botel van en had miljoenen vragen. Het ergste was dat ze niet kon wachten. Uiteindelijk besloot ze dat het wellicht beter was geen wilde kat te hebben omdat ze een aanhankelijk beestje wil. Dus moest er de volgende dag meteen een komen.

Ik dus de krant van vrijdag uitgespit (die krant komt op vrijdag, zondag en woensdag) en een advertentie gevonden van de Animal Care Society die op zaterdagmorgen kittens zou hebben. Na eerst wat 'garage sales' langs gegaan te zijn waren Grote Raaf en Raafje (ik moest natuurlijk werken; het was tenslotte zaterdag) net op tijd voor het laatste poesje.

Ze zijn bij mij op het werk langs geweest met het beestje en tussen de tijd dat ik haar had gezien en ik thuis kwam was de naam al weer veranderd. Het is Nellie geworden en gebleven.

Raafje kan er niet genoeg van krijgen -Nellie wel- haar op te tillen en met haar te spelen. Het valt haar niet mee het poesje met rust te laten als ze haar batterijtjes op aan het laden is. Ze past in de meest snoezige mandjes, heeft als kattenbak een afwasteiltje en haalt gekke capriolen uit.

Ze is ondernemend en alert, speels en niet bang aangelegd al schrok ze in het begin van alle geluiden. 's Nachts zit ze opgesloten in Raafje's badkamer en dat was meer wennen voor Raafje dan voor Nellie.

Vanmorgen kwam Raafje ons, tegen mijn uitdrukkelijke wens in, wakker maken met het poesje dat prompt op Grote Raaf zijn dekbed ging plassen. Ze heeft al het balkon helemaal ondergesmeerd, inclusief voeten en t-shirt van gasten en een zootje in de badkamer gemaakt. Bij het laatste 'ongelukje' heeft ze de poep waarschijnljik in haar rechter oogje gesmeerd. Probeer dit niet thuis; ze kan niet van het oogje af blijven en blijft likken en vegen.

Noortje is gewoon buiten gebleven vandaag en Nipper negeert haar. Zullen deze oude, 12-jarige, dames snappen dat ze geen logeetje is maar haar eigen plekje in huis heeft?