Ze zijn er, hoor!

Gisteren vertrokken en vandaag mee naar huis genomen; (o)ma en (o)pa K. van Raafje en ouders van Raaf.

Ze liggen nu in bed en zijn meer dan het klokje rond wakker geweest. Vooral die laatste 100 km vielen erg zwaar. Ze waren in NL om zes uur vertrokken, om half 1 gevlogen en plaatselijke tijd hier om die tijd aangekomen.

Raafje was al een paar dagen lang super zenuwachtig maar volgens mij niet de enige die daar last van had. Wij knepen 'em nog een beetje toen opa vlak tevoren in het ziekenhuis belandde met een galsteen aanval. Net op tijd lieten ze hem, met het nodige papierwerk in het Engels, naar huis gaan.

Wij hadden ondertussen geen beste nacht achter de rug. Het hotel in Coquitlam was goed maar ze hadden de airco niet aangehad in de kamer. Wij kwamen half negen aan en liepen tegen een muur van hitte aan. Dat kregen we niet op tijd koel en zijn dus beurtelings van de hitte en het lawaai wakker geworden.

Ze kwamen de bocht om ongeveer een uur nadat ze geland waren. Die koffers, hè.....We zijn zo snel mogelijk het drukke Vancouver uitgegaan en hebben onderweg wat kleine pauzes gehouden. Deze foto is genomen in 'The Blue Moose' in Hope (daar hebben ze First Blood opgenomen met Sly Stallone als Rambo), onze favoriete koffiestop onderweg.

Thuisgekomen zijn ze linea recta naar beneden gegaan, kregen wij nog wat spullen in onze handen gestopt en hebben we nog even de weg gewezen naar de badkamer om de hoek. Ze zijn vast midden in de nacht straks wakker en het zal de komende paar dagen nog wel zeuren zijn.

We moeten ze maar een beetje vertroetelen...

Pinokkio

De voltallige kast in het plaatselijke theater na afloop van een geweldige voorstelling.

Raafje is deze vakantie niet naar veel kampen geweest. Of eigenlijk maar naar één maar dan wel naar een hele speciale. Vanuit Amerika kwam er een klein rood vrachtwagentje met mensen die in één week, elke week, een musical in elkaar zetten.

In het vrachtwagentje zitten de kostuums, de achtergrond en de teksten. De advertenties zijn al lang van tevoren geplaatst en op maandagmorgen komt er een groep met kinderen in allerlei leeftijden die graag willen meedoen. Op de eerste dag vinden de auditties plaats en op dag zes hebben ze twee uitvoeringen.

Raafje had een rol als één van de kinderen, met tekst. Op de foto staat ze in de middelste rij, vierde van links in de fel gekleurde kleding. Het was verbazingwekkend hoe veel je kinderen kunt leren in een week tijd. Het was een verfrissende, vrolijke en humoristische voorstelling.

We hebben met recht genoten, vooral van onze eigen drama queen.

Brand in de buurt

Gisteren zijn er branden uitgebroken in en om Kelowna. Deze foto is van vandaag en de rook is van de Terrace Mountain brand van 8,5 vierkante kilometer. Die is wel groter maar bedreigd geen huizen. Dit in tegenstelling tot de Glenrosa en de Rose Valley branden in West Kelowna.

De brand van Glenrosa beslaat 3,5 km2. Er zijn 5600 huizen geëvacueerd en niemand mag vooralsnog terug naar hun huizen. Uiteindelijk zijn er niet veel huizen die verbrand zijn, volgens de berichten.

Wij hebben ook geëvacueerden te logeren. Een moeder en drie kinderen (vader in NL), vrienden van ons. Ze hebben de nacht doorgebracht bij vrienden van hun die nu ook op de lijst staan om uit hun huis te moeten. Binnen een mum heeft het vuur zich verspreid door het gortdroge en bloedhete Westbank. Het ging zo snel dat de meesten niet meer hebben meegenomen dan wat belangrijke papieren en wat kleine dingen.

We zagen het vuur al dat we de stad uit reden maar realiseerden ons niet dat het zo hevig was/zou zijn. Dat ik 's avonds de hond uitliet, in het donker, deden mijn ogen en keel helemaal een beetje pijn van de rooklucht.

Er zijn 125 brandweermannen, 10 helikopters en 8 vliegtuigen proberen om het vuur te temmen. We zijn inmiddels meer dan 24 uur verder en de mensen weten nog niet wanneer ze terug kunnen naar hun huis.

Voor ons is er op dit moment niets te vrezen maar drukt het ons wel met de neus op de feiten. Wij moeten nodig een bepaalde boom kappen en het wordt nu wel eens tijd om ons noodpakket samen te stellen; water, eten, kaarsen, etc.

Dubble Digit

Een lachje kan er natuurlijk wel vanaf als je ouders zo idioot zijn om je 10 kadootjes te geven omdat je 10 jaar wordt.

Ik denk dat ik er mee begonnen ben toen ze 4 werd. Toen kon ze tellen en was het nog te overzien. Inmiddels denk ik dat ik de tel niet bij kan houden en nu zijn we afgesproken dat het het laatste jaar was dat we dit doen; net zoveel kadootjes als je jaren.

Het was een prachtige stapel, ook deze keer. Het was voor Raafje heel bijzonder dat ze nu 'double digit' is geworden. Dat we het zondag helemaal vierden was prima maar pas vandaag was het helemaal echt: 10 jaar.

Zondag mocht ze niet eerder dan half 8 bij ons komen en als ik haar mag geloven was ze al sinds 6 uur wakker. De stapel lag in onze slaapkamer op haar te wachten en binnen een mum van tijd was het één en al losgescheurd papier en lege kadotasjes. Op het dekbed lag onder andere een nieuwe rugzak voor het komende schooljaar maar ook een horloge, een Groovy Girl en een vlindernet. En nog veel meer.

Bij het ontbijt waren er nog een paar pakjes en kaarten uit te pakken. Die van oma werd zelfs live voor de webcam uitgepakt! En alles is leuk en welkom. Daarna kon ze de klok wel vooruit kijken. Ze vierde het samen met Grote Raaf met een BBQ vanaf 3 uur. Eerst natuurlijk -echt op zijn Hollands- koffie met gebak. Iedereen zat binnen met de airco aan! Bij de BBQ konden we inmiddels wel buiten, beneden, zitten met het eten uitgestald op de biljarttafel.

Hoewel niet iedereen er was, was het druk en gezelllig én lekker. Voor het eerst de 'firepit' met deksel gebruikt voor marshmallows roosteren. Lekker zitten en praten en ook Healer had aan speelmaatjes geen gebrek. Wij zelf lagen tegen 12 uur pas in bed en we hadden deze keer niet alles nog opgeruimd en afgewassen.

Maandag, gisteren, was er nog een pakje en een dikke envelop met kadootjes en vandaag, op haar echte verjaardag, ook een kaart. Op het musical kamp waar ze deze week heen gaat heeft ze op mini reepjes getrakteerd maar echt veel meer hebben we er niet aan gedaan.

Ze is nu weer een jaar ouder en gaat vol goede moed nu onderweg naar 'teenager'....

Recycle

Raafje bij het Bottle Depot. Ze heeft geen lichtjes in haar ogen maar dollartekens; dat is een extraatje bovenop haar zakgeld wat ze krijgt.

Geen verbrandingsovens hier. Kortweg gezegd zoeken ze een leuke vallei, starten er een dump en vullen de vallei op met ons afval. Er zijn hier vaste dagen voor de gewone vuilniszakken en ook nog dagen waarop ze de zakken met papier en plastic op komen halen. Die laatste worden hergebruikt. Bij de dump kun je ook zelf dingen brengen die ook gescheiden worden geaccepteerd. Betalen moet je op basis van gewicht.

De lege drinkpakken, waterflesjes en blikjes breng je naar het Bottle Depot. Daar heb je namelijk al statiegeld voor betaald (5 cent voor de kleine drinkpakjes en het meeste voor bierblikjes) dus dat wil je graag (terug). Wij sparen het meestal op tot alle boodschappen kratten gevuld zijn en we een keer tijd hebben om naar de andere kant van de stad te rijden.

Meestal is dat van ons al aardig gesorteerd maar je moet het daar overzetten in hun eigen kratten, soort bij soort. Supersnel wordt het geteld en krijg je je geld. Bij Chasers zijn ze zeven dagen per week gedurende winkeltijden open. Sommige mensen komen echt met truckladingen aanzetten. Ik heb wel eens iemand gehoord die het uit het raam gooit en het nu ging opruimen omdat het niveau een beetje te hoog ging worden....

Bij ons is het meestal net onder of boven de 10 dollar. Dat is snel verdiend voor Raafje die als tegenprestatie het van de keuken naar de garage moet brengen en bij het Bottle Depot alles zo veel mogelijk zelf moet doen.

Ik ken ook mensen die het meteen omzetten in een lekkere speciale koffie. Of die het opsparen tot een etentje. Ik neem aan dat je van ons dan kunt zeggen dat wij het in Webkinz omzetten?!

Dit is onze Healer !

Deze week hebben we een hond geadopteerd. Ze is een 'Red Healer' en haar naam is Healer.

Op de dag dat Grote Raaf en Raafje op zoek gingen naar een kitten en Nellie vonden, hoorde ze dat iemand daar wel een hond wist. Haar zus had iemand aan de overkant wonen die op zoek was naar een goed tehuis voor haar hond. De eigenaar was in december overleden en zij wilde de hond blijkbaar niet houden.

Wij waren op zoek naar een al wat oudere hond omdat ik niet de hele dag thuis ben en het me niet eerlijk lijkt voor een puppy om die bij ons in huis te nemen. Ze hebben hier ook een asiel met jonge en oudere honden maar het merendeel lijkt wel problematisch gedrag te vertonen.

Diezelfde dag werd ik nog gebeld door de mevrouw. We zijn met zijn drieën heen gegaan niet lang daarna en maakten kennis met Healer. Later heb ik haar nog een keer op stap meegenomen. Eerst naar het hondenpark, toen naar huis en daarna naar het werk. Ze leek sociaal met andere honden, eet geen katten en ze was, hoewel wat onwennig, goed op het terras.

Donderdagmiddag hebben we haar opgehaald. Ze kwam met al haar spullen en nog meer. Handdoeken, kussen, binnen- en buitenspeeltjes, riem, tandenborstel, etc. Ze is dol op dingen ophalen en vangen. Ik kan de uitvinder van dat tennisbal-gooiding wel zoenen. Ze vangt frisbees, balletjes, stokken en leeft zich daar helemaal mee uit.

Ik hoop dat zij blij met ons is/wordt en wij met haar!

Weekend Ponyclub

Plotseling was dit ons huis en niet een klein tentje...

Raafje's Ponyclub organiseert eens per jaar een weekend weg in de buurt van Chase; ruim een uur rijden hier vandaan. Daar woont een voormalig Olympische paardentrainer met een 'stukje' land. Je kunt daar met groot gemak met 50 tenten/trailers/campers/caravans staan en je paarden meenemen. Voor iedereen met paard is er op beide dagen een uur les, 's avonds een 'potluck' maaltijd en er is een kampvuur.

Raafje had geen paard tot haar beschikking. De eigenaar van Tim heeft meerdere mensen in zijn familie die graag in het weekend een rondje rijden. Toch besloten we mee te gaan om eens te kijken hoe dat er aan toe gaat en niet afgeschrikt door alleen maar 'outhouses' als toiletten en water uit de pomp slechts geschikt voor de paarden.

Grote Raaf regelde op het laatste moment nog deze kleine kamper; een oude truck met een hoed op, om eens te kijken hoe dat gaat en of het geschikt voor ons is. Hij heeft er in heen en terug gereden en tussendoor met mijn auto naar huis omdat Nipper toch 's avonds en 's morgens insuline moet hebben.

Het was erg leuk eens meegemaakt te hebben. Er is ruimte tussen de bomen om in 'paddocks' (een soort kooien) je paard neer te zetten en te verzorgen. Er was gelegenheid om buiten te rijden in de 'rink' en er was een Cross Country mogelijkheid (met van die kleine jumps en water om door te gaan). Het was uitgestrekt en ruim. Voor "onze" camper was een gras/hooiland met weids uitzicht. Bijna iedereen stond langs de bosrand opgesteld. Het avondeten was met lasagna, salades, kippenvleugeltjes, cake, enz. Iedereen had wat mee genomen. De avond was koud maar het kampvuur warm. Het weer was heerlijk en het riviertje vakbij.

We moeten Raafje gelijk geven. Voor een enkel half uurtje in 'stable management' hoeven we niet te komen en als je niet kan rijden is het lang zo leuk niet. Maar het was heerlijk er even een weekend zo tussenuit te kunnen.

De camper gaat het toch waarschijnlijk niet worden. De ruimte van het 2-persoons bed is maar matig en het zal niet lang meer duren voor Raafje niet meer tussen de banken past. De beschikking over een bed niet op de grond was geweldig, evenals het gasstel (thee/koffie/chocolademelk) als een wc 's nachts. Want als het hier donker is....

Wat fijn dat de 'Middle of Nowhere' hier overal zo dichtbij is!