Tuin Teut

Canaraaf gaat groen!

We beschikken hier (nog) niet over een groene en een grijze bak, helaas. De gewone vuilnis wordt tegen betaling van zoveel dollars per zak/vuilnisbak per maand opgehaald door een vuilniswagen. Daar hebben ze een passende plek tussen een paar bergen in. Als Canada ooit geen bergen meer heeft weten jullie wat er in de dalen ligt....

Het papier en plastic gaat in een blauwe doorschijnende zak aan de weg en wordt apart opgehaald. En het schijnt dat Vernon de eerste ter wereld is die piepschuim recycled. Kijk maar eens bij dit artikel "recycling styrofoam".

In ieder geval, wij vonden het wel tijd worden om onze groente- fruit en tuinafval niet op de vuilnishoop te laten eindigen. Kwam het even goed uit dat wij een bak achterin de tuin hebben voor precies dat doel?! ;-) Dus wij vol goede moed aan de slag: spullen overdag verzamelen in een oude yoghurt emmer en 's avonds na het eten bracht Grote Raaf het helemaal achter in de tuin waar dat ding staat.

Versneld doorspoelen naar de volgende morgen; de bak is omgeduwd! En dat gebeurde niet één maar meerder keren, ook nadat Grote Raaf deze grote stenen er om heen gelegd had. Iets met honger en brutaliteit wist iedere keer bij ons afval te komen. We hebben de bak een andere plek gegeven en gaat het gelukkig beter.

Ondertussen is het geweldig buiten hier bij ons. De blaadjes komen in rap tempo aan de bomen. De bloemen in de voortuin (een bollen erfenis van de vorige eigenaars) wisselen elkaar in een rap tempo af; vergeet-me-nietjes, krokussen, hyacinthen, tulpen, lelies. Overal in de buurt vogeltjes en buurtmensen.

We doen menshaftig pogingen om de paardenbloemen uit de tuin te bannen. Dat proces wordt gehinderd door verschillende schop-de-kip-voor-de-hond momenten en het feit dat je iedere ochtend mistens 10 nieuwe vanaf het balkon ziet. En nog meer in de tuin zelf. Of het gaat lukken weet ik niet; ze tieren welig in de buurt en niet iedereen lijkt hetzelfde plan te hebben....

We zijn het er bijna over eens dat we dit jaar geen verdere tuin pogingen gaan ondernemen op het gebied van groenten en planten. Die keuze wordt ingegeven door het water tekort. Vorig jaar mochten we, zelfs in het heetst van de zomer, nog om de dag de sprinkler aanzetten. Nu (het is april!) mag het slechts één keer in de week en omdat ons huisnummer op een 2 eindigt zijn wij op zondag nacht aan de beurt tussen 12 en 6 uur 's morgens. Als je een zwembad in de tuin hebt en een beetje lui was met vullen dan heb je nu pech; het mag niet meer.

Ik ben benieuwd wat voor effect het zal hebben op mijn dagelijkse douche 's morgens en mijn werk op de golf course...

Toerist in eigen omgeving

We hebben eind maart visite gehad. Grote Raaf zijn neef uit de buurt van Edmonton kwam langs. We hebben hen het laatste gezien met Thanksgiving en nu vlogen ze voor een weekje deze kant op.

Bij ons logeerden ze 4 nachtjes. We hadden speciaal voor deze gelegenheid de badkamer beneden zo veel mogelijk klaar gemaakt. De hal en badkamer waren vers geschilderd en de spiegelkast boven de wastafel hing.

Hoewel ik nog twee dagen moest werken was er voldoende gelegenheid om nog een beetje rond te kijken. Onder andere bij de BX Falls. Deze waterval ligt onderweg omhoog naar Silver Star. Een beetje raar is het wel. Het smeltwater van de berg is bij de parkeerplaats zichtbaar als een stroom uit een flinke rioolbuis en na de tocht omlaag; wat steile hellingen en -trappen, is het een heuse waterval geworden. Hebben we eindelijk weer eens een foto van ons alledrie.

Grappig dat je er pas echt opuit trekt als je visite hebt en je ze de omgeving laat zien. En deze viste is al anders dan anderen omdat het Canadezen zijn. Bovendien waren ze ook aan rust toe. Dus we zijn uit eten geweest (Thais), langs antiekwinkeltjes (nou ja, antiek....) en Silver Star Mountain. De tijd van het jaar is het niet om echt veel bijzonders te doen. Gelukkig kan een rondleiding door het huis altijd natuurlijk!

Op een zondag middag brachten we ze door naar Salmon Arm. Heen over de snelweg, terug de 'toeristische' route. Er was genoeg te zien!

Van "sausage rolls" naar "golf balls"!

Dit gaat binnenkort mijn nieuwe werkplek worden; Predator Ridge Golf Course, een luxieuze golfclub net buiten Coldstream met uitzicht op Okanagan Lake.

Met ingang van 12 april ga ik daar fulltime werken bij 'central reservations'. Ik ben blij dat ik nu weer een start kan maken in de administratieve sector waar ik vandaan kom. De baan is slechts voor de duur van het seizoen, hoewel er een mogelijkheid is om ook in de winter daar te blijven werken.

Al met al heb ik twee jaar -en dan ook twee jaar precies- in het koffiehuis gewerkt. Het is vreemd om afscheid te gaan nemen omdat ik me toch een beetje als onderdeel van de familie voel en mijn collega's daar vriendinnen zijn. Ga ik weer terug naar daar een klant te zijn, zoals in het begin.

Het voelt een beetje als een nieuwe lente een nieuw begin. Ik heb het gevoel dat er veel veranderingen gaan plaatsvinden de komende tijd en hoop dat het allemaal leuke dingen zijn! Om te beginnen krijgen we de komende week een neef van Grote Raaf met zijn vrouw over vanuit Edmonton. Zij waren de laatste die bij ons logeerden in Nederland voor ons vertrek en de eerste die bij ons kwamen logeren twee jaar geleden in Canada. Zij hebben dit huis nog niet gezien. Wel waren wij met Thanksgiving twee keer op een rij bij hen te gast, en al die talloze andere malen.

Iedere morgen als ik met Heeler een rondje om gaan (Heeler were are my shoes?) hoor ik meer vogels onderweg en wordt de omgeving groener. De sneeuw op de berg is slecht en de zon al behoorlijk heet. Op het werk hebben we al regelmatig de deur open overdag. De lente is echt gekomen!

In het huis zijn we zoveel mogelijk kleine dingen aan het doen als we kunnen. Wat dingen ophangen die al in de buurt van hun toekomstige plek hangen én....de badkamer en lounge-kamer afmaken. De toiletkast met spiegel komt vandaag op zijn plek. En in de andere kamer moet er nog één laagje over het blauw heen. Het zijn Olympische kleuren ;-)

Verder verheugt Raafje zich op de start van het nieuwe paardrijseizoen in april en wij allemaal op onze visite in augustus.

Valentijn Festijn

Dat het vandaag Valentijnsdag is hebben we geweten!

Wij zorgen prima voor Raafje maar een kinderfeestje met haar verjaardag schiet er vaak bij in. Dat komt mede omdat iedereen altijd andere plannen heeft in de zomer en de school dicht is.

Een paar weken geleden liepen we door Walmart op een avond en raakten enthousiast door de giga hoeveelheid spullen die er te koop zijn voor Valentijnsdag. Voornamelijk (chocolade)traktaties en knuffelbeesten, al dan niet met geluid. Een grote selectie hebben de 'dollarstores' en daar hebben we ook ons meeste geld uit gegeven.

Raafje had dus gisteren een Valentijn's Verjaardags Feest!!!

We hebben meteen maar groots uitgepakt. De 'games room' in de kelder is feestkamer geworden. De kerstboom is versierd, er hangen slingers, versiersels en ballonnen door de hele kamer heen en boven op het pool biljart liggen hartjes tafelkleden heen. Alle kussen zijn in stijl op de -gelukkig originele- rode bank.

Ze hebben versgebakken roodfluwelen cupcakes versierd met rode en roze icing en versierselen in passende kleuren en aardbeienlimonade erbij. Ze speelden verstoppertje maar in dit geval ging Raafje zich verstoppen en iedereen die haar vond moest erbij zitten. Onder het bed werd het krap dus ging de rest onder de dekens ;-) Ze speelden verschillende spelletjes binnen en belandden toen met het heerlijke weer buiten met het spelletje: gooi-de-rose-munt-het-dichtste-bij-de-rose-vork. En ze waren even bezig met het speeltoestel bij de buren.

Voor de lunch waren er hotdogs en patat waarbij één van de meisjes verzuchtte dat het bij ons wel een restaurant leek met zoveel sausjes erbij. Bij haar thuis hadden ze alleen ketchup...

De rest van de middag werd er druk geknutseld in het washok die in dit geval groot genoeg was om behalve de wasmachine en droger, een diepvries en een wastafel, voldoende ruimte boodt aan 7 meisjes die een hartvormig boekje gingen versieren met foto's, stickers, stempels, etc. (scrapbooking) en ieder voor zich waren ze prachtig! Ze togen naar huis met een knuffelzachte goodiebag met de nodige Valentijnsspulletjes en snoepjes erin.

Het was héél wat werk (ook ervoor en erna) en ik hoop dat ik alles weer kan vinden. Mijn strijkplank, de vieze was, de biljartballen, etc. En een flinke grote lege opbergdoos waar ik met grote letters VALENTIJNSSPULLEN op kan zetten!

Chili wedstrijd

Een Chili-kook-wedstrijd was vrijdag onderdeel van het Vernon Winter Carnival!

Er waren individuele paspoorten te koop met stempelkaart, lepel en plattegrond waar je de 9 verschillende chili's op 4 verschillende lokaties kon vinden. Daar kreeg je kleine bakjes opgeschept, kon je proeven en je stem uitbrengen op degene die je de lekkerste vond. Er was een prijs te winnen voor de beste chili, een prijs voor het beste team en voor de deelnemers werd er één naam getrokken voor een leuke mand met kadootjes en tegoed bonnen.

Ik zal verklappen dat wij uiteindeljk als "Chilli Pepper Pot Kissers" niet de prijs wonnen als beste chili kokers maar wel die voor het beste team. We hadden er ook flink aan gewerkt met een partytent binnen met peper-lichtjes en voor iedereen een t-shirt. Onze eigen dagelijks-op-het-menu staande chili's (een gewone en vegetarische) had gezelschap gekregen van de chili van een radio team van 107.5 Kiss FM die een pittig familierecept had klaar gemaakt.

Het was jammer dat het tijdstip; 3 tot 5 's middags het niet mogelijk maakte voor een hoop werkende mensen om ook een rondje te maken dus hopelijk is het de volgende keer op een zaterdag. Diegenen die er waren, waren zonder meer enthousiast over het idee. Alle opbrengsten gaan richting Haïti.

Voorlopig kan ik, na drie dagen in de lucht en tussen de pannen gezeten te hebben, even geen chili meer zien. Bij ons staat van de week wat anders op het programma....!

Ik ga naar Vancouver voor mijn paspoort en ik neem mee terug...

....een reservewiel van iemand anders......!!!!

We moesten snel aan het einde van de week op een heen-en-weertje naar Vancouver omdat Grote Raaf zijn paspoort was verlopen en die van Raafje en mij er aan zaten te komen. De afspraak was al een week verzet omdat ze nog vingerafdruk-software-technisch nog niet ervoor klaar waren. Dus dan maar een week later.

Vancouver is een aardige onderneming voor een paspoort. Voor ons is dat uren heen en weer terug in de auto, kattenoppas zoeken, hond uit logeren, hotel overnachting, pasfoto's maken, paspoorten aanvragen. En dan dat wiel mee terug ;-)

Raad eens wat het in Vancouver deed? Juist: regenen! Voor de 8ste en 9de dag op een rij! We logeerden om de hoek van het consulaat dus het enige wat wij hoefden te doen was daar naar toe lopen in de stromende regen. We hadden een afspraak voor vrijdag morgen, hadden donderdag middag al de foto's laten maken en waren vrij op tijd aan de beurt. Grote Raaf zou een uitstekende crimineel kunnen zijn; zijn vingerafdrukken waren niet zo goed "leesbaar" dus hij mocht alle vingers doen. Ik alleen wijsvinger- en duimafdrukken, Raafje nog niks omdat ze te jong is. Hadden we alleen geen kopie van de geboorte-akte mee. Trouwboekje is leuk maar geen geldig document. Gelukkig kan het via de mail.

Nog even bij Ikea gestopt op de weg terug. Eigenlijk alleen op verzoek van iemand anders iets gekocht, wel gespeurd naar dingen.

Het is op zich niet een goede tijd van het jaar om te gaan reizen, zeker niet als je over de Coquilhalla Highway moet. Die ligt vrij hoog en is er om bekend dat het er aardig kan spoken. De heenweg omhoog ging goed, daarna alleen maar regen. Terug min of meer andersom maar we kwamen er wel achter dat het superglad was op bepaalde plekken. Daar hoef je geen expert voor te zijn. Die conclusie kun je gewoon zelf trekken als je verschillende auto's op een sleepwagen ziet gaan en 4 in de greppel ziet liggen....

Raafje en ik schrokken van een geweldige knal. Grote Raaf had iets geraakt of was ergens overheen gereden. Weet je wat, toch maar even stoppen dan, verderop, net voor die andere auto's die daar zo onhandig aan de kant van de weg staan waar geen vluchtstrook is. Ik als eerste uit de auto en kijken. Dat valt niet mee met de lichten nog aan en als je dan ook nog niet geloofd wat je ziet. Er zit een wiel onder onze auto vast! Raafje nog bij de hand roepen: "Niet die van achter, die zitten er nog aan". Klemvast onder de auto met daarvoor een flinke plas olie. Onze olie.

Grote Raaf had hem op het laatste moment gezien: een reservewiel in het midden van de rijbaan. Hij kon niet naar links of rechts uitwijken dus dan maar op hoop van zegen. Hij heeft hem dus waarschijnlijk tussen de voorwielen gevangen en daar bleef ie klem zitten. Door de gladheid voelden we niet dat ie daar zat. De eigenaar, die dat overigens niet helemaal zeker wist, heeft hem er onderuit getrokken. Verder leek alles wel aardig in orde dus alle auto's gingen toch maar weer rijden, ook omdat de plek waar we stil stonden gevaarlijk was. Blijkbaar was het slechts blikschade; de auto's hadden wel tegen elkaar gezeten. De oorzaak was de eigenaar van het reservewiel die door de gladheid flink was gaan schuiven.

Nu we olie kwijt waren geraakt bleven we beiden angstvallig letten op lampjes op het dashbord die eerder nog niet brandden. Er gebeurde niets maar toen we na 20 minuten bij Merrit waren zijn we bij de eerstvolgende garage gestopt. Deze vriendelijke jonge man die pas sinds 1 december open was vond het geen probleem om even te kijken. Dus de auto op de 'ramps' gereden en hij er onder. Grote Raaf keek zo goed mogelijk mee en maakte de mooie foto van een gekreukelde oliepan die op dat moment zijn laatste druppels liet vallen. Nee, daar konden we echt niet verder mee.

Enigszins gehaast door het tijdstip; tegen zes uur op vrijdagmiddag, werden er allerlei bedrijven en instanties gebeld. Dat werd dus weer een nachtje hotel? Uiteindelijk is de auto naar het terrein van de verzekering gesleept met de sleepwagen en hebben wij een auto gehuurd. Zo als het er nu naar uit ziet wordt er voor dinsdag niets aan gedaan. Dus zijn de spullen met enige moeite in de achterklep van een nieuwe Buick. Nu moet je niet vragen wat voor kleur of type; het is donker. Bovendien gaat mijn interesse niet verder dan dat ie rijdt, de verwarming het doet en we droog zitten.

Achteraf hebben we zó ontzettend veel geluk gehad. Het was een klap maar de airbags kwamen er niet eens uit. We hebben zelf gestopt, hebben het gehaald en zijn heelhuids thuis gekomen.

Moeten we alleen nog maar afwachten hoe het verder afloopt. De vorige keer kostte het ons een nieuwe voorruit in de auto. Ik heb zo het idee dat dit iets meer gaat kosten.....

Happy New Year

Deze foto is van ons genomen op Silver Star Mountain, een paar dagen voor kerstmis toen we in de hevige kou mee gingen zingen met de 'Carolers' en daarna niet wisten hoe snel we bij Bugaboos aan de warme chocolademelk moesten....

Voor ons tikken de laatste uren weg van het oude jaar. Het was toch wennen dat toen ik thuis kwam van mijn werk vanmiddag dat in Nederland 2010 net begonnen was. Heb ik toch even de ouders kunnen vragen hoe dat nou was, dat nieuwe jaar ;-)

We zijn bezig met wat hapjes maken voor de rest van de avond tot 12 uur. We gaan de laatste uren bij kennissen vlakbij doorbrengen. Morgen staat er een lekkere slome dag gepland, hopelijk in pyjama en al knutselend, voordat het 'echte' leven weer begint.

Er is met en bij ons ontzettend veel gebeurd dit afgelopen jaar!

In verband met de op hande zijnde verhuizing is Raafje in het nieuwe jaar begonnen bij de plaatselijke basisschool het dichtste bij ons huis. Ze heeft een vriendinnetje in de straat die haar alle dagen op komt halen om samen naar de bushalte te lopen.

We zijn in januari verhuist. Tot grote verbazing van vrienden en kennissen wisten wij dit giga-huis aardig te vullen met onze spullen! Het is een heerlijk huis! De kamers van Raafje, mijn hobbykamer en Grote Raaf zijn kantoor zijn geverfd en gerenoveerd. De bijkeuken is af op wat afwerking na. De hottub; oud en lawaaiig is er deze zomer uitgegaan met hulp van mijn vader en er is een betonnen terras aangelegd voor de nieuwe die er eens gaat komen maar dan wel buiten. De badkamer/sauna is nu in ontwikkeling. In bijna het hele huis hangen nieuwe gordijnen die mijn moeder in vier weken aan de roedes/rails heeft weten toveren en de gamesroom heeft, voornamelijk voor het geluid, een binnenraam en een -deur zodat het een af te sluiten ruimte is.

Raafje is begonnen met bij de plaatselijke ponyclub waar je geacht wordt je eigen paard naar les mee te nemen. Wij hebben een geweldig leenexemplaar gevonden. Binnenkort begint het schema weer: theorieles totdat het buiten geschikt is om te rijden. We hebben er heel wat aardige mensen bij/door ontmoet! Verder gaan de pianolessen alle weken door en blijft het oefenen toch altijd moeilijk.

Ik heb vorige winter een rot skiseizoen gehad door een wat ongelukkige val in de huiskamer maar Raafje en Grote Raaf hebben genoten op Silver Star Mountain. Ook komend jaar hebben we skipassen en gaat Raafje weer alle zondagen skiën via de Ski Club waar ze leert racen. Ze heeft het afgelopen winter daar heel goed gedaan en met veel plezier.

Raaf, ik dus, werk nog steeds bij het koffiehuis "The Cracked Pot Coffee Emporium" waar ik heel veel meegemaakt heb. Ik begon daar tijdelijk maar ben al aan het einde van het tweede jaar bezig. Het is als buitenstaander niet makkelijk om aan een andere baan te komen en de recessie heeft daar niet aan mee geholpen, in tegendeel. Hoewel het werk lichamelijk zwaar is heb ik het getroffen met leuke collega's! Op knutselgebied hoop ik eigenlijk de eerste maand van 2010 al het hele jaar te overtreffen nu mijn kamer zo goed als op orde is!

Voor Grote Raaf was 2009 helemaal een vreemd jaar. De recessie liet ook bij zijn werkgever zijn sporen achter, wat uiteindelijk resulteerde in ontslag met ingang van half juni. Het is hem helaas nog niet gelukt om hiervoor iets anders te vinden. Wel heeft hij zich bijzonder verdienstelijk gemaakt in achterstallig onderhoud van de tuin en middels al die kleine klusjes die er altijd in huis zijn. Toch zijn we het er allemaal over eens dat het tijd wordt voor een betaalde baan buitenshuis, temeer dat de WW hier van verre riant is...
Grote Raaf is op sportgebied bezig geweest met de eerste beginselen van paardrijden en heeft, vooruitlopend op een goed skiseizoen 'droog' geoefend en reken maar dat ie twee keer in de week onder handen genomen is!

Meer dingen die de moeite waard zijn om te benoemen zijn bijvoorbeeld het bezoek van mijn ouders. Het was geweldig om ze, in de vier weken dat ze hier waren, te laten zien hoe ons leven er uit ziet. Waar Raafje naar school gaat, waar we de boodschappen doen (en onze kaas halen, toch pap?), de stof kopen (voor die meters gordijnen, nietwaar mam?) en waar er gewerkt wordt/werd. Waar we skiën en hoe geweldig de Rocky Mountains zijn.

We hebben ons gezin "uitgebreid', eerst met Nellie, onze kleine grijze tabby die we ook wel onze tornado noemen. Zij was er ook de oorzaak van dat we onze Healer konden adopteren. We hebben het bijzonder getroffen met onze hond. Ze is pas zes geworden, luistert geweldig, is lief en dol op het jagen achter een plastic piep kip aan. We kunnen ons nauwelijks meer voorstellen hoe het zonder hen was. Helaas hebben we geen afscheid kunnen nemen van Nipper, die op een avond weggegaan is en niet meer terug gekomen. Ze was erg insuline afhankelijk en we zijn bang dat ze door een coyote opgegeten is.

Natuurlijk is al ons Engels er op vooruit gegaan het afgelopen jaar, hebben we weer meer inzicht gekregen in Canadese mentaliteit en cultuur en hebben de dingen die ons aanstaan overgenomen. Wij hebben ook bijgedragen aan de economie en de kosten van de op handen zijnde Olympische Spelen.

Een blik vooruit zegt ons dat we wat bescheiden wensen hebben voor 2010 waarbij de werkgelegenheid van ons beiden toch een grote rol speelt. We hopen verder dat iedereen gezond en gelukkig is/blijft of wordt in 2010 wat dat is toch wel heel belangrijk. We wensen iedereen het allerbeste en hopen dat we jullie met mooie verhalen kunnen blijven vermaken in 2010.

GELUKKIG NIEUWJAAR !!!!