In memoriam

Deze foto van Oude Raaf en Raafje is van twee maanden geleden, in juli, toen ze op een heen-en-weertje waren naar Nederland, Grote Raaf en Raafje. Dinsdag, 21 september 2010, is hij op 81-jarige leeftijd overleden. Thuis, in zijn eigen bed, met vrouw en kinderen in de buurt.

Vijftien jaar geleden werd de diagnose prostaatkanker gesteld. Wat een geluk dat we hem nog zo lang in ons midden mochten hebben. Het viel niet mee om met de gevolgen van kanker en de therapie te moeten leven maar mijn schoonvader klaagde niet. Deze week heeft hij in de strijd tegen de gemene botkanker het onderspit gedolven.

Op zulke momenten is de afstand plotseling wel heel ver. Daar in het holst van de nacht, hier in het begin van de avond. Ik was bezig aan het bakken van appeltaart voor mijn verjaardag toen we het telefoontje kregen. Raafje en ik hebben samen gehuild en geprobeerd met het verdriet wat te doen. Verder dan een telefoontje naar 'huis' kom je dan niet die avond. Je kunt nergens mee helpen, niets voor elkaar doen. Dus hebben we geprobeerd er zelf iets mee te doen.

Wat geweldig dat ze nog samen, in het voorjaar van 2008, hier zijn geweest om te zien hoe wij het hier hadden. We wisten dat hij het niet nog maals zo redden. Hij wilde het wel graag, vertelde op een gegeven moment ook dat ie gedroomd had van ons nieuwe huis wat we geprobeerd hadden te laten zien met de laptop en de webcam.

Rust zacht, lieve (o)pa.

Naar school

Ook hier houdt het, na 10 weken vakantie, wel eens een keertje op. De zomer ook zodat het echt terug-naar-school-weer was. Een lange broek en een jas, dat was echt lang geleden.

Op woensdag ging ze voor het eerst een halve dag naar school. Stelt niets voor, naar je oude klas en voor de lunch weer naar huis. Vandaag, donderdag, was het voor 't eggie.

Met zorg kleren en accessoires uitgezocht (zoveel mogelijk in stijl met het paarse thema), brood en snacks mee en plannen want die bus gaat echt ook zonder je!

Al met al viel het dus tegen. De juf(fen) lijken wel te gaan bevallen maar van alle oude meisjes in de klas zijn alleen de vervelendste naar haar klas gegaan. En ze zit nu in een gedeelde klas; grade 5 en 6 samen. Dus de avond was moeizaam; gaan we wel of geen overplaatsing aanvragen? De beslissing is nog niet gevallen want er zijn vele dingen tegen elkaar af te wegen. En dan, zou ze daar naar school kunnen blijven gaan?

Nu eerst een maandje in de oude school van begin 1900 en dan naar het spiksplinternieuwe gebouw. In principe nog twee school jaren tot high school. Nu is er geen speelterrein mee over maar uiteindelijk moet dat weer goed komen.

Alles moet weer goed komen.

Uit eigen tuin

Vanmorgen was ik met Heeler in de tuin aan het spelen toen ik in mijn ooghoek wat blozende wangetjes tussen het groen zag. Dichterbij gekomen zag het er nog beter uit en toen ik hier en daar in die blozende wangetjes kneep, gaven sommige wat mee.

Zie hier de allereerste oogst van perziken uit eigen tuin. Vorig jaar hadden we helemaal niets en ook dit jaar hadden we er een hard hoofd in dat dat iele boompje fruit zou dragen maar we zaten fout.
Dit is de eerste lading maar er zitten er nog tientallen in. Ze smaken heerlijk en ik zal straks gaan denken wat ik er het beste van kan gaan maken. Dat moet goed te doen zijn: recepten met perziken op internet.

Om een beetje op de zaken vooruit te lopen verklap ik alvast dat ná de perziken de appels aan de beurt zijn en dan de pruimen. Ik voel de zware verplichting om zo veel mogelijk met dit fruit te doen omdat alle bomen professioneel gesproeid worden en daar hangt een prijskaartje aan. Eigenlijk is het fruit uit eigen tuin dan gewoon duur! Een alternatief? Ja hoor, óf zelf doen óf de bomen omkappen.

Lekker, ik neem er nog eentje!

Aardbeving

Toen ik dit in de krant las ging er bij mij een belletje rinkelen. Achteraf ;-)

Ik lag nog maar net te slapen toen ik ergens wakker van werd. Het voelde een beetje als een afgeschoten kanon in de verte maar ik kon het niet thuis brengen. Ik ben op mijn balkon gaan kijken, door het huis heen gelopen en ik deed ook de voordeur open. Ondertussen vroeg ik mezelf af wat er nu aan de hand kon zijn. Wat deed mijn huis schudden?

De volgende ochtend leek het al niet belangrijk genoeg meer om er aandacht aan te besteden. Eigenlijk was ik het helemaal vergeten totdat ik dit berichtje in het plaatselijke, drie keer in de week komende, suffertje las. Een aardbeving. Huh!

Nou ja, een aardbeving van deze grootte is niet genoeg om mijn leven helemaal op zijn kop te zetten. Daar zijn andere dingen voor, blijkbaar....

Kleurendoof geworden

In Canada hebben ze een naam voor typisch mannen- en vrouwen klusjes. Die van de mannen heet een 'blue job' en de rest kun je verder invullen ;-)

Wij hadden altijd een vrij standaard verdeling en het valt soms niet mee om nu allround te worden. De eerste vuilnisdag heb ik al gemist...Gelukkig zijn er andere dingen om me druk over te maken.

Mijn klusjes waren altijd binnen eigenlijk en meer dan een aantal paardenbloemen steken en zakjes gebruiken voor in de tuin Heeler's uitwerpselen op te ruimen deed ik niet. De frituur, die bij ons buiten op het dek staat als ie in gebruik is, en de BBQ, hadden dus een onzichtbaar blauw lintje aan zich geknoopt.

Tot vorige week. We bedachten, mijn geweldige visite en ik, dat we gingen BBQ-en. Eerder hadden we al onze eigen hamburger gebouwd maar toen waren er nog reserve troepen aanwezig. Nu viel dat in eerste instantie wat tegen.

Het viel hartstikke mee. De gebruiksaanwijzing stond op het apparaat zelf, behalve wat knoppen en het kraantje, de deksel en de thermometer stelt het verder niets voor en hebben we heerlijk gesmuld van chicken wings en hot dogs. Het huis is niet gesmolten, de BBQ niet in de lucht gevlogen en Heeler heeft al haar onderdelen nog.

Die wasmachine, dat was hier een 'pink job' ;-)

Canaraaf gaat solo

De wereld verandert. Honden dragen tegenwoordig zonnebrillen en ik zag laats iemand met een shirt dat zei: " I am a dog". Om maar een voorbeeld te geven...

Veranderingen in het leven van Grote Raaf en Raaf is dat ze zich hebben opgegeven voor solo vluchten in het vervolg. Niet helemaal solo; Raafje zal altijd mee vliegen met een van hen todat ze het nest gaat verlaten.

Veel dingen gaan veranderen. Op dit moment is de ene zekerheid dat het nu nog maar alleen onzekerheden zijn. Soms zijn het uitdagingen, soms problemen, soms oplossingen. Dat verschilt soms per dag, of per uur. Het is flink tegen de wind in vliegen maar ik kom nog steeds vooruit.

In het vervolg weer nieuwe belevenissen. Of oude. Hopelijk blijf je meelezen!?

Tot gauw!

Kunstjes

Eigenlijk had ze er niet zo'n zin in om mee te gaan naar de beurs die dag.

Een vriendin van ons stond met haar stand op de beurs en ik had beloofd om langs te komen en even koffie te brengen. Raafje moest gewoon maar even mee en we zouden wel zien.

Mijn oude werkgever stond daar en ik kwam nog meer bekende gezichten tegen dus ik had het wel naar mijn zin. Raafje vond het maar zo-zo. Toen ik ook nog mijn vriendin aanbood op haar stand te passen zodat zij zelf even rond kon kijken, had Raafje er helemaal geen zin meer in. Vooral omdat ze niet op eigen houtje rond mocht kijken.

Achteraf was ze heel erg blij dat ze mee gegaan was. Deze dame had namelijk een stand met circus yoga. De diabolo's werden al gebruikt door verschillende standhouders die zich verveelden maar voor Raafje was er genoeg om uit te proberen.

De dame vroeg uiteindelijk of ze mee wilde doen met een soort demonstratie en deed toen een hele serie van kunsten met Raafje die alleen maar hoefde te doen wat ze zei. Heel gaaf vond ze dat en of ze deze dame alstjeblieft op haar verjaardagsfeestje mag hebben.

De dame maakte nog haar excuses tegen Grote Raaf; normaal gesproken kon ze het ook met volwassenen maar ze was nog herstellend van een blessure. Nou, dat vond Grote Raaf niet zo'n probleem, hij zag zichzelf nog niet daar balanceren....