Oude doos

Dit is mijn allereerste Tina van mijn abonnement dat duurde van 1979 tot ergens in 1983...!

Met de verhuizing naar Canada kon eigenlijk alles mee en hoewel ik veel had weggegooid kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om al mijn Tina's weg te gooien. En ik heb tenslotte een dochter....

Raafje is nu zo oud als ik was toen mijn abonnenment begon; 11 jaar. Tina bestaadt ook nog steeds maar is -gelukkig- wel met haar tijd meegegroeit. Raafje leest zowel de oude als de nieuwere, als ze die te pakken krijgt. Een abonnement voor haar zit er niet in. Ze vragen meestal verzendkosten waar je stijl van achter over valt.

In die tijd stond er nog nauwelijks reclame in, valt me op. Een paar pagina's maar en de rest was echt allemaal inhoud. Wat dacht je van het drankje 'Snor'? Zelf kan ik me niet herinnneren dat ik er ooit een slokje van heb gehad. Nu was en ben ik geen fan van bubbelige drankjes, hier 'pop' genaamd maar er moeten vast kinderen zijn geweest die het heerlijk vonden...

Nu ik min of meer gedwongen wordt om een heleboel dingen weer door mijn handen te laten gaan en er een andere plaats voor te zoeken tot ook ik ga verhuizen, denk ik dat de hele stapel die verhuizing niet meer mee gaat maken. Een klein stapeltje ligt binnen handbereik. Ik ga ze nog één keer lezen en zal Raafje vragen of ze dat ook nog wil. Daarna gaan ze - helaas pindakaas- met het oud papier mee. Dat wordt hier iedere twee weken langs de deur opgehaald als je het in doorzichtige lichtblauwe vuilniszakken doet en aan de weg zet. Dus dat zit wel 'snor'!

Mijn hokje

Een collage van mijn scrapbookkamer/kantoor. In verband met de verkoop van het huis is het regelmatig zo netjes als het nu is. Er wordt alleen weinig gescrapt. De laatste producties vonden plaats op een scrapbookweekend in een bijbelkamp en daarvoor hadden Raafje en ik alles wat we nodig dachten te hebben op het dressoir bij de eettafel uitgestald voor een weekend.

Toch is het heerlijk alles zo in de buurt te hebben. Het is nog niet optimaal maar daar ga ik verder niets aan doen gezien het feit dat we het liever gisteren dan vandaag verkocht willen zien.

De kast is een onderdeel van een heel systeem dat je naar wens kunt combineren en dat niet alleen hier in delen door het huis staat maar ook in NL al. In de hoek voor de kast liggen twee kussens met daarop de liefste hond van de wereld. Ze ligt er overdag zodra ik er voet in zet en 's nachts omdat het aan de overkant van mijn slaapkamer is en naast die van Raafje zodat ze een oogje op ons kan houden.

Zo'n hoekburo is heerlijk, zoveel ruimte als je daar op hebt. Scrappers, ik in ieder geval, hebben veel ruimte nodig om dingen uit te spreiden en neer te zetten. De printer staat in een hoekje, een extra lamp voor directer licht en Raafje kan ook erbij zitten (tweede stoel).

De schuifdeurenkast met spiegels (dit huis gilt er van) is ingericht op kleding maar gevuld met voornamelijk papier. In laatjes, stapelbakken, opbergdozen, accordion-opberg-mappen.

De kamer is in een zachtgroen uitgevoerd met hier en daar accenten in donkergroen. Ik ben erg trots op mijn 'pegboard'. Een simpele geperste plaat hout met gaatjes waar je ijzerwaar voor kunt kopen om het te laten werken. Twee jaar geleden om deze tijd kocht ik kleine metalen emmertjes met een hartje erop waar nu alle stiften en potloden in staan en die alleen een gaatje nodig hadden om het idee te laten werken.

In de kast in de nis staan dozen in heel en half schoenendoos formaat van doorzichtig plastic met nog meer 'benodigheden'. Stempeltjes, Halloweenspullen, ponsjes, inkt, bloemetjes, alles zo voor het grijpen.

Leuk dat je even langs kwam. Ik wilde het even vastleggen nu het huis te koop is en we weer een nieuw bod hebben waarbij de nieuwe kopers eerst hun huis moeten verkopen. Ik weet dat niet ideaal is, zeker omdat het de vorige keer niet werkte, maar je moet hoop houden, toch?

Nu als ik om me heen kijk hier en dan naar deze foto's denk ik dat ik het maar weer zo in orde moet maken aangezien ik vanmiddag weer een showing van dit droompaleis heb. Ik heb er vrede mee dat het niet meer in mijn droom past dus jongens: kom maar op met een goed bod en het geld!

In de wachtstand

Uitleg: Rudolf het rendier met de rode neus doet een aanvraag om werkeloosheids uitkering en de persoon achter de balie zegt: Volgens onze gegevens heeft u maar één dag gewerkt dit jaar.

Ik voel me als Rudolf; ik heb ook een aanvraag om werkeloosheidsuitkering lopen bij Service Canada en in eerste instantie is deze afgewezen wegens een tekort aantal gewerkte uren. Ze zijn nu al sinds half november de boel aan het herzien.

Ik heb tot half oktober gewerkt bij een golf resort en daarvoor bij een koffiehuis. Bij het golf resort ben ik ontslagen wegens gebrek aan werk; de goflbaan en meeste accommodatie gaat dicht in de winter. Seizoenswerk en dat komt hier regelmatig voor.

Ontslagen is niet eens een goed woord. Ze hebben hier verschillende woorden die de lading dekken. 'Fired' is als je ontslagen bent en dan is het min of meer jouw schuld. 'Laid off' dan ben je ook ontslagen maar door andere oorzaken en meestal te weinig werk, je baas is failliet, dat soort dingen.

Ze zijn al twee maanden bezig met mijn aanvraag. In eerste instantie hebben ze alleen mijn uren meegenomen die ik gewerkt heb bij het golf resort. Dat klopt niet omdat ik meteen daarvoor en aansluitend al een baan had.

Het is een zeer frustrerende situatie. Ik heb momenteel geen baan en dus geen geld en dan zou de uitkering moeten helpen. Niet dus. Het meeste gaat on-line dus ook de aanvraag. Je moet ook on-line (kan ook telefonisch) verklaren dat je hier was en beschikbaar voor werk. Wat schetst mijn verbazing dat ik er niet 'in' kan komen en ik zo'n fijne pop-up krijg dat ik kan bellen.

Ik bellen. Gratis nummer gelukkig. Je moet je sofi nummer intoetsen en je toegangscode. De eerste keer kreeg ik uiteindelijk nog een persoon aan de telefoon waar ik overigens ook niet verder mee kwam. De keren daarna blijf ik cirkels draaien in Service Canada land waar ze, blijkbaar als gevolg van de feestdagen (lees: te weinig mensen aanwezig voor het werk) die optie eruit gehaald hebben.

Ik ben nu al verschillende keren naar het plaatselijke kantoor geweest. Daar mag je eerst in de rij (gemiddeld 20 min) en als ze je gegevens oproepen zien ze dat je je suf probeert maar dat er nog niets aan gedaan is. Ze zeggen dan dat het verstandig is dat je met iemand in zo'n hokje gaat praten. Daarvoor kun je opnieuw zitten wachten (variërend). Die bevestigt het hele verhaal, zucht een paar keer, voert in dingen met 'aub' en 'dringend' en 'wanneer' en stuurt je naar huis met een nieuwe datum waarop je eventueel terug mag komen.

Inmiddels ben ik morgen weer aan de beurt voor een nieuw bezoekje daar. De chef daar heeft de andere chef gebeld en de persoon die mijn aanvraag 'doet' heeft vast geen fijne dag als ie aanschuift maar er is nog niets gebeurt.......

Ondertussen in het huis nog steeds te koop en hebben onze potentiële kopers tot half januari om hun huis te verkopen. Ondertussen solliciteer ik, met en zonder hulp, naar de weinige geschikte banen waarvan ik hoor/lees in de krant. Ik heb zo'n mailtje aan mijzelf waar alle belangrijke websites in staan die ik periodiek controleer. Maar een ontvangsbevestiging is hier al te veel gevraagd dus ik hoor nooit wat.

Ze hebben hier de uitdrukking: 'knowing what buttons to push' wat kan betekenen dat je bv als spreker je publiek kan bewerken of in de negatieve manier dat bv iemand precies weet hoe ie je gek kan krijgen. Nou, ik zou graag willen dat iemand de 'play button' kan vinden bij mij want ik heb het gevoel dat iemand op 'pauze' heeft gedrukt.......Laat het me maar weten!

Net op tijd!

Raafje en ik zijn onverwachts in Nederland aangekomen. En net op tijd om vandaag Sinterklaas in te halen in de woonplaats van mijn ouders. Op de foto mijn neefje die met engelengeduld heeft moeten wachten op een hand van de goedheiligman.

Natuurlijk plensde het van de lucht en in de kerk daarna was het warm en dampig. Neefje # 1 liet het meteen na de intoch al afweten en neefje # 2 kreeg de volle laag van een vader met een trauma in de kerk en toog dus ook vroegtijdig af.

Maar we hebben hem zien binnenkomen en de pepernoten waren gescoord al verdenk ik de pieten wel van leeftijdsdiscriminiatie ten opzichte van mijn dochter. Elf en lang, het is te verwachten. En het smaakte toch weer iets anders dan verwacht.

Gisteren hebben we natuurlijk de intocht op de televisie gezien. Bovendien wordt het sinterklaasjournaal via youtube of gewoon op de tv gevolgd dus we zijn heeeel benieuwd hoe het afloopt met het baby pietje...

Letterlijk met onze neus in de boter, vallen wij. Pepernoten, speculaas, marsepein, lekker hoor! Niet dat we verder niet weten wat we willen. Kibbeling, roze koeken, mergpijpjes, caravan cevitam limonade, advocaat, stoofpeertjes.

Dat het verkeer van rechts voorrang heeft daar moet ik me wel even op concentreren. Gelukkig is de auto van mijn ouders een automaat want dat zou toch, na drie jaar, weer even wennen zijn. Die regen bevestigt gewoon het idee over het Nederlandse weer weer. Dat was meteen bij aankomst al; 25 minuten rondcirkelen in afwachting van onze beurt op die ene landingsbaan en het ging niet soepel. Het zweet brak mij uit en ik hield net alles nog binnen.

Tot overmaat van ramp liet Raafje haar tasje liggen in het vliegtuig. Daar zijn we twee dagen later weer voor naar Schiphol gegaan en daar lag ie dan; Ipod er nog in, telefoon, en ook de portemonnee. Wel alle Canadese dollars er nog in maar die Nederlandse euro's (negen) daar kon ze naar fluiten. Raafje keek op haar neus, nu kon ze niets meer kopen, maar deze moeder slaakte een zucht van verlichting.

Die jetlag gaat ook wel maar vooral de eerste avond viel ik van mezelf in slaap!

Droomhuis te koop

Reden: past niet meer in mijn droom.

Het is nu echter dan echt; vanmorgen ging het bord in de tuin. Daar kwam speciaal iemand voor die gewoon aan het graven ging en mij -natuurlijk- nergens voor nodig had.

Woensdagmiddag was de makelaar er. Contract regelen en dingen doorspreken; wat gaat er wel en niet met het huis mee, bijvoorbeeld. Veel wel; zitgrasmaaier, sneeuwblazer en zelfs de truck 'krijgen' ze erbij. We hopen dat het poolbiljart en de sauna nog extra interesse wekt. En aan kijkers hebben we natuurlijk niets, en één koper is genoeg.

Theoretisch gesproken zouden we, 's morgens bezien, aan het einde van de dag het huis verkocht kunnen hebben. Praktisch gezien staan huizen hier gemiddeld 120 dagen te koop momenteel en zakt de markt halverwege november met de winter/sneeuw in tot februari. Het kan dus ook een jaar duren. Ik ga er niet van uit; het is een zeer gewilde wijk, een heerijk ruim huis (zacht uitgedrukt) en een geweldige lokatie.

Woensdag de makelaar en vrijdagmorgen de foto's. En daar tussen was het heel hard werken geblazen want ja, natuurlijk zou het zo gaan maar er zijn zoveel andere dingen en zo weinig tijd. Dus doen mijn handen nog zeer van het soppen en ben ik zó blij dat we zoveel kasten in het huis hebben waar je het een en ander voorlopig gewoon kwijt kan.

We maken meteen van de gelegenheid gebruik om stukje bij beetje te bepalen met wie wat meegaat en gaan er veel dingen nu al de deur uit. Waaronder ook een respectabele hoeveelheid met meisjesspeelgoed. Polly Pocket, Barbies en Little Pet Shop. Ik ga proberen wat ervan, in het kader van de nadererende feestdagen, te verkopen op internet maar het is wel weer veel werk.

House for sale, you can read it on the sign, house for sale, it was yours and it was mine, and tomorrow, some strangers, will be climbing up the stairs...Misschien tijd voor een nieuwe ringtone of mijn mobiel?

Satlute to the Sockeye

De 'sockeye' zalm is de rode zalm die vanuit zee de rivieren opzwemt om te paren. Kokanee heet hier de soort, ook rode zalm, die in zoet water blijft. Ze eten plankton en zijn daarom slecht met een hengel te vangen. In hun gewone doen zijn ze slank en zilverkleurig. In de paartijd; als ze ongeveer vier jaar oud zijn, worden ze rood met een groene staart en kop. De kop verandert en de tanden groeien.

Dit jaar is er een record aantal Sockeyes (grootste aantal sinds 1913) die bij ons in de buurt de rivieren opzwemmen om te paren en dood te gaan. Bij ons in de buurt kun je ze zien in de Fraser en Adams rivier. Bij de Fraser rivier ben ik al een keer met Raafje mee geweest om kleintjes uit te zetten; frye heten ze dan en in dit geval was dat Chinook zalm. Bij de Fraser river hebben ze daar een speciale kwekerij om de aantallen weer omhoog te brengen.

Terug naar de Sockeye zalm. Tijdens de zomer van hun vierde jaar gaan de zalmen terug naar de rivieren waar ze geboren zijn. Door de hormonen veranderen ze dus van vorm en kleur. Ze vechten letterlijk hun weg terug; niet alleen onderweg maar uiteindelijk ook met soortgenoten om hun eigen stukje rivier en hun favoriete partner. De verwondingen die ze oplopen raken geïnfecteerd. De mannetjes slaan de eitjes uit de buik van de vrouwtjes, sproeien hun spul er over heen en dekken ze toe. Dat doen ze nog een paar keer en dan gaan ze ten onder aan verwondingen, infecties en/of honger. Hun overblijfselen voeden ze niet alleen beren en adelaren en zo maar ook voeden ze de rivier wat uiteindelijk hun kinderen ten goede komt.

Op Thanksgiving togen we, Raafje en ik, via een omweg naar Roderick Haig-Brown Provincial Park om de zalmen langs te zien komen. Met, in tijdsbestek van zo'n week of twee, honderd duizend of meer andere mensen. Als je aan komt rijden denk je bijna dat je naar een pretpark gaat. Parkeerwijzers zwaaien met -hoe leuk verzonnen- rood/oranje vissen met groene uiteinden naar de juiste kant toe en je moet zelfs parkeergeld betalen! Maar drie dollar is te doen.

We hadden 'leftovers' (restjes) mogen meenemen van het kalkoendiner van de vorige avond en dat deden we daar ter plekke op meegebrachte, verse bolletjes. Heerlijk zittend in het zonnetje genoten we van de lunch. En daarna, door een cordon van etenskarren heen, richting de zalmen. Heeler was mee en dat was voor haar heel leuk en van ons toch een minder goed idee. Genoeg buitenlucht en lopen voor haar want die Adams rivier kan je echt een eind aflopen als je dat wilt. Maar toen ze even aan de aandacht van Raafje ontsnapte in/bij het water ging ze in een van de talloze karkassen liggen rollen.

Het is een bijzonder gezicht, die zalmen. De rivier zit vol met die rode vissen en bij de diverse opstopping is het dringen geblazen. Ze wachten daar om energie te verzamelen om weer een stukje vooruit te komen. Ruggen komen boven water uit en vinnige staartvinnen slaan door het water. Daar zie je ook de lijken liggen; bleekgekleurd en eventueel zachtjes heen-en-weer wiegend door de stroom. De stank wordt met de dag erger. Het is ook een bijzonder gezicht; wat maakt dat ze zó massaal allemaal dezelfde kant op gaan, onderweg niet eten om ten slotte een zekere dood tegemoet te gaan?

In het park waar we waren maken ze er een echt spektakel van met gelinzameling acties, muziek en eten. Een speciaal uitkijk plateau is er ook en ze nodigen biologen uit om vragen te beantwoorden en er zijn onderzoekers die de vissen merken en volgen.

De precieze aantallen zijn nog niet bekend. Maakt ons niet uit; wij hadden een leuke dag, heerlijk weer en als afsluiting een hond die in bad moest ;-)

In memoriam

Deze foto van Oude Raaf en Raafje is van twee maanden geleden, in juli, toen ze op een heen-en-weertje waren naar Nederland, Grote Raaf en Raafje. Dinsdag, 21 september 2010, is hij op 81-jarige leeftijd overleden. Thuis, in zijn eigen bed, met vrouw en kinderen in de buurt.

Vijftien jaar geleden werd de diagnose prostaatkanker gesteld. Wat een geluk dat we hem nog zo lang in ons midden mochten hebben. Het viel niet mee om met de gevolgen van kanker en de therapie te moeten leven maar mijn schoonvader klaagde niet. Deze week heeft hij in de strijd tegen de gemene botkanker het onderspit gedolven.

Op zulke momenten is de afstand plotseling wel heel ver. Daar in het holst van de nacht, hier in het begin van de avond. Ik was bezig aan het bakken van appeltaart voor mijn verjaardag toen we het telefoontje kregen. Raafje en ik hebben samen gehuild en geprobeerd met het verdriet wat te doen. Verder dan een telefoontje naar 'huis' kom je dan niet die avond. Je kunt nergens mee helpen, niets voor elkaar doen. Dus hebben we geprobeerd er zelf iets mee te doen.

Wat geweldig dat ze nog samen, in het voorjaar van 2008, hier zijn geweest om te zien hoe wij het hier hadden. We wisten dat hij het niet nog maals zo redden. Hij wilde het wel graag, vertelde op een gegeven moment ook dat ie gedroomd had van ons nieuwe huis wat we geprobeerd hadden te laten zien met de laptop en de webcam.

Rust zacht, lieve (o)pa.