Als een plaatje...

....ziet het er uit als wij 's morgens het huis uit gaan. Alle ontbijtboel helemaal aan de kant, op het aanrecht niets anders dan de waterkoker, de Senseo en de fruitschaal. Foto's van de kast, geen schoenen onder tafel, geen borduurwerkje op tafel. Geen kranten in de hoek, geen vergeten glazen van de avond ervoor.

De natte handdoeken verstoppen zich in de droger, de pyjama's onder het kussen, de tandenborstels in de la. Alle gordijnen open en de lamellen zo dat je meteen goed naar buiten (én binnen) kunt kijken. Zelfs de bureau's zijn een plaatje om te zien en de zolder lijkt wel een balzaal. De was wordt zo snel mogelijk gewassen, gedroogd en gevouwen en/of gestreken. Het is helemaal vol in onze kledingkasten.

Ik zou er bijna aan kunnen gaan wennen. Alleen dié dingen die geen vaste plaats hebben die kan ik dus niet meer vinden. De brief aan mijn bijna-jarige vriendin vond ik gelukkig snel genoeg terug; in een la van mijn ladeblok tussen de kookplakboeken, rondslingerende foto's en een kapotte maillot van Emily. Maar naar mijn knijpers ben ik nog steeds op zoek.

We zijn niet echt zenuwachtig over het gebeuren. Natuurlijk is het een belangrijke stap in de richting van Canada maar we hebben de tijd. Lukt het niet vóór de zomervakantie dan toch erna en we moeten niet meteen weg. We doen alles met aandacht en stap voor stap dus deze fase zal ook wel een keer voorbij zijn.

Maarre; ik weet nog een leuk huis te koop. Belangstelling?