Het hart van de storm

Het lijkt wel even rustig in het leven. En dat is de laatste tijd wel even anders geweest! Ik doe mijn motto 'life is not passing me by, it is running me over' echt wel eer aan.

Met de brief van de Canadese Ambassade in Berlijn is de achtbaan flink gaan denderen. Het hele huis op zijn kop in de meivakantie. We waren allebei vrij en zagen de kans om flink wat spullen te bekijken onder het motto 'wat gaat mee'? Als je de ruimte hebt en het kan gewoon blijven liggen dan slibt zo'n huis snel dicht. En zoveel opbergruimte hebben we niet hoewel we ook niet mensen van weinig spullen zijn.

Toen maakten we ook werk van de verkoop van het huis en was het zaak om dat zo ruim mogelijk te maken. Diverse dozen met boeken staan nu te wachten bij mijn schoonouders boven en ik weet niet hoeveel dingen zijn door mijn handen gegaan en hebben hun plek, al dan niet in de grijze afvalbak, gevonden.

Met een huishouden, een gezin, een parttime baan en een studie is het normaliter gesproken al jongleren maar nu heb ik een beetje het gevoel er ook nog op een koord bij te moeten dansen. Het gevolg hiervan kon niet uitblijven; vorig weekend een buikgriep en nu verkouden en hoesten.
Het ergste vond ik dat ik geen tijd kon vrijmaken om te besteden aan het tentamen van mijn studie met de kans dat ik dus nu dit laatste tentamen niet gehaald heb.

Ik heb al stiekem in mijn agenda gekeken; de datum van het hertentamen valt best gunstig ;-) Laten we hopen dat de huis-te-koop-storm een hevige maar korte is...