Ondersteboven

Sinds we ons nieuws wereldkundig gemaakt hebben staat ons leven behoorlijk op zijn kop. We houden zoveel mogelijk een slag om de arm over de vertrektermijn omdat we eigenlijk nog niet veel meer weten dan dat we mogen.

In ons huis echter lijkt het al wel of we volgende week al gaan. Bovendien spannen mijn man en de makelaar samen tegen mijn planning; de bouwkundige keuring is gisteren gedaan en ook de foto's zijn klaar. Dat ik een lesdag op dinsdag heb een een tentamen morgen maakt de mannen niets uit. Sterker nog, die van mij geeft aan dat het deze keer geen negen hoeft te worden; een zesje mag ook...Nou ja!

Nog meer mannenlogica:
De klusjesman is in het huis aan het werk; een latje hier een plintje daar, een wandje boven, een kozijntje benenden.
Samen staan we 's avonds zijn werk bij lamplicht te bekijken. We hebben witte structuurverf voor op de muren gekocht en vragen ons plotseling af of dat wel staat bij het crème van de deuren en kozijnen. En met wat voor verf doet ie eigenlijk de metalen delen van de trap? "Gewoon, die verf voor buiten", zegt P. Ik schiet prompt in de stress. Waaat? Die dure Rubinol of wat er ook in dat potje zit wat volgens mij van vloeibaar goud is, gezien de prijs?! Dat speciaal weer en wind kan trotseren en zo?
Terwijl ik mijn tanden poets kijkt P. het na in de garage. Hij is zo weer terug. "Yep, dat spul", zegt hij. "Maar je moet maar zo denken, het is betaald, er is genoeg, we nemen het niet mee en iedere nieuwe aanschaf voel ik direct in mijn portemonnee!"