Wat vindt Raafje ervan ?

Er wordt regelmatig aan ons gevraagd wat Raafje er van vindt; die emigratieplannen naar Canada.

Ze weet het sinds november. We hebben het haar toen verteld omdat we naar een bijeenkomst gingen in restaurant Mondani in Lochem. Eigenlijk had het niets uitgemaakt. Toen wij verhalen zaten uit te wisselen speelde zij met andere kinderen. Ze konden kleuren en video kijken en eten pakken tot ze er genoeg van hadden.

Ze wil eigenlijk niet. En om scènes te voorkomen en haar in haar waarde te laten hebben we aangegeven dat dat mag. En daar zijn we oprecht in; je mag je eigen mening hebben. Maar we zeggen er ook bij dat we denken dat ze nog van mening verandert.
Dat merken we ook. Soms verteld ze erbij over haar 'grandma' en 'grandpa' in Canada. Het zijn prototype opa en oma en ze zijn de ouders van de vrouw van Raaf's neef. Familiebanden hoeven niet kort te zijn, als je ze maar aanhaalt ;-)

Soms zijn het hartverscheurend huilend gebrachte verhalen die ons vertellen dat ze er mee bezig is. Niet alle dagen maar er wordt regelmatig over gedacht. Op dit moment zijn er plannen om ook met kerstmis haar schoen te zetten en al daarvoor, met Halloween, de hele straat of school zo gek te krijgen om dan niet alleen verkleed voor snoep de straat op te gaan maar dan ook een lampion mee te nemen.

Prima, meis, maak jij maar plannen.

Om haar te begeleiden in het avontuur hebben we ervoor gekozen het boek 'Op reis naar Anderland' aan te schaffen. Het is een lees- en doeboek voor kinderen van 8 tot 12 die voor korte of langere tijd buiten Nederland gaan wonen.
Het boek is zo'n 100 pagina's, ingebonden en maakt alle onderdelen -leuk, minder leuk en niet leuk- van zo'n avontuur bespreekbaar. Rechts staat een link van dit boek zodat je een idee krijgt als je dat wilt.

Vertellen of vertrekken heeft leuke en minder leuke kanten. Dat heeft zelfs zij als ontdekt. Wat erg leuk was, vond Raafje, is om te vertellen wat voor grote stap je gaat nemen met daarbij iets uitdelen met een Canadees vlaggetje. Op school vertelde ze er zelfs bij dat ze als troost omdat ze haar zo gaan missen een tractatie had meegenomen. Toen werd er gejuichd. De boodschap kwam minder goed aan; ze hebben nog zo weinig referentiekader op die leeftijd dat het is alsof je verteld dat je op vakantie gaat naar Frankrijk deze zomer.

Maar vooralsnog gaan we helemaal nog nergens naar toe deze zomer....