Cats en katten

Gisteren was ik met Raafje en een vriendin met dochter naar Cats. Vandaag was Raafje een kat.

Raafje zit met haar dochter op paardrijden en regelmatig nemen wij haar of zij Raafje mee naar huis daarna. Eén van die keren nam ik de meiden mee naar een museum en daarna zeiden we tegen elkaar dat we echt eens een keer alleen met de meiden erop uit zouden moeten.

Ik ben zo blij dat die keer toch nog is gekomen! Gisteren zijn we met zijn 4-en naar Cats geweest in het Nieuwe Luxor in Rotterdam. Het was een mijl-op-zeven; die heen- en terugreis. Op de heenweg was er een treinongeluk gebeurd zodat we half Den Haag en Delft doorkruist hebben met een overvolle tram. Op de terugweg zat het ons door stommiteiten dusdanig tegen dat we, of eigenlijk de meisjes, chagerijnig en doodop pas om 20 uur thuis waren.

De voorstelling was geweldig en de treinreis (en tram- en metro-) gaf ons de gelegenheid om lekker bij te praten. We realiseerden ons dat het nog jaren kan duren voordat we elkaar weer op face-to-face kunnen spreken. Dus het uitje was ook enigszins emtioneel. Ik zal haar zo missen!

Voor mij was Cats een feest van herkenning; ik ben er zo'n 20 tot 25 jaar geleden heen geweest in Carré, bovenin he-le-maal achteraan. Tussen mijn lp's -ja, ik heb ze nog!- heb ik nog het dubbele exemplaar met liedjes zitten. En weer vond ik het geweldig en bijzonder dat ik nu met mijn dochter daar zat.

Vandaag was Raafje een poes, door de voorstelling van gisteren. Ze had haar Pocahontas-jurk aangetrokken omdat die het meeste op een poezenvelletje leek en heeft het bijna de hele dag volgehouden; op handen en knieën door het huis heen, geaaid willen worden, eten en drinken zoveel mogelijk als een poes.

Regelmatig was het zéér vermoeiend , voor mij dan ;-) maar volgens mij was het een leuke dag voor haar en is zo spelenderwijs bijgekomen van gisteren.