Poezenleed en andere emoties

Soms vergeten we wel eens dat we eigenlijk met een hele emotionele beslissing bezig zijn.

Het is wat, ik geeft het toe, om ouders, familie en vrienden en al die kennissen en mensen die je gewend bent te ontmoeten in je dagelijkse leven, te moeten achterlaten. En iedere dag lijken we wel een stukje hier af te sluiten en als het ware dichterbij Canada te komen. Alsof we het hele traject zelf af gaan leggen in plaats van die 9 uur per vliegtuig.

Vanmorgen heb ik mijn ontslagbrief ingediend met het verzoek dit per 1 november te krijgen. Toch heel raar. En weer iets onomkeerbaar en een duidelijk signaal dat we echt gaan. We zijn ook gewoon dakloos vanaf 2 november!

Na het eten net was ik bezig met een oproep voor een nieuw tehuis voor onze poezen. Voor aan de balie hier aan de overkant bij onze dierenarts.
Dat werd dus een waar drama. Raafje liet zich van een bijzonder standvastige kant zien; ze kan niet zonder de poezen en dus gaan ze mee. Discussie gesloten.

Natuurlijk heb ik ze liever mee; we hebben ze al 10 jaar en ik ben bijzonder aan ze gehecht. Ik vraag me alleen af of het in het belang van de poezen is om ze mee te nemen. En of we ze, vanwege de woonruimte, we kunnen meenemen.
Maar Raafje zette het vreselijk op een brullen. Iets wat niet minder werd toen Grote Raaf ook nog begon te lachten. Probeer dan maar eens uit te leggen dat het vanwege haar standvastigheid is: Poezen niet mee dan ik ook niet mee.

Voorlopig zijn de gemoederen bedaard maar laten we in hemelsnaam een huis vinden waar katten welkom zijn!