Verlegen

Iedereen weet dat ik best om een beetje aandacht verlegen kan zitten maar momenteeel word ik regelmatig echt verlegen.

Verlegen van aandacht, hulp en kadootjes. En soms niet eens voor mijzelf....

Op Grote Raaf zijn afscheidsdag waren er ook kadootjes voor Raafje en mijzelf. Lekkers en boeken en groeten. Goede wensen op kaarten. Ineens lag er zomaar een kaartje in de brievenbus van een achterbuurvrouw met goede wensen. Mensen op straat die ik regelmatig spreek en die zeggen dat ze het helemaal niet leuk vinden; dat we weggaan.

Leuk zijn ook alle reacties op deze blog, al dan niet op de website zelf. Soms gewoon op straat, via-via of ik kan het gewoon merken tijdens het gesprek; veel mensen die op de hoogte zijn.

Op mijn afscheid ook, al die mensen die mij alle goeds toewensten. Op het afscheid van Raafje op haar koor een kaart vol lieve wensen. Een meisje aan de deur met een kadootje en een kaart. Hulp met inpakken en schoonmaken waardoor alles veel sneller klaar was.

Zelf kreeg ik, op de laatste studie lesdag, een kadootje van mijn studiemaatjes. Om verlegen van te worden, zeker toen er ook nog allemaal lekkere hapjes op tafel verschenen.

Alleen al vanwege alle goede wensen en gelukswensen moet het ons wel goed gaan!

Bekaf !

Het blijkt nu wel dat zoiets je niet in de koude kleren gaat zitten; we zijn bekaf !

Helaas gaat Raafje nog alle dagen naar school dus uitslapen is er effe niet bij...Het is een behoorlijk stuk verder naar school en we woonden al wat verder dan de meeste kinderen. 't Zal mij benieuwen of we het halen tussen de middag als we hier een broodje gaan eten.

Grote Raaf en ik zijn de laatste dingen uit het huis aan het halen. De inhoud van de gangkast met zijn blikjes en potjes en sausjes. De koelkast en vriezer zijn op inhoud geïnspecteerd en de losse dingen op tafel moeten nog een plek vinden. Welke sleutels zijn waarvan en wie heeft er nog sleutels van ons.

Het viel behoorlijk tegen om de droger en een kastje naar mijn schoonouders te brengen. Ik kan gewoon niet meer en haakte mooi af bij de wasmachine. Grote Raaf wilde die in de auto zetten en naar het afvaldepot brengen. Dus niet met mijn hulp.

Vandaag hebben we voor het eerst hier alle maaltijden gegeten en ik heb zowaar gekookt. Het is even zoeken met zoveel spullen en weinig ruimte om ons heen maar we redden het prima.

Welterusten !

465 stuks

Er gaan 365 dagen in een jaar en 465 collie in een container.

De paklijsten zijn vanmorgen geëindigd op item nr. 465; het schoolbord wat er tegen half 12 nog in ging omdat het toch nog paste. Toen waren we/ze vanaf kwart voor 9 bezig geweest met inladen.

Wat achter bleef toen ze weg waren zijn wat losse spulletjes, koffiekopjes en een stapel ongegeten brood. In de woonkamer staat nog de telefoon midden op het vloerkleed, de slaapkamers en zolder zijn echt he-le-maal leeg. Wat een rare gewaarwording is dat. Enigszins beduusd en bekaf van de drukte en vroegte van de ochtend zaten we samen op datzelfde vloerkleed een broodje te eten, Grote Raaf en ik.

Raafje had het vanmorgen weer moeilijk met het vroege opstaan. Ze draaide bij tegen de tijd dat de verhuizers kwamen en ze haar tekeningen weer verder kon maken. Ze heeft de container niet gezien. Hij kwam toen ze naar school was en toen ze thuiskwam was ie al weer weg. Netjes verzegeld en met spanbanden erin. Dit omdat ie niet helemaal vol was en de lading niet mag gaan schuiven. De container vertrekt op a.s. zondag uit Rotterdam met de MS Flatbek.

Vanavond lekker op tijd eten bij de Oude Raven en Raafje lekker op tijd in bed stoppen. En aan mijn wangen te voelen moet ik het zelf ook maar niet te laat maken.

Ons huis is niet meer ons huis...

't Werd de afgelopen tijd al wel minder maar sinds gisteren is het echt ons huis niet meer.

Vandaag werd het gevoel nog sterker. De hele dag hadden we drie jongens over de vloer die alles wat nog niet ingepakt enof in dozen zat van een mooie hoes plastic noppenfolie of karton voorzien. Tellen is blijkbaar wel een kunst want ik heb, ondanks duidelijke afspraken, wel wat dingen moeten hernummeren maar het is uiteindelijk allemaal goed gekomen.

Nu staat alles klaar in de garage en beneden in de woonkamer. Aan het einde van de dag kregen ze nog versterking en met een lint van boven naar beneden waren de zolder en slaapkamers zo leeg. Erg leeg. He-le-maal leeg. Hoe meer spullen er ingepakt zijn hoe minder het ons huis was.

Ik had gelukkig gistermiddag en vanmorgen nog hulp met inpakken. Het is gewoon een kunst om al die dozen goed vol te krijgen. De grote dingen zijn het makkelijkste maar die rommeltje die je uiteindelijk tegenkomt...!

Het zijn wel lange dagen die we maken. Vanmorgen al om half 7 in huis en ver ná die tijd vanavond er weer uit. Nog één zo'n dag, dan hebben we dat gehad en kunnen we ons op de volgende stappen richten.

Raafje was vanmorgen Keith Haring-achtige tekeningen aan het maken voor de verhuizers en vanmiddag weer. Het was verder voor haar weer een normale dag met een lang programma. Bij haar werkt dat wel. De stress sloeg alleen een beetje toe toen na thuiskomst van -helaas- de laatste pianoles, Nipper boven in de boom zat.

Nipper was achterna gezeten door een loslopende hond van een aso-stel. En ze was al zo van slag door alles van vandaag en gisteren....Ik heb haar rustig de boom uitgepraat. Nipper is zó onhandig dat ze er bijna 4 keer uit viel; doodeng maar ze is beneden gekomen uit eigen beweging en we hebben haar meteen gevangen en in de kennel gezet.

Morgen de container!

Dozen, dozen en nog eens.....

...dozen ! Alles om ons heen is dozen.

We zijn intussen een week verder en ook heel wat andere dingen.

De scriptie is af en verzonden, al kostte dat nogal wat moeite. Voor ons allebei is er afscheid op het werk geweest en we zijn hier vandaag voor de derde nacht; in ons achterhuis.

Alle avonden gaan we naar dit huisje toe zodra Raafje naar bed moet. Als zij slaapt werken we de inpaklijsten mee, gaan de papieren door, of zoeken spullen uit. Alles wat in de container moet gaat vervolgens de volgende dag weer mee naar huis.

We hebben twee-honderd-en-nog-wat dozen al ingepakt en de meeste dingen zitten dus al in dozen. Alle bedden zijn uit elkaar, bijna alles wat gewassen kan gewassen, de kleding uitgezocht, toilettassen gevuld. Van de papieren weten we nu welke we wel en niet bij ons willen houden.

De katten zijn nog steeds in ons oude huis. We zijn er 's morgens al op tijd en eten daar. Ze zijn wel van slag; Noortje zoekt iedere keer een ander slaapplekje en Nipper.....die ligt in de kennel. Gisteren is haar plekje weggehaald en daar voor in de plaats zette ik haar kennel en de handdoek waar ze dagelijks op slaapt erin.

Raafje is de afgelopen vakantieweek overal eens geweest. Bij haar neefjes gelogeerd tot twee keer toe en naar de dierentuin geweest. Bij een ander neefje en nichtje gelogeerd en mee naar het zwembad. Nog een dag opvang en de week was haast al weer voorbij.

Inmiddels vallen mijn handen eraf door de droogte van de vele dozen en mijn voeten van het vele staan. We houden zo nu en dan eetpauze of koffiepauze maar we gaan eigenlijk de hele dag door. Morgen om 7 uur komen de 4 mannen die onze grote spullen vervoersklaar gaan maken. Dingen zoals banken, kasten, de delen van de bedden. Op woensdag komt de container ook 's morgens vroeg. Tot die tijd kunnen er nog dingen mee maar als de deuren eenmaal dicht zijn is het echt voorbij...

Zo, nu even nog wat spullen uitzoeken en in ons bedje!

Tot nooit meer ziens !

Er kon een flinke smile af bij Raafje vanmiddag.

De tandarts gaf haar een hand en zei dat als het goed was ze hem nooit meer zou zien. En schoot vervolgens in de lach toen er een big smile op haar gezicht doorbrak.

Raafje heeft niet erg veel geluk met haar gebit. En met de tandarts. Ze heeft al behoorlijk wat gaatjes in haar melkgebit en ook al wat (melk)kiezen moeten laten trekken. Nu zegt dat niets over haar grote-mensen-tanden maar je moet er toch maar doorheen bij zo'n vent.

We zijn onlangs van tandarts veranderd. De oude, die overigens al niet zo'n beste naam bleek te hebben, hield zich niet aan de afspraak.

De laatste keer dat wij bij hem waren ging Raafje heen voor het vullen van drie gaatjes. Twee stonden er gepland, de derde was om dat net de dag ervoor de vulling eruit viel. Er werd niet verdoofd maar de afspraak was dat als ze wilde dat ie zou stoppen ze haar vinger omhoog kon steken.

Vervolgens hield hij zich niet aan de afspraak en moest ik praten als Brugman om haar in die stoel te houden. Het liefst had ik haar natuurlijk gewoon meegenomen maar dat kon helaas niet. Toen we daarna weggingen had ik het helemaal gehad. Ik had een compliment gehad van de beul over hoe ik met de situatie was omgegaan maar dat voelde niet goed. Tot overmaat van ramp had ze een jongenskleur tandenborstel gekregen dus daar zijn we mooi voor terug gegaan.

Ik heb haar de hele weg naar de auto gedragen. En ze hoefde nooit meer terug naar die man. Ik ook niet ;-)

Wat niet wegneemt dat het bij deze moderne, vriendelijke, jonge tandarst ook niet altijd een pretje is voor haar. Deze laatste keer was het één gaat en het dicht sealen van haar kiezen; deze hadden flinke groeven.

Soms is een afscheid fijn !

Priori-tijd

Het is ontzettend druk in mijn hoofd.

Alle 'aanwezigen' vechten daarin om tijd en aandacht voor hun eigen onderwerp en ik, als scheidsrechter, kom amper boven het lawaai uit.

Moet ik onvoorwaardelijke aandacht geven aan mijn scriptie waarin de theorie en praktijk samenkomen? Waar nog specifiek in de modulewijzer wordt aangegeven dat een goed resultaat met de andere modules -en zo kan je 4 negens, 2 achten en 1 zeven toch wel noemen- niet garant staat voor het slagen op dit onderdeel! Een herkansing zit er op dit onderdeel toch echt niet in...Kijk, als ik het haal sturen ze het wel op. Toch?

Zou ik mij meer bezig moeten houden met mijn dochter, die er zo'n hekel aan heeft om Raafje genoemd te worden? Het boek wat in theorie zo goed zou moeten helpen met het hele proces blijft toch de hele tijd dicht omdat bedtijd altijd eerder dan verwacht komt. Of moeten we stug doorgaan, wetende dat ze over 6 maanden waarschijnlijk beter geïntegreerd zal zijn dan wij? Ze blijft volhouden dat ze niet mee wil al heb ik het idee dat ze in haar hoofd al om is, alleen in haar hart nog niet. Natuurlijk, afscheid nemen is niet leuk!

Dan liggen er nog twee scrapbookprojecten. Als het de mijne waren lagen ze al onder in een doos, wachten op betere tijden. Maar dit is een wereldwijd project met Duitse, Zweedse, Nederlandse en Amerikaanse mensen waarbij de roulatie op gang gehouden zou moeten worden. Ik ben wel zo iemand die zich aan afspraken houdt. Nog even afgezien van het feit dat een avondje knutselen wonderen doet....

Of moet ik als een speer aan het inpakken. De makkelijke dingen zijn al gedaan. Van die dingen die toch al netjes weggeborgen liggen in kasten en laden. Niet van die laatjes waar je gewoon alles maar in mept omdat je het op dat moment niet weet. Dus nu begint het echte gebeuren. Wat kan er ingepakt en wat willen we tot het laatste moment gebruiken?
Wat gaat er uiteindelijke toch maar wel of toch maar niet mee. En wat er niet mee (of in) de container gaat, raken we dat nog netjes kwijt?

Voor dit moment toch maar weer even terug naar mijn scriptie denk ik....

Laatste werkdag

Zo gek, vandaag de laatste dag op mijn werkplek.

Gelukkig heb ik nog een afscheidsbijeenkomst en zal ik, vanwege mijn scriptie nog wel even rondhuppelen tussen de bedrijven door maar in principe is het nu afgelopen met werken.

Raar hoor, zo vaak heb ik dit niet meegemaakt. Ik ben eerder na 12 jaar SVB met gemengde gevoelens weggegaan en nu na ruim 5 jaar bij dezelfde werkgever en bijna 9 maanden op deze werkplek ga ik nu de grote stap nemen.

Het voelt een beetje dubbel. We zijn met deze beslissing jaren lang bezig geweest en ik sta er nog steeds voor 100 % achter, maar dit zijn wel de dingen die er het meeste inhakken. Afscheid nemen van je werk, je vrienden en je familie.

Ik heb ook een beetje dubbele gevoelens erbij omdat ik weet dat niet zozeer ik, dan wel iemand die de klus doet gemist gaat worden en ik de klus en de mensen ga missen; ik heb het er zo naar mijn zin (gehad)!

Gewoontegetrouw ben ik als een van de laatste op vrijdagmiddag de deur uit gegaan. Nog snel wat afscheid in de gang en dan met mijn laatste persoonlijke eigendommen naar huis.

Nu kan ik het me niet voorstellen dat ik niet meer aan het werk ga....Wel heb ik zo'n vaag vermoeden dat ik het de komende maand erg druk heb, wellicht te druk om me het te realiseren.

De planning is: scriptie, inpakken, huis leeg en schoonmaken, weekend weg, afscheid nemen en ondertussen nog veel dingen regelen. En tenslotte nog een les en twee tentamens. Zal ik me vervelen?

De foto is laatst genomen door Grote Raaf zijn Canadese familie toen ze hier waren. Toch leuk, een foto van mijn werkplek.

We hebben een huis !

We moeten nog even de puntjes op de i zetten maar dit is ons huis!

In eerste instantie gingen we de onderhandeling in voor een huis dicht bij Raafje haar nieuwe school; op loopafstand zelfs! De mevrouw van de makelaar was hiermee gekomen toen het andere huis niet doorging. Het werd nieuw bij hun ondergebracht.Het zag er verzorgd en netjes uit, ging om 3 slaapkamers, maar er waren twee minpunten: er woont een mevrouw op de benedenverdieping en de opslagruimte is beperkt voor mensen die een container meenemen...;-)

Tijdens dit heen-en-weer gebel en gemail hebben we toen ook gereageerd op een advertentie in de Vernon Morning Star die ook gewoon via internet te raadplegen is. We zijn er tot 2 uur vannacht mee bezig geweest. Toen kregen we te horen dat meneer samen met zijn vrouw de beslissing zou nemen en die moest nog thuiskomen. Pas vandaag, halverwege de morgen, hebben we gehoord dat wij de gelukkigen zijn.

Het gaat om een huurhuis in dezelfde buurt als waar we een huis dachten te hebben toen we naar huis gingen. Je komt binnen op de verdieping met woon/eetkamer, keuken, 3 slaapkamers en badkamer(s). Bij de keuken zit een klein 'deck' wat we balkon noemen omdat Raafje dat graag wil en waar Grote Raaf zijn giga-BBQ komt te staan.Buiten- en binnenom ga je dan met een trap naar beneden een balkon buiten en naar de walk-out basement beneden. Er is daar een recreation-room (waarschijnlijk loopt de trap uit in een ruimte) en, behalve nog een slaapkamer, ook een flinke was/droog ruimte.

We kunnen er per 15 november in en we denken dat een dagje eerder ook wel zal lukken. We proberen de poezen daar te dumpen en kunnen met ons 3-en, zo zonder katten, in ieder motel of andersoortig verblijf, wel logeren. En dan maar hopen dat de container niet te lang op zich laat wachten!

Het was nog een ware klucht om dit voor elkaar te krijgen. Bellen en om foto's gevraagd, Foto's van onszelf op verzoek toegemailed en uiteindelijk hebben we nog gevraagd of onze vriend in Vernon langs zou willen gaan om voor ons te kijken. Die was eigenlijk ook aan zijn bed toe dus ook voor hem werd het een rare dag/nacht.

Wat een heerlijk gevoel dat dit nu toch, én op tijd, voor elkaar gekomen is!

En nu ben ik een kwartier bezig geweest er alinea's in te krijgen maar dit programma weigert medewerking!

Count-down

Het is wel aftellen geblazen..

Nu de dozenhoeveelheid groeit (al 100 gedaan, hoe veel nog te gaan?) en de PR-kaarten binnen zijn, wordt het iedere dag echter.

* Nog 5 weken tot vertrek
* Nog 2 weken tot de container
* Nog 4 keer zwemmen
* Nog 1 scriptie, 1 gesprek, 1 les en 1 tentamen
* Nog 1 familie-etentje
* Nog 1 familie-weekend
* Nog 2 afscheidsfeestjes op het werk
* Nog 2 dagen werken
* Nog 1 keer Sint Maarten
* Nog 3 keer wandelen op woensdagmorgen
* Nog 3 keer Nordic Walking
* Nog 1 uitje met mijn werk
* Nog 35 dagen

Dat is allemaal niet zo erg maar die stress die het allemaal met zich mee brengt! Soms zou ik wel Nipper willen zijn; lekker onder het bureau liggen snurken -ze maakt meer lawaai dan de pc- en gewoon de rest van de tijd naar buiten rondlummelen en brokjes eten!
Tja, de goede kleur heb ik al.....

In- en uitgaande post

Ik werk er niet alleen mee; thuis is het ook druk!

We draaien overuren op de toetsenborden en de printers blijven brieven spuwen. Hij leest de mijne, ik lees de zijne.

Wat heeft een mens allemaal lopen aan dingen die nu allemaal afgehandeld of opgezegd moeten gaan worden. De nietszeggende dingen hebben we al in een eerder stadium opgezegd; nu gaat het om de dingen die er écht toe doen en waarbij van belang is wanneer we weg gaan.

Inmiddels zijn we bij doos 100 aangeland en zijn er vandaag geen nieuwe bijgekomen. Wel dus belangrijke administratieve dingen.

Met de ingekomen post waren er vandaag onze PR (permanent residence) kaarten. Raar om tegen foto's van 2 jaar geleden aan te moeten kijken. Deze kaarten moeten we laten zien bij het binnenkomen van Canada.

Morgen gewoon maar weer andermans post doen!?

Veel gaat langs mij heen

Ik merk dat ik het te druk heb om dingen te volgen.

Het abonnement van de krant is afgelopen en al had ik daar nauwelijks tijd voor, voordat Grote Raaf hem bij de Oude Ravens ging brengen, ik kreeg toch het een en ander mee.
Onder het journaal breng ik vaak Raafje naar bed óf het is te druk in mijn hoofd om gewoon er even bij te gaan zitten.

Ik heb dus weinig idee van wat er op dit moment in de wereld, of zelfs in Nederland, aan de hand is.
In de paar momenten die er af en toe zijn lees ik eens een artikel in de Libelle -loop ik ook weken mee achter- bijvoorbeeld en ik houd de e-mail (én blogs) vrij goed bij. Maar verder...

Vorige week kwam onze teamleidster Nordic Walking met een nieuwe actie. We hebben er al een paar gehad. Bijvoorbeeld deze Unox handschoenen waar je compleet mee voor gek loopt maar die heerlijk gevoerd zijn en het prima doen bij een koude zaterdagochtend traing!
Ze gaan ook beslist mee naar Canada want koude handen moet je gewoon goed bestrijden!

De actie die nu is, is er niet zo zeer voor eigen gewin maar voor met recht een goed doel: Pink Ribbon, de doorlopende actie om geld in te zamelen voor onderzoek en genezing van borstkanker. En dus heb ik vandaag twee armbandjes aangeschaft. In ieder geval eentje voor Raafje voor een goed moment en die ander, dat komt ook wel goed. Het zijn twee lintjes, met knopen bij de bedeltjes. Het klavertje vier voor geluk, het muntje voor welvaart, het pareltje voor schoonheid en het hartje voor liefde. Het is een pittig ding maar vooral de actie is goed.
In de maand oktober zijn er speciale acties en ook in een aantal winkels zijn producten van Pink Ribbon te koop. Kijk anders maar op http://www.pinkribbon.nl/ voor producten en informatie.

Hollandser kan het niet !

Sommige dagen hebben een thema.

Woensdagmorgen bracht ik Raafje op de fiets naar school. Daar was het druk aan het buro van de juf met het ruilen van de stickers voor het plaatjesboek van de regionale supermarkt.

Mijn 'wandel' vriendin was zo lief een kadootje mee te brengen, nog vanwege mijn verjaardag. Ze had een rechthoekig blik met typisch Hollands decor; tulpen, klompen en molentjes erop. Het ding was in blauwe kleuren en zat tot aan de nok toe vol met Hollands 'suikerwerk' zoals koetjesrepen en Haagse hopjes.

We wandelden samen met de hond in het bos, onder andere langs de camping, en werden getroffen door een ouderwetse Hollandse hoosbui waar we dus kletsnat van werden, ondanks onze route onder de bomen.

's Middags kwam een andere vriendin scrapbookbladen terugbrengen. Dat niet alleen, ze kwam ons weer verwennen. Ze had iets bij zich; drie superhollandse, houten tulpen. Laat ik dat soort dingen nu plotseling geweldig vinden! Ik mag dan wel naar Canada verhuizen, ik blijf oer-Hollands hoor!

Koekje bij de koffie, zegeltjes sparen, ontbijtkoek eten, bruine boterham met kaas en op koopjesjacht. Ik was zelfs laatst bij Ikea aan het kijken naar de blauw-geruite dekbedovertrekken. Hier vind ik het niks maar het lijkt me daar wel heel grappig. We hebben zelf ook de Blokker-molentjes gekocht die we de Canadese familie kado hebben gedaan. Stallen we daar ergens leuk uit.

Met mijn verjaardag kreeg ik al een olielampje met schelpjes en van dat mooi oud-Hollandse snoep om in te pakken en daar van te genieten.

Het toppunt van Hollandsigheid is natuurlijk Sinterklaas!

Raafje zit daar nog wel over in. Eerst kochten wij altijd de kadootjes voor kerstmis en kwam Sinterklaas, nu moet dat misschien maar andersom...En de kans is natuurlijk dat het supergoed gaat -Sint weet je nog te vinden en de Kerstman ook al- of helemaal fout - Sint weet dat je er niet meer woont en de Kerstman is slech in updaten- maar hoe het gaat weet je niet.

Kregen we dus ook nog een super-Hollands Sinterklaaspakket! Zó leuk vind ik dat! We weten nog niet wat er in zit en het is genereus groot maar ik denk zo maar dat we het in een plastic zak pakken en toch in de koffer doen. We weten nog steeds niet waar we zullen zijn met Sinterklaas maar er is een gezegde:

Het leven is een feestje maar je moet wel zelf de slingers ophangen !

Je weet zo wel wat je hebt !

Bij iedere kast die we uitpakken denken we: moet dit mee ?

We zijn begonnen met dingen die je gewoon niet zo vaak gebruikt. Geen tijd meer om DVD's of video's te kijken, boeken te lezen of computerspelletjes te spelen.
Het weer is omgeslagen dus de zomerkleding kunnen ook de dozen in.

Eigenlijk maakt dat het zo vol in huis; de dingen die normaal gesproken hun plekjes hebben achter schotten of in kasten die komen daar nu achter vandaan en worden in dozen gedaan die dus ergens in huis weggezet moeten worden.

We zijn inmiddels in de 60 aangeland.

Zelfs Raafje haar knuffels liggen in grote plastic zakken in de rieten mand gepropt. We hebben het aantal knuffels op bed terug kunnen brengen tot 2 grote, 1 middelgrote en 2 kleintjes. Ze mag slechts één van formaat mee (die kleine passen altijd wel) en.....babypop Naomi moet in de doos.
Dat valt niet goed; ik stop mijn kind toch ook niet in een doos en dan in de container. Discussie wat haar betreft gesloten. En wij vertikken het gewoon om met een pop, zo groot als een pasgeboren baby (maatje 56 staat leuk en Raafje is gek van babykleertjes), het land uit te vertrekken. Nu vraag je je misschien af waarom dat zo'n probleem is maar het kind kan praten, heeft op de gekste momenten een schone luier nodig en moet ook regelmatig bij oma (Raaf zelf dus) op schoot. Zie je je al? Ik effe niet!

We hebben, voor de mensen die niet als wij, zenuwachtig worden omdat er nog geen huis is, onze hoop gevestigd op de huizen per 1 november. En onze vriend in Vernon neemt contact op met een motel-eigenaar om iets te regelen voor deze dak- en werkloze familie met 2 katten!

Blijven duimen en hard werken, jullie het één, wij het ander....OK?