Een jaar hier !

Dat hebben we bescheiden gevierd met een etentje bij een echt Canadees restaurant met veel hout, all-you-can-eat-ribs, bijbehorende versiering aan de muur en een drankje erbij.

Natuurlijk deden we dat met de familie De Fries! Zij zijn in dezelfde week in Canada en Vernon gekomen als wij en aan ons beider families kun je zien dat iedereen hier op een andere manier met een eigen verhaal komt.

Zoals altijd was het erg gezellig met hen. We zullen ze de komende tijd wellicht iets minder zien omdat er ouders vandaag aan(ge)komen (zijn) en die blijven voorlopig nog wel even. Ons logeerbed staat er gedeeltelijk dus wij gaan improviseren met logées als die binnenkort komen.

Is er iets veranderd nu we hier een jaar zijn? Raafje realiseert zich dat het niet meer zo bijzonder is als je zegt dat je een jaar geleden nog geen Engels sprak. De feestdagen en sommige dingen heb je nu een keer meegemaakt maar er veranderd niets wezenlijks. Waarschijnlijk hoeven we een bepaald soort belasting niet te betalen als we, of beter gezegd, wanneer we, een huis gaan kopen.

We blijven, dat is een ding dat zeker is! We missen nog steeds familie en vrienden. Een jaar is een lange tijd. In theorie betekent het dat bezoekjes over en weer wel dichterbij zullen komen. Om maar even de hoop levend te houden.

Raaf blijft schrijven als jullie blijven lezen; ook na één jaar!

Rememberance Day

Op 11 november is het hier geen Sint Maarten maar dodenherdenking. Dat weet je al lang van tevoren door alle 'poppy's' die mensen hier op hun rever dragen. Klaprozen. Die kun je hier op de gekste plaatsen krijgen/kopen voor een donatie. Vorig jaar bracht dat ruim $ 35.000 dollar op hier in Vernon heb ik begrepen.

De klaprozen zijn het symbool van Rememberance Day door het gedicht wat zo nauw verbonden is met deze herdenkingsdag: In Flanders Field. Geschreven door de Canadese dokter en luitenant kolonel John McCrae op 3 maart 1915 nadat ie zijn vriend de dag daarvoor had zien sterven. Klaprozen bloeien als andere planten en struiken weg zijn, bijvoorbeeld als de grond werd omgewoeld en vervuild. De grond rond de loopgraven in de Eerste Wereldoorlog waren grondig 'omgespit' en besmet door de gevechten en bombardementen. McCrae moet dan ook honderden klaprozen hebben zien bloeien toen hij in 1915 het gedicht schreef.
Maar de klaproos heeft nog een andere betekenis in 'In Flanders Fields'. Sommige klaprozen, die gerekend worden tot de papavers, worden gebruikt om opium en morfine van te maken; gebruikt om de pijn van gewonde soldaten te stillen - soms voor eeuwig. De laatste verzen We shall not sleep, though poppies grow / In Flanders fields duiden op de verdovende werking van morfine.

Tenslotte is het uiterlijk van de bloem ook nog symbolisch: blaadjes rood als bloed, het hart zwart als de kleur van rouw en een kruisvorm; symbool van lijden en verlossing bij uitstek.

De tekst van het gedicht is als volgt in het Engels, Frans en Nederlands:

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.

We are the dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved, and were loved, and now we lie
In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders fields.
— Lt.-Col. John McCrae


Au champ d'honneur, les coquelicots
Sont parsemés de lot en lot
Auprès des croix; et dans l'espace
Les alouettes devenues lasses
Mêlent leurs chants au sifflement
Des obusiers.

Nous sommes morts,
Nous qui songions la veille encor'
À nos parents, à nos amis,
C'est nous qui reposons ici,
Au champ d'honneur.

À vous jeunes désabusés,
À vous de porter l'oriflamme
Et de garder au fond de l'âme
Le goût de vivre en liberté.
Acceptez le défi, sinon
Les coquelicots se faneront
Au champ d'honneur.


In Vlaanderens velden bloeien de klaprozen
tussen de kruizen, rij aan rij,
die onze plaats aanwijzen. En aan de hemel
blijven de leeuweriken vliegen en dapper kwelen,
tussen 't geschut beneden nauwelijks te horen.
Wij zijn de Doden. Enkele dagen geleden nog
leefden we, voelden de ochtendstond,
zagen de gloed van de avondzon,
beminden en werden bemind en nu liggen wij, gevelden,
In Vlaanderens velden.

Zet onze strijd met de vijand verder.
Met falende handen reiken wij u over
de toorts. Aan u haar hoog te dragen.
Doet gij dit niet, dan zullen wij in deze aarde
geen rust kennen, ondanks de klaprozen
In Vlaanderens velden.

In Vlaanderens velden bloeien de klaprozen
tussen de kruizen, rij aan rij,
die onze plaats aanwijzen. En aan de hemel
blijven de leeuweriken vliegen en dapper kwelen,
tussen 't geschut beneden nauwelijks te horen.
Wij zijn de Doden. Enkele dagen geleden nog
leefden we, voelden de ochtendstond,
zagen de gloed van de avondzon,
beminden en werden bemind en nu liggen wij, gevelden,
In Vlaanderens velden.

Zet onze strijd met de vijand verder.
Met falende handen reiken wij u over
de toorts. Aan u haar hoog te dragen.
Doet gij dit niet, dan zullen wij in deze aarde
geen rust kennen, ondanks de klaprozen
In Vlaanderens velden.

Om een lang verhaal niet nog langer te maken:
Raafje had een speciale bijeenkomst op school ter ere van de dodenherdenking. Ze zong solo met het koort "It takes a whole village" zoals op de foto te zien is en bracht de Franse versie van het gedicht met de rest van de klas. Ik ben eigenlijk benieuwd wie het nog meer zo snel uit het hoofd kan...

Op 11 november zelf waren er in het hele land speciale herdenkingsbijeenkomsten al dan niet met kransleggingen. Hier in de stad was het in het gebouw wat ook gebruikt wordt voor hockey wedstrijden en speciale evenementen.

Halloween

Hoe vind je dit stel? Speciaal gemaakt op het werk voordat we op toer gingen voor de 'downtown Trick-or-Treat trail' die je daar kon gaan lopen.

Raaf, ik dus, ben 's morgens al meteen verkleed naar het werk gegaan. Soms, tijdens de dag, vergat ik dat ik zwarte lippenstift op had. Niet alleen op mijn lippen maar ook rond mijn ogen. Maar meestal herinnerden mijn lange, onhandige, plaknagels me er wel aan. Ik begon met 24 stuks en eindigde met 10 op mijn nagels en 2 reserve. En nee, ik heb ze niet in de chili laten vallen of tussen een panini gestopt.

Van één van de vaste klanten kreeg ik het aanbod om bij haar langs te komen in de nagel salon om ze professioneel te laten vastplakken. Ik heb bedankt voor het aanbod om nog dagenlang met zulke lange nagels rond te lopen. Naar de wc gaan was een behoorlijke uitdaging.

Raafje kwam me ophalen van het werk en heeft zich omgekleed in de wc. Ze heeft het piratenpak voor haar verjaardag gekregen. Ze kon haast niet wachten om er op uit te gaan, alle winkels langs. En de drie andere dames konden niet wachten om te zien hoe dat er aan toe ging.

Halloween is niet alleen verklede kinderen maar ook veel ouders liepen verkleed mee. Al waren de kinderen toch wel het leukste. Ik zag veel spidermannen maar het leukste waren de piepkleine kippetjes en pompoentjes!

Voor het eten zijn we hier in de straat nog snel even wat huizen langs gegaan. Net als met Sint Maarten; we hadden zelf het zelfde weer: het plensde van de regen. Sneller terug dan verwacht gingen we kijken naar de tuin van een collega van Grote Raaf. Deze mensen willen graag herinnerd worden als 'het' huis van de buurt. De zak met snoep was gigantisch maar vooral de tuin was geweldig gaaf!

Er was een stel geraamtes waarbij stond: Just Dead. Er waren allerlei pompoenen. Een kettingzaag met losse onderdelen van iemand. Een pot met verlichte oogballen met allemaal ratten er om heen. Geraamten met slangen er half uit. Een kerkhof met 'Jack the Ripper' waarbij handen boven de grond uitkwamen. Een professionele mistmachine. En overal spinnenwebben in de struiken.

Na het eten bij een soort shoarma tent waren we net te laat voor het grote vuurwerk bij het meer. Maar vanaf onze plek op de parkeerplaats konden we het prachtig zien en daarna zijn we nog even bij het vuur op het strand gaan kijken. Geen stapel met hout maar een grote metalen bak met hout erin, brandweermannen erbij en afgezet met lint.

De thuiskomst was minder leuk. Raafje haar kleine pompoen was verdwenen en één van de grote was kapot gesmeten op de grond, het kaarsvet uitgesmeerd over de grond. De bak met snoep was -natuurlijk- helemaal leeg. Helaas had iemand ook een deuk in mijn auto geschopt en vond Grote Raaf een autoradio in de tuin. Blijkbaar kan niet iedereen het leuk houden op zo'n dag.....

Vanaf vandaag zal het allemaal kerstmis zijn wat je om j heen ziet. Waar zijn de spullen ook al weer?

Eer van het werk

We waren er niet erg vroeg mee maar gelukkig nog wel op tijd. Pompoenen uitsnijden.

Eerder had ik al een setje gekocht met gereedschap om het te doen. Een soort priem, een zaagje en een schraper. Ook had ik al geïnformeerd maar het schijnt dat de pompoenen die je gebruikt voor dit soort doeleinden, niet degene zijn die je gebruikt om mee te koken. Alleen de zaden zou je kunnen roosteren en eten.

We hadden er eentje gekocht op de boomgaard, eentje had ze op een feestje gekregen en de laatste kregen we met Thanksgiving. Die was niet uitgesneden wegens tijdgebrek en Raafje heeft behoorlijk wat moeite gedaan om de tekeningen eraf te boenen.

Ik heb geholpen met het snijden. De deksel eraf en dan al het spul eruit trekken, schrapen en snijden. De stickers erop en dan er om heen uitsnijden. Sommige hoekjes waren erg lastig!

Op de foto kun je zien dat het resultaat prachtig is! Een aantal waxinelichtjes erin en zo hebben ze twee avonden buiten gestaan. Helaas toen we met Halloween terugkwamen was de kleine verdwenen en eentje stuk.

Maar dat is een ander verhaal....

Pompoen-oen

De pompoenenjacht werd een beetje een lachertje....

Met Halloween voor de deur wilde we toch één, of meerdere, pompoenen hebben om een gezicht in uit te snijden en met een lichtje voor de deur te zetten, net als "iedereen". In de krant zagen we dat er in een dorp hier vlakbij een soort pompoenen feest was op zaterdag. Niet al te vroeg togen wij er op uit en daar bleek dat het ochtend programma al was afgelopen en het middag programma nog niet begonnen.

Daarop gingen we naar een pompoen farm, dachten we. De borden die aangaven waar het zou moeten zijn hadden de tekst 'uitverkocht' erop. Daarom maar naar Davison Orchard waar er dan nog pompoenen moesten zijn.

We namen hetzelfde treintje daar als toen met de Oude Ravens. Op dat moment was er nog niets gaande in de boomgaard. Inmiddels zijn we zo'n beetje aan het einde van het seizoen. Ik had een voorstelling van foto's van Raafje tussen al die oranje pompoenen zoals ik ken uit de scrapbook tijdschriften en was van plan een hele serie foto's te nemen. Tot onze verbazing zagen we een heel leeg veld met af en toe een pompoen.

Het viel nog niet mee om een 'goede' te vinden. En de tijd was beperkt want het treintje ging ook weer verder.... Raafje had het daarnaast nog druk met het stil leggen van pompoenen die van de heuvel af naar beneden rolden. Want er was gewoon niets meer wat hun tegenhield.

OK, het pompoen uitsnijden kan beginnen!

Thanksgiving

Ons eerste traditionele Thanksgiving diner genoten we in Alberta.

We werden uitgenodigd door Grote Raaf zijn neef en diens vrouw om naar Edmonton te komen en met familie de kalkoen soldaat te maken. We hebben nog even getwijfeld aangezien de rit zo'n 12 uur duurt. Maar omdat Thanksgiving officieel op maandag valt was het maar één dag dat Raafje van school thuis was en Grote Raaf een vrije dag hoefde te nemen.

We waren voorbereid. Met een tocht die je door Glacier Park en de Rockies brengt moet dat ook wel; het kan daar aardig spoken. We hadden dus extra eten en drinken mee, kaarsen en dekens en de winterbanden onder de auto. Ons vertrek was al op donderdag middag. Je kan maar alvast wat kilometers erop hebben zitten, toch?

Uiteindelijk ging het met de route op de heenweg niet goed. We konden de kaart niet vinden (hoe stom!) en Truus; onze GPS, gaf een heel andere route aan dan die Grote Raaf zijn collega had aangegeven. Dat was gewoon balen: een slecht restaurant 's avonds, een hotelkamer die aanvoelde als een sauna en geen knopje om de verwarming uit te zetten en dan de volgende dag ook eens in het midden van de dag helemaal vast staan in Calgary.

Het weerzien was weer geweldig. Grote Raaf zijn neef en diens vrouw waren in april bij ons geweest in Canada en daarvoor waren zij in september onze laatste gasten in Nederland. We zijn er inmiddels zo vaak geweest dat het voor ons bijna thuis is. Onze eigen slaapkamers en badkamer en we weten alles te vinden.

Op zaterdag hebben we wat aankopen gedaan in het winkelcentrum en 's middags hadden we een 'Wiener Roast' in de tuin. Het vuur werd gestookt in de trommel van een oude wasmachine en daar zaten we dan met worsten en broodjes, rauwkost en chips en onze jassen aan.

Met Thanksgiving diner werder er 23 mensen verwacht. De hele ochtend waren we druk met tafels klaarzetten en dekken, de kalkoen moest gevuld worden en in de oven en zo nog wat meer dingen. Traditioneel bij deze feestdag die te vergelijken is met dankdag voor het gewas, is de kalkoen met de vulliing, aardappelpuree, allerlei groente erbij en als toetje pompoentaart. Bijna iedereen had zijn eigen onderdeel meegenomen; salades, bloemkool met curry saus, lekkers voor bij de koffie vooraf, enz.

Maandag morgen was het weer op tijd vertrekken voor ons. We kregen lunch mee. Dat is lang geleden, dat iemand lunch voor mij klaar maakte! En allerlei ander lekkers voor onderweg, nog overgebleven van het diner. We hadden nu de goede route en, niet te vergeten, op de terugweg werkt het uur tijdsverschil in Alberta in ons voordeel. Half negen vertrokken, zeven uur weer thuis.

Het was een geweldig weekend! Op naar Halloween!

Ze haalde de krant !

Raafje stond afgelopen vrijdag in de lokale krant met deze foto waarvan het hele gebeuren ongeveeer een kwart van de pagina besloeg.

De foto is genomen door het hoofd van de school. Ze koos daarvoor Emily uit. We waren op de 'welcome back' BBQ van de school. Alle jaren organiseert de PAC -een soort oudercommissie- deze om alle ouders en kinderen van de school bijeen te brengen. Het is een heel georganiseer met al het eten en de vrijwilligers en wordt betaald door de PAC.

Dit jaar was het anders. De nieuwe onderdirecteur heeft geregeld dat mensen van de Rotary Club kwamen en het enige wat de school hoefde te doen was tafels en stoelen regelen. Ze komen met de BBQ, het vlees, de broodjes, drinken, etc. De keus was niet heel groot maar er waren hamburgers en hotdogs, tomaat en kaas en gebakken uienringen, een soort limonade voor de kinderen, koffie voor de grote mensen, chips en appels en als toetje verschillende soorten cake/taart. Helaas was het weer die dag nét niet mooi genoeg om het evenement buiten te organiseren dus weken we uit naar de gymzaal van school.

De Rotary Club is een wereldwijde organisatie met plaatselijke afdelingen waar zakenmensen, middenstanders en leiders aan meedoen. In dit geval hielden ze zich bezig met hun onderdeel goede doelen waarbij het best kan zijn dat de plaatselijke bankdirecteur belast is met het bakken van de uienringen...

In dit geval leverdere het de PAC geen geld op (het kostte ook niets!) maar normaal gesproken organiseert de PAC dingen die geld in het laatje brengen. Er zijn loterijen waar de kinderen een kaartje voor krijgen maar waar je ook extra kaartjes voor kunt kopen. Of de maandelijkse 'hot lunches' waar je pizza of broodjes kunt bestellen voor geld en waarvan de opbrengst ten goede komt aan de PAC die al het geld gebruikt voor extra dingen op school. Dat kan zijn de sportdag of met kerstmis een kadootje voor ieder kind of boeken voor de klas.

In de PAC vergaderingen zitten er ouders die kinderen op school hebben, aangevuld met de directrice en onder directrice en als ouders zoveel mogelijk vertegenwoordigers van verschillende groepen. De school van Raafje heeft ook een Resource Room waar geestelijk en lichamelijk gehandicapte kinderen met heel veel begeleiding de kinderen zoveel als mogelijk bijbrengen.

Raafje heeft het naar haar zin op school maar verveelt zich wel eens in de klas. Hoe het precies zit ga ik woensdagmiddag op school vragen als ik aan de beurt ben voor mijn 'ouder-leraar-interview'.