Droomhuis te koop

Reden: past niet meer in mijn droom.

Het is nu echter dan echt; vanmorgen ging het bord in de tuin. Daar kwam speciaal iemand voor die gewoon aan het graven ging en mij -natuurlijk- nergens voor nodig had.

Woensdagmiddag was de makelaar er. Contract regelen en dingen doorspreken; wat gaat er wel en niet met het huis mee, bijvoorbeeld. Veel wel; zitgrasmaaier, sneeuwblazer en zelfs de truck 'krijgen' ze erbij. We hopen dat het poolbiljart en de sauna nog extra interesse wekt. En aan kijkers hebben we natuurlijk niets, en één koper is genoeg.

Theoretisch gesproken zouden we, 's morgens bezien, aan het einde van de dag het huis verkocht kunnen hebben. Praktisch gezien staan huizen hier gemiddeld 120 dagen te koop momenteel en zakt de markt halverwege november met de winter/sneeuw in tot februari. Het kan dus ook een jaar duren. Ik ga er niet van uit; het is een zeer gewilde wijk, een heerijk ruim huis (zacht uitgedrukt) en een geweldige lokatie.

Woensdag de makelaar en vrijdagmorgen de foto's. En daar tussen was het heel hard werken geblazen want ja, natuurlijk zou het zo gaan maar er zijn zoveel andere dingen en zo weinig tijd. Dus doen mijn handen nog zeer van het soppen en ben ik zó blij dat we zoveel kasten in het huis hebben waar je het een en ander voorlopig gewoon kwijt kan.

We maken meteen van de gelegenheid gebruik om stukje bij beetje te bepalen met wie wat meegaat en gaan er veel dingen nu al de deur uit. Waaronder ook een respectabele hoeveelheid met meisjesspeelgoed. Polly Pocket, Barbies en Little Pet Shop. Ik ga proberen wat ervan, in het kader van de nadererende feestdagen, te verkopen op internet maar het is wel weer veel werk.

House for sale, you can read it on the sign, house for sale, it was yours and it was mine, and tomorrow, some strangers, will be climbing up the stairs...Misschien tijd voor een nieuwe ringtone of mijn mobiel?

Satlute to the Sockeye

De 'sockeye' zalm is de rode zalm die vanuit zee de rivieren opzwemt om te paren. Kokanee heet hier de soort, ook rode zalm, die in zoet water blijft. Ze eten plankton en zijn daarom slecht met een hengel te vangen. In hun gewone doen zijn ze slank en zilverkleurig. In de paartijd; als ze ongeveer vier jaar oud zijn, worden ze rood met een groene staart en kop. De kop verandert en de tanden groeien.

Dit jaar is er een record aantal Sockeyes (grootste aantal sinds 1913) die bij ons in de buurt de rivieren opzwemmen om te paren en dood te gaan. Bij ons in de buurt kun je ze zien in de Fraser en Adams rivier. Bij de Fraser rivier ben ik al een keer met Raafje mee geweest om kleintjes uit te zetten; frye heten ze dan en in dit geval was dat Chinook zalm. Bij de Fraser river hebben ze daar een speciale kwekerij om de aantallen weer omhoog te brengen.

Terug naar de Sockeye zalm. Tijdens de zomer van hun vierde jaar gaan de zalmen terug naar de rivieren waar ze geboren zijn. Door de hormonen veranderen ze dus van vorm en kleur. Ze vechten letterlijk hun weg terug; niet alleen onderweg maar uiteindelijk ook met soortgenoten om hun eigen stukje rivier en hun favoriete partner. De verwondingen die ze oplopen raken geïnfecteerd. De mannetjes slaan de eitjes uit de buik van de vrouwtjes, sproeien hun spul er over heen en dekken ze toe. Dat doen ze nog een paar keer en dan gaan ze ten onder aan verwondingen, infecties en/of honger. Hun overblijfselen voeden ze niet alleen beren en adelaren en zo maar ook voeden ze de rivier wat uiteindelijk hun kinderen ten goede komt.

Op Thanksgiving togen we, Raafje en ik, via een omweg naar Roderick Haig-Brown Provincial Park om de zalmen langs te zien komen. Met, in tijdsbestek van zo'n week of twee, honderd duizend of meer andere mensen. Als je aan komt rijden denk je bijna dat je naar een pretpark gaat. Parkeerwijzers zwaaien met -hoe leuk verzonnen- rood/oranje vissen met groene uiteinden naar de juiste kant toe en je moet zelfs parkeergeld betalen! Maar drie dollar is te doen.

We hadden 'leftovers' (restjes) mogen meenemen van het kalkoendiner van de vorige avond en dat deden we daar ter plekke op meegebrachte, verse bolletjes. Heerlijk zittend in het zonnetje genoten we van de lunch. En daarna, door een cordon van etenskarren heen, richting de zalmen. Heeler was mee en dat was voor haar heel leuk en van ons toch een minder goed idee. Genoeg buitenlucht en lopen voor haar want die Adams rivier kan je echt een eind aflopen als je dat wilt. Maar toen ze even aan de aandacht van Raafje ontsnapte in/bij het water ging ze in een van de talloze karkassen liggen rollen.

Het is een bijzonder gezicht, die zalmen. De rivier zit vol met die rode vissen en bij de diverse opstopping is het dringen geblazen. Ze wachten daar om energie te verzamelen om weer een stukje vooruit te komen. Ruggen komen boven water uit en vinnige staartvinnen slaan door het water. Daar zie je ook de lijken liggen; bleekgekleurd en eventueel zachtjes heen-en-weer wiegend door de stroom. De stank wordt met de dag erger. Het is ook een bijzonder gezicht; wat maakt dat ze zó massaal allemaal dezelfde kant op gaan, onderweg niet eten om ten slotte een zekere dood tegemoet te gaan?

In het park waar we waren maken ze er een echt spektakel van met gelinzameling acties, muziek en eten. Een speciaal uitkijk plateau is er ook en ze nodigen biologen uit om vragen te beantwoorden en er zijn onderzoekers die de vissen merken en volgen.

De precieze aantallen zijn nog niet bekend. Maakt ons niet uit; wij hadden een leuke dag, heerlijk weer en als afsluiting een hond die in bad moest ;-)

In memoriam

Deze foto van Oude Raaf en Raafje is van twee maanden geleden, in juli, toen ze op een heen-en-weertje waren naar Nederland, Grote Raaf en Raafje. Dinsdag, 21 september 2010, is hij op 81-jarige leeftijd overleden. Thuis, in zijn eigen bed, met vrouw en kinderen in de buurt.

Vijftien jaar geleden werd de diagnose prostaatkanker gesteld. Wat een geluk dat we hem nog zo lang in ons midden mochten hebben. Het viel niet mee om met de gevolgen van kanker en de therapie te moeten leven maar mijn schoonvader klaagde niet. Deze week heeft hij in de strijd tegen de gemene botkanker het onderspit gedolven.

Op zulke momenten is de afstand plotseling wel heel ver. Daar in het holst van de nacht, hier in het begin van de avond. Ik was bezig aan het bakken van appeltaart voor mijn verjaardag toen we het telefoontje kregen. Raafje en ik hebben samen gehuild en geprobeerd met het verdriet wat te doen. Verder dan een telefoontje naar 'huis' kom je dan niet die avond. Je kunt nergens mee helpen, niets voor elkaar doen. Dus hebben we geprobeerd er zelf iets mee te doen.

Wat geweldig dat ze nog samen, in het voorjaar van 2008, hier zijn geweest om te zien hoe wij het hier hadden. We wisten dat hij het niet nog maals zo redden. Hij wilde het wel graag, vertelde op een gegeven moment ook dat ie gedroomd had van ons nieuwe huis wat we geprobeerd hadden te laten zien met de laptop en de webcam.

Rust zacht, lieve (o)pa.

Naar school

Ook hier houdt het, na 10 weken vakantie, wel eens een keertje op. De zomer ook zodat het echt terug-naar-school-weer was. Een lange broek en een jas, dat was echt lang geleden.

Op woensdag ging ze voor het eerst een halve dag naar school. Stelt niets voor, naar je oude klas en voor de lunch weer naar huis. Vandaag, donderdag, was het voor 't eggie.

Met zorg kleren en accessoires uitgezocht (zoveel mogelijk in stijl met het paarse thema), brood en snacks mee en plannen want die bus gaat echt ook zonder je!

Al met al viel het dus tegen. De juf(fen) lijken wel te gaan bevallen maar van alle oude meisjes in de klas zijn alleen de vervelendste naar haar klas gegaan. En ze zit nu in een gedeelde klas; grade 5 en 6 samen. Dus de avond was moeizaam; gaan we wel of geen overplaatsing aanvragen? De beslissing is nog niet gevallen want er zijn vele dingen tegen elkaar af te wegen. En dan, zou ze daar naar school kunnen blijven gaan?

Nu eerst een maandje in de oude school van begin 1900 en dan naar het spiksplinternieuwe gebouw. In principe nog twee school jaren tot high school. Nu is er geen speelterrein mee over maar uiteindelijk moet dat weer goed komen.

Alles moet weer goed komen.

Uit eigen tuin

Vanmorgen was ik met Heeler in de tuin aan het spelen toen ik in mijn ooghoek wat blozende wangetjes tussen het groen zag. Dichterbij gekomen zag het er nog beter uit en toen ik hier en daar in die blozende wangetjes kneep, gaven sommige wat mee.

Zie hier de allereerste oogst van perziken uit eigen tuin. Vorig jaar hadden we helemaal niets en ook dit jaar hadden we er een hard hoofd in dat dat iele boompje fruit zou dragen maar we zaten fout.
Dit is de eerste lading maar er zitten er nog tientallen in. Ze smaken heerlijk en ik zal straks gaan denken wat ik er het beste van kan gaan maken. Dat moet goed te doen zijn: recepten met perziken op internet.

Om een beetje op de zaken vooruit te lopen verklap ik alvast dat ná de perziken de appels aan de beurt zijn en dan de pruimen. Ik voel de zware verplichting om zo veel mogelijk met dit fruit te doen omdat alle bomen professioneel gesproeid worden en daar hangt een prijskaartje aan. Eigenlijk is het fruit uit eigen tuin dan gewoon duur! Een alternatief? Ja hoor, óf zelf doen óf de bomen omkappen.

Lekker, ik neem er nog eentje!

Aardbeving

Toen ik dit in de krant las ging er bij mij een belletje rinkelen. Achteraf ;-)

Ik lag nog maar net te slapen toen ik ergens wakker van werd. Het voelde een beetje als een afgeschoten kanon in de verte maar ik kon het niet thuis brengen. Ik ben op mijn balkon gaan kijken, door het huis heen gelopen en ik deed ook de voordeur open. Ondertussen vroeg ik mezelf af wat er nu aan de hand kon zijn. Wat deed mijn huis schudden?

De volgende ochtend leek het al niet belangrijk genoeg meer om er aandacht aan te besteden. Eigenlijk was ik het helemaal vergeten totdat ik dit berichtje in het plaatselijke, drie keer in de week komende, suffertje las. Een aardbeving. Huh!

Nou ja, een aardbeving van deze grootte is niet genoeg om mijn leven helemaal op zijn kop te zetten. Daar zijn andere dingen voor, blijkbaar....

Kleurendoof geworden

In Canada hebben ze een naam voor typisch mannen- en vrouwen klusjes. Die van de mannen heet een 'blue job' en de rest kun je verder invullen ;-)

Wij hadden altijd een vrij standaard verdeling en het valt soms niet mee om nu allround te worden. De eerste vuilnisdag heb ik al gemist...Gelukkig zijn er andere dingen om me druk over te maken.

Mijn klusjes waren altijd binnen eigenlijk en meer dan een aantal paardenbloemen steken en zakjes gebruiken voor in de tuin Heeler's uitwerpselen op te ruimen deed ik niet. De frituur, die bij ons buiten op het dek staat als ie in gebruik is, en de BBQ, hadden dus een onzichtbaar blauw lintje aan zich geknoopt.

Tot vorige week. We bedachten, mijn geweldige visite en ik, dat we gingen BBQ-en. Eerder hadden we al onze eigen hamburger gebouwd maar toen waren er nog reserve troepen aanwezig. Nu viel dat in eerste instantie wat tegen.

Het viel hartstikke mee. De gebruiksaanwijzing stond op het apparaat zelf, behalve wat knoppen en het kraantje, de deksel en de thermometer stelt het verder niets voor en hebben we heerlijk gesmuld van chicken wings en hot dogs. Het huis is niet gesmolten, de BBQ niet in de lucht gevlogen en Heeler heeft al haar onderdelen nog.

Die wasmachine, dat was hier een 'pink job' ;-)