Verzamelwoede

Raafje heeft het tegenwoordig alle dagen over knikkers. Jetix knikkers. De weinige die ze heeft zijn gekregen van andere mensen en een enkele op basis van onze boodschappen bij een supermarkt die helaas voor haar niet op de route ligt. En nu zijn ze mee naar school om te ruilen. In een kitscherig doosje. En 's morgens in bed luister ik met geduld naar verhalen over knikkers.
Ik heb daar niets mee. Voor de flippo's was ze destijds te jong maar mocht ze de Diddle spullen zat zijn aast mama op die leuke notitieblokjes!

Ze spaart ook niet-afgemaakte knutselwerken en alles wat je daarvoor zou kunnen gebruiken. Gelukkig steekt haar moeder daar een stokje voor en ruimt regelmatig de kasten uit. De afgemaakte spullen worden tentoongesteld, soms bewaard, vaak op de foto gezet of ingescand.
En alles wat ze verder krijgt kan ze gebruiken. We moeten er paal en perk aan stellen. Een veel gehoorde kreet is dat als we dat niet doen we niet meer door de voordeur naar binnen zouden kunnen.

Manlief spaart treinen. Van die grote voor in de tuin. Die heeft daar ook vorige jaren gereden op zon- en feestdagen totdat de Canada plannen vorm begonnen te krijgen in de tijd dat het hout zo goed als verrot was. Nu de vitrinekast afgebroken is om 'de lijnen' in het huis te zien zijn ze ook allemaal in dozen opgeborgen.
Ook zijn Z-spoort, de grote van je pink, zit goed ingepakt. Met kerst reden ze nog allebei in de kamer, nu moeten ze wachten op nieuwe transformatoren in Canada, ben ik bang.
Hij spaart ook bureaustoelen. Het is dat met het oog op de kijkers je deze niet door het hele huis neer kan zetten maar ik kon op een gegeven moment wel een handeltje beginnen. En ik denk dat er mensen zijn die ons ontlopen omdat ze bang zijn dat ze met weer een exemplaar naar huis moeten. De teller staat nu op 6 à 7 in huis. Staan er misschien ook nog ergens anders er?
Met de postzegels heb ik minder moeite, gezien de ruimte die ze innemen..Ja hoor, neem maar mee!

Boeken zijn ook erg moeilijk weg te doen. En waarom eigenlijk? Dus staan er al 20 dozen bij mijn schoonouders op zolder. Heerlijk, die krijgen in Canada ook allemaal weer een plekje!

Ik heb afscheid moeten nemen van wat hobbies. De hoeveelheid stof; genoeg voor een kleine zaak, is teruggebracht tot normale hoeveelheden, evenals de hoeveelheid wol. Aan mijn Winny-the-Pooh verzameling is nog niet veel schade toegebracht, behalve door de tand des tijds. De grote verzameling sokken van jaren verdwijnt nu langzamerhand in de prullenmand.

Blijft over mijn verzameling scrapbookspullen. Papier van 30,5 bij 30,5 centimeter en alle gereedschap en knutselspullen die daarbij kan gebruiken. Zelfs Raafje heeft een eigen doos met dingen zodat ze niet meteen iedere keer aan de mijne zit !

Kijk, emigreren is weggooien en opruimen maar laten we eerlijk zijn: je hoeft geen dingen weg te gooien die je niet weg wilt doen. Herinneringen, hobbyspullen, boeken, het kan evengoed allemaal mee.