De kaarten zijn binnen

Er kwam zojuist een telefoontje uit Canada: de kaarten zijn er!

Het gaat om de 'permanent residence card'. Ze zijn opgestuurd naar Grote Raaf zijn neef in Canada. Ze worden allleen naar een Canadees adres gestuurd en zijn eigenlijk het equivalent van een permanente verblijfsvergunning.

Met je visum kom je Canada binnen. Deze zit in je paspoort geplakt en daarbij hoort een formulier met gegevens en nummers. Als je bij de douane komt geef je aan niet op vakantie te komen maar met een visum te willen immigreren.
Daarna moet je verschillende loketten langs, onder andere om het meegebrachte formulier te ondertekenen als een soort verklaring en een lijst met goederen die je meebrengt of nog volgen te laten zien.
Eén doorslag van het formulier krijg je mee en is het bewijs van je aankomst in Canada. Door het visum geven ze een grote kras met rode viltstift.
In plaats van het visum geven ze je nu een pas; de pr-card. Deze is daarna 5 jaar geldig en met zo'n kaart is je aanwezigheid in Canada dus legaal. Je hebt ongeveer dezelfde rechten en plichten als iedere andere Canadees.

Als je kunt aantonen dat je twee van de vijf voorafgaande jaren in Canada gewoond/gewerkt hebt, wordt ie iedere keer voor opnieuw vijf jaar uitgegeven.
Na drie jaar heb je de optie om Canadees te worden. Als je dat doet vervalt de pr-card. Het is niet verplicht.

Vooralsnog zijn de enige verschillen met Canadezen zelf dat je niet op landelijk niveau mag kiezen of gekozen worden of op landelijke regeringsniveau werken. En iedere keer als je de USA binnen wilt is het een hele papieren rompslomp en kost het je geld.
Nadelen zijn er ook. Vooralsnog mag je de Nederlandse niet behouden en je komt Europa niet meer zo makkelijk in.

We hebben de kaart nodig om Canada in en uit te komen als zal het met het formulier ook wel lukken. Maar dit is makkelijker bij de douane.

Onze 'toegangskaarten' komen er per aangetekende brief aan !

Wat doe je op een donderdagavond ?

Zo zag Raafje haar nieuwe bed er uiteindelijk uit nadat voornamelijk Grote Raaf zijn jongste broer er uren mee bezig was geweest. Van lat tot bed. Nog niet geschikt om in te slapen.

Naar zo'n bed waren we al tijden op zoek; met laatjes en vakjes en mandjes en van hout. Een soort kajuitbed. De afmetingen mogen er zijn: het bed is 140 cm breed!

We hadden de bijbehorende lattenbodem en matras erbij besteld maar in onze ogen was dat zulke rommel dat die onderdelen terug gaan naar de winkel. Op het plaatje ziet het er natuurlijk altijd veel beter uit maar kun je niet proefliggen.

Dus wij snel een tosti en restjes gegeten en met de auto naar de stad. Raafje mee. We hebben wat beddenspeciaalzaken van binnen gezien, wat matrassen geprobeerd en toch gaan we er fijn nog een nachtje over slapen. Ieder in zijn eigen bed. En op internet op zoek. Zit er misschien toch nog een dagtochtje Ikea aan te komen? Raafje en ik zouden dat niet erg vinden...Grote Raaf mompelde al iets van dat als het dan toch niet in orde zou zijn we in Canada zouden kunnen gaan klagen. Huh???!!

Wat wel erg was dat onze grote kleine meid pas om 9 uur in bed lag. Koopavond is ze toch eigenlijk nog te jong voor. Ook als je matrassen gaat uitzoeken.

Ronduit slaapverwekkend !

Tickets geboekt !

Wij vertrekken op dinsdag 13 november 2007.

Vandaag hebben we definitief de tickets geboekt. Dat had nog wat voeten in aarde omdat ook de beide poezen meegaan (anders wilde Raafje niet mee naar Canada) op deze reis. Het ziet er naar uit dat alles gelukt is. Aansluitend hebben we een hotelkamer in Vancouver (mét katten) en een grote auto gehuurd (voor onze 6 koffers, handbagage én 2 katten) voor de 2 weken erna.

Dit is dus de behuizing voor de katten. Onze beide exemplaren zijn meer zandkleurig en ik heb ze nog niet horen protesteren, onze bejaarde dames. De vervoerskennel moet aan allerlei eisen voldoen en deze doen dat blijkbaar.
Gelukkig wilde mijn broer(tje) ze ophalen en ik heb als een speer Nipper erin gezet om te zien of het formaat goed is; ze kan er in zitten, staan en omdraaien; missie geslaagd. Er moeten waarschijnljk nog wat pijlen extra op (stom; iedere idioot kan toch zien hoe om ie moet en er zit alleen een handvat aan de bovenkant hoor!) maar ook dat komt vast in orde.

Nu hebben de poezen dus wel een behuizing en wij nog steeds niet......!!!

Inderdaad balen wij daar behoorlijk van maar het is niet echt van invloed op het vertrek. We moeten er rekening mee houden dat de container pas de eerste week van december gebracht gaat worden. Dat betekent in ieder geval dat we een aantal weken moeten overbruggen met alleen de spullen in onze koffers. Ook als we wel een huis hebben.

We hebben best een alternatief plan; wat heet, er is een plan B, een plan C en een plan D en ook nog een plan E. De opties zijn: alsnog heengaan en wat regelen, iets regelen en vrienden langssturen en tenslotte, iets regelen als we daar zijn en, iets wat we niet van plan waren: versneld iets kopen.
Nu we daar nog niet echt iets over hebben afgesproken zitten we ondertussen niet stil. We speuren alle ons bekende websites af en houden contact met de makelaar om uit te vinden of die nog met iets op de proppen komt.

Iedereen duimen want jullie zeggen het nou wel maar.....komt alles wel goed!?

Helemaal jarig geweest en verder

Ik was heerlijk jarig geweest!

Vrijdag heb ik het, samen met een collega, op het werk gevierd. Er was veel zelfgebakken lekkers te eten en de hele dag door felicitaties vanwege de slingers op mijn werkplek. 's Avonds kreeg ik nog visite van iemand die er geen rekening mee hield dat ik het niet vierde ;-)

Ik ben verwend met alles wat je maar kan bedenken; boeken, bloemen en planten, kaarten, telefoontjes, ondergoed (beter gezegd, lincherie !), sieraden, kleurplaten, hobby spullen, geld en chocolade...Heerlijk!

Zaterdagmiddag had ik nog onverwachts visite langs en voor zondagmiddag had ik de ouders uitgenodigd voor een kopje koffie en dat kon tot ons grote genoegen lekker buiten! In ene was het toch nog een mooie nazomerdag vandaag!

Ik heb het voornemen gemaakt om niet meer te zeggen dat mensen niet op de troep moeten letten. Het is overduidelijk dat we in het inpak-stadium zitten, zeker met die muur van dozen die bijzonder confronterend in je gezichtsveld komt als je de voordeur en de deur naar de kamer binnenstapt.

Tussen alle bedrijven door hebben we, Raafje en ik, samen haar kledingkast even doorgenomen. De meeste zomerkleding zit nu in een doos hoewel er niet echt veel is dat ze volgend jaar nog gaat passen. Er komen nog wat dingen bij die nu nog in de was zitten en we hebben het ondergoed en de sokken/maillots nog niet doorgenomen maar duidelijk is wel dat ze wel wat nieuws kan gebruiken.
Verplicht shoppen dus binnenkort.

De katten zijn hier nog even de complicerende factor. Voor hen hebben we aparte kennels nodig die afhankelijk zijn van de maat van de katten. En ze moeten, zowel de katten als de kennels, aan allerlei voorschriften voldoen.

Nipper ging al helemaal in de stress toen we probeerde haar maten te noteren. Nu weet ik dat vrouwen dat over het algemeen niet waarderen maar ze maakt het wel erg bont! Ik heb zo maar het idee dat het voor haar een bijzonder vervelende tijd gaat worden de komende maanden!

Nu maar even aan mijn schoonheidsslaapje; ik loop ook al tegen de 40....!

Wie jarig is trakteert!

En aangezien ik morgen, 21 september jarig ben, heb ik de hele avond gebakken.

Met een vriendin van mij hebben we een keer overheerlijke cheesecake gegeten bij 'Beans and Bagels' in Hilversum; het vaste adres onderweg naar één van onze knutseldagen. Het recept staat op de website. Ik heb hem vandaag gebakken en ik ben benieuwd of ie lekker is...

Natuurlijk mogen op mijn verjaardag muffins niet ontbreken. Dus heb ik lading banaan-havermout muffins gebakken en mijn chocolade muffins met verrassing binnenin (mon chou met suiker gemengd).

Er komt net een tray rozijnen muffins uit de oven maar die zijn net als ik, een beetje ingestort. Als ze nu lekker smaken is dat geen probleem. Helaas ziet het er niet erg aanlokkelijk uit.

Al mijn muffinrecepten komen uit een boekje dat ik 10 jaar geleden van mijn Canadese familie heb gekregen. De recepten zijn, behalve in het Engels, ook niet in grammen maar in 'cups'. Dat betekent geen weegschaal erbij maar bakjes en lepels met verschillende inhoudsmaten.

Eén cup is 225 ml. De bakjes zijn er in 1, een halve, een derde, een kwart en gelukkig heb ik meerdere sets zodat ik rustig door kan gaan met verschillende series.
Het basisprincipe van muffins is natte ingrediënten bij elkaar, droge bij elkaar en dan mengen en in van die bakjes doen. Twintig minuten in de oven en smullen maar (pas op je mond; HEET).

Jammer voor jullie dat ik mijn verjaardag niet vier. Ik zal mijn collega's vragen of het lekker was! ;-)

Goed en slecht nieuws

Er zijn weer wat nieuwe ontwikkelingen te melden.

Allereerst het goede nieuws dat we vanaf half/eind oktober een zomerhuisje gaan betrekken in onze woonplaats totdat we naar Canada vertrekken. Het is een huisje bij iemand in de achtertuin en het heeft 2 verdiepingen.
Het is een entree met douche/toilet, een keuken met een piepklein tafeltje, een woon/eetkamer met trap naar boven en boven twee slaapkamers. Raafje zag het al helemaal zitten en Grote Raaf komt nét voor vertrek te wonen in de buurt waar ie ooit woonde.

Het slechte nieuws is dat ik net de (me)vrouw van de makelaar in Vernon, Canada, aan de telefoon had. Zij had net vanmorgen (!) de eigenaar van het huis wat wij willen huren aan de telefoon gehad en die wilde het te koop zetten....!!! Voor ons is dat niet interessant; we willen er gewoon een half jaar in wonen voordat we zelf wat gaan kopen. Bovendien, als we het wel doen dan moeten we er gewoon weer binnen een maand uit als ie het wel verkoopt.

Jammer dus maar wel fijn dat we duidelijkheid hebben. Nu kunnen we ons weer beraden op andere mogelijkheden.

Toch overheerst op dit moment wel een beetje de teleurstelling; we zagen ons daar al best wonen! Het was een mooi huis ter overbrugging en in een goede buurt. Vlakbij de (scrapbook)winkels maar ook landerijen om de hoek. Bovendien had ik er zó hard voor gewerkt om het te laten slagen....

Ondertussen zijn we ook in onderhandelingen over de vlucht naar Canada rond half november. De moeilijkheid is dat er een ticket gevonden moet worden waarbij de katten meekunnen met graag een aansluitende vlucht naar Kelowna, wat veel dichter bij Vernon is dan die 6 uur lang met de auto vanaf Vancouver. We sparen dan een overnachting uit (met 2 katten) en zijn dan dus niet veel duurder uit. Extra voordeel is dat de auto dan ook gehuurd kan worden vanaf daar en dus zonder extra kosten (uurtje rijden) weer teruggebracht kan worden als we er zelf één hebben. Of twee...

De teller staat inmiddels op 35 dozen ingepakt. Je ziet niet dat het opgeruimder is in huis omdat het voornamelijk gaat om dingen die uit kasten en dozen en van de zolder achter de schotten vandaan komen.

We zullen doorgaan!

Dozenmuur en bootnieuws

Dit is het eerste gedeelte, onze werkzaamheden van dit weekend.

Een muur van dozen, voornemelijk gevuld met boeken. Boeken over treinen, Canada, management, kinderboeken, hobbyboeken, wat voor boeken?

Puzzelen, passen en meten. En sjouwen niet te vergeten!

Iedere doos heeft een nummer met inhoud wat ook correspondeert met het nummer en de inhoud op de lijst die we moeten invullen en ondertekenen.

Omdat de meeste dozen bij de Oude Raven vandaan komen is het in huis alleen maar voller in plaats van leger geworden. Gelukkig heeft Raafje haar slaapkamer ook beschikbaar gesteld als opslagruimten. Niet dat nu al zou kunnen (hebben alle kinderen daar last van? Wat een puinzooi!) maar op termijn is dat een goede oplossing, zeker met dozen van zolder of de slaapverdieping.

De gewone dozen zijn iets groter dan deze. Boeken zijn toch wel erg zwaar. Ik gok dat de meeste dozen tegen de 20 kg wegen en er zitten er een aantal tussen die lijken wel van lood! We kunnen voor ons gevoel een aardig bibliotheek inrichten in Canada maar dit zijn toch echt de boeken waar we geen afscheid van kunnen nemen!

Inmiddels zijn ook de gegevens over de reis van de container bekend geworden. Deze verlaat onze straat op 24 oktober 2007, de haven van Rotterdam op 28 oktober 2007 op de MS "Flotbek" en komt in Vancouver aan op 19 november 2007. De verwachtte aankomstdatum is in de eerste week van december 2007.

Wij weten nog niet wanneer we aankomen maar dat het improviseren wordt is wel duidelijk!

Begonnen met inpakken

Nog even bijkomen en genieten van een Canadese Maple Syrup likeur en dan...naar bed.

Vanmiddag zijn we dan officieel begonnen met inpakken. Raafje was naar koor en wij haalden de dozen met boeken op die bij de Oude Raven op de zolder en in de slaapkamers mochten staan toen wij, vanwege de verkoop van het huis, wat ruimte moesten creeëren.

Ik wist niet dat het er zó veel waren. En ze waren al uitgezocht. Dan nog maar eens. Dus ik ben de hele avond -er was toch niets op de tv- bezig geweest met het uitzoeken van 15 dozen boeken. Het is nog niet eens alles; meer kon er vanmiddag niet in de auo.
Mijn rug doet er pijn van; het is ook wel het zwaarste wat er is....

Inmiddels ligt de salontafel vol met boeken die achteraf toch maar niet meegaan. Ik schat zo'n doos of 3 vol. Dat loont dus wel degelijk!
We houden alleen de ongelezen boeken (best nog veel!) of diegene met iets speciaals. Dus als je langskomt; volgens mij is er voor elk wat wils! Ik zal zorgen voor een lekkere stoel, een knappering haardvuur, een deken en warme chocolademelk na een fikse sneeuwwandeling buiten en dan lekker lezen!

Op de valreep zijn de ski passen van Grote Raaf en Raafje voor de komende winter en de cross-country ski pas voor mij, Raaf, ook geregeld. Omdat we ze nu hebben bestelt zijn we behoorlijk goedkoper uit. Hoe dichter bij het seizoen, hoe duurder...

Zo, nu ga ik lekker in bed, welverdiend, uitrusten!

Nog maar 2 maanden....

Het wordt steeds echter en de tijd begint nu te dringen!

Woensdag na het eten heeft Grote Raaf onze Canadese gasten naar hun nieuwe logeeradres gebracht. Dat gaf mij de tijd om mijn tentamen van die dag erop voor te bereiden. Daar was ik door alle drukte -bijna- niet aan toe gekomen. Gelukkig had ik goed opgelet tijdens de lessen!

Het is heerlijk om weer in mijn eigen bed te slapen. We zijn allebei nogal bekaf van deze drukte die zo kort na de terugkeer uit Canada kwam en zeker Grote Raaf heeft het niet makkelijk met zijn rug/nekpijn erbij.

Een aantal van de dozen met boeken zijn bij Oude Raaf weer teruggehaald naar ons huis. Ze gaan overgepakt worden in de dozen die we van de verhuizer hebben en we gaan toch nog maar even kritisch kijken....het zijn er namelijk behoorlijk wat!
Verder is er natuurlijk het hele huis in te pakken of alles behalve dat. Op de één of andere manier voelt het ook anders dan gewoon verhuizen. Dat klopt ook wel, het gaat overzees naar een ander huis waarbij onduidelijk is wanneer we weer over onze spullen kunnen beschikken.

Nou heb ik niet zulke goede ervaringen met verhuizen. Ik weet nog van die keer dat we tijdelijk zouden gaan wonen in het huisje waaruit mijn opa en oma kort daarvoor waren verhuisd. Grote Raaf had het de tijd daarvoor zó druk gehad op zijn werk dat we niet alles nog hadden ingepakt. Ik ging met de eerste lading naar het andere huis en ben eigenlijk niet meer teruggekomen. Na mij kwamen de spullen. Kleding uit de kast en zelfs de droger nog met spullen erin. Héél genant.

Nu zou dat niet eens meer kunnen. Alles moet in dozen en gelabeld worden en wat niet past zullen de verhuizers, de dag voordat de container komt, inpakken in bijvoorbeeld noppenfolie of zo.

Wordt het toch tijd dat Raafje begint aan het boek "Op reis naar Anderland". Dit boek ondersteund het emigratieproces vanaf tien weken tot datum vertrek.

De datum van vertrek is alleen nog niet bekend!

In mijn eigen bed met herinneringen

Ze zijn weer weg, onze Canadese familie.

Grote Raaf is ze naar het volgende adres aan het brengen en het is raar leeg in huis. Ik heb nauwelijks de tijd om te wennen aan de stilte en het niet meer moeten zorgen voor de gasten met het tentamen van morgen in het vooruitzicht.

Een groot pluspunt is dat ik vanavond weer in mijn eigen bed kan slapen na 5 nachten op het luchtbed. Dat overigens niet slecht sliep maar wel een beetje behelpen was. Kleding snel uit de kast gegrist, soms nog aangevuld na stiekeme bezoekjes aan mijn eigen slaapkamer en kledingkast. Slapen naast het wasrek en met mijn spullen in een toilettas.

Maar we hebben het erg leuk gehad en het afscheid is dan toch weer vervelend. We weten ook niet wanneer we elkaar weer zien. Ze wonen daar weliswaar veel dichterbij dan hier maar 10 à 12 uur rijden doe je toch niet in een weekendje....

Ik zit al weer vol goede ideeën om de foto's van deze periode vast te leggen in een boekje maar dat zal er voorlopig niet inzitten met alle plannen die we hebben. Na het tentamen van morgen gaan we volop de volgende fase in: het inpakken.

Vrijdag zijn de dozen gekomen en het inpakpapier. Nu moeten we besluiten waar we gaan beginnen met het inpakken en waar de dozen komen te staan. Voor onze eigen rust en die van Raafje willen we ze zo lang mogelijk en zo veel mogelijk uit zicht hebben staan.
Verder is er nog genoeg te regelen op het administratieve vlak en zijn we nog steeds op zoek naar een vakantiewoning van ongeveer 15 oktober tot 15 november!

Tot mijn grote verdriet is er ook nog geen nieuws van het huis in Vernon. Ik heb een vriendelijk mailtje weer geschreven op zondag avond en zit dus weer dagelijks te hopen op een reactie. Tot nu toe te vergeefs.

Dan moest ik me nu maar weer even gooien op de tentamensstof voor morgen!

Toerist in eigen land

Het zijn best vermoeidende dagen zo; toerist in eigen land zijn!

Vandaag ging Raafje weer naar school en wij hebben nog even getwijfeld wat we zouden doen. Grote Raaf zijn neef wilde heel graag de 'Zaanse Schans' zien dus daar zijn we met zijn 4-en naar toe gereden in de stromende regen.

Het bleef behoorlijk wisselvallig de hele dag maar we hebben onze pret niet laten bederven.

Allereerst zijn we het museum ingedoken. Er is behoorlijk wat te vertellen over het gebied van de Zaan; over papier, voedselproduktie, kunst en cultuur, walvisvaren, etc. Hierna waren de meeste buiten -tijdelijk- over, zoals we al hadden verwacht omdat we de buienradar geraadpleegd hadden.

De dames hebben - helaas voor de heren- allebei een zwak voor shoppen en souvenirs...! Het ergste vindt Grote Raaf dat ik een het leuk vind om in zo'n automaat je 5-eurocent ovaal te laten maken met een zelf gekozen afbeelding van het toeristiche evenement dat je bezoekt. Want het kost wel een euro...

Zelf vind ik dat het leuk staat op een pagina in mijn foto-album/scrapbook en dat het voor een souvenir goed te gebruiken is en bovendien nog vrij goedkoop. Toen ik later nog twee piepkleine klompjes scoorde was mijn scrapbookhart helemaal gerustgesteld !

Zelf kijk je toch ook wel weer je ogen uit op zo'n toeristische plek. Het werken van de oliemolen, het maken van de klompen en vooral al die toeristen die langshobbelen, vooral Chinezen en Japanners. Als je dan de hele dag om hebt moeten schakelen van Nederlands naar Engels kan je begrijpen dat je aardig af bent aan het einde van de dag.

Hoewel we van plan waren gewoon te gaan koken is het toch pannenkoeken bij Johanna's Hof geworden. Poffertjes voor Raafje. Nu zit het hele spul tv te kijken; een DVD van Inspector Morse.

Ik denk dat ik morgen op mijn werk maar een beetje moet uit gaan rusten....!

Terug uit Texel

Ben ik rozig van de zeewind of van de rosé ?

We zijn een kort weekend naar Texel geweest met Grote Raaf zijn neef en vrouw, uit Canada. Ze wonen straks 10 uur rijden van ons vandaan; een minpuntje van het emigreren. We hebben ze vorig jaar gezien, twee weken geleden nog en nu weer.

Omdat alle bungalowparken en hotels wel vol leken te zitten waren we blij dat we op het laatste moment nog hotelkamers konden boeken. Het leek wel erg tegen te zitten toen C. een behoorlijke verkoudheid had opgelopen, mede door verminderde weerstand van de jetlag. Ik heb 's avonds een bad vol laten lopen met eucalyptus-olie, een ui naast haar bed gelegd en sinaasappels geperst (je moet wat doen voor je gasten) en toen ging het gelukkig goed genoeg om de trip door te laten gaan.

De boot was wat later omdat ie wegens ambulancevervoer terug moest naar Texel maar we waren er toch al niet zo vroeg bij. Het was zo-wie-zo geen geweldig weer het hele weekend maar we hebben zoveel mogelijk van de buitenlucht genoten.
Lekker een strandwandeling op blote voeten, lunchen achter glas aan het strand buiten en lekker slenteren door het centrum van de Koog. Het hotel viel achteraf zelfs erg mee!

Een weekend, zeker op deze manier, is kort. Vandaag was er 'slechts' tijd, na een uitgebreid ontbijt, voor een lange wandeling in de Slufter met wat regenbuitjes en veel wind en lunch buiten -met jassen aan dit keer- voordat we op het nippertje de boot van 14 uur weer haalden.
We zouden om 17 uur samenkomen bij één van Grote Raaf zijn broers. Onze gasten wilden -natuurlijk- iedereen toch even zien dus dit was een geweldige gelegenheid. Die overigens plaatsvond aan de keukentafel met rosé (vandaar), zelfgemaakte tomatensoep en rijstsalade en patat voor de liefhebber. Jammer dat niet iedereen in de gelegenheid was om te komen.

Morgen blijft Grote Raaf onverwachts thuis zodat ik niet alleen met ze naar de Zaanse Schans hoef. Ik heb nou eenmaal een hekel aan rijden naar bestemmingen waar ik niet/nauwelijks geweest ben. Het weer schijnt nogal regenachtig te worden maar het schema laat het helaas niet toe om daar rekening mee te houden.

We zijn toerist in eigen land deze week!

Soms komen wensen uit

Ik heb een lijstje met wensen waar dingen op staan die ik nog wil doen.

Eén van die wensen gaat dit weekend uitkomen. Ik zou namelijk graag nog naar een Waddeneiland willen gaan....
Ik probeer Grote Raaf al tijden eens mee te krijgen. Voor het Paasweekend wat we, tot dit jaar, meestal in een bungalowpark doorbrengen. Voor een vakantie die we, zeker sinds Raafje op school zit en we afhankelijk zijn van de schoolvakanties, meestal in het buitenland doorbrengen.
Ik krijg hem gewoon niet mee. En dan zijn het zijn redenen tegen mijn oplossingen.

Dat het net buitenland is, gezien de vele toeristen die op de Wadden afkomen. Dat je best je auto op een aantal ervan mag meenemen. Dat er echt genoeg te doen is op een eiland. En zo verder.

Dit weekend gaat het gebeuren: we gaan naar Texel.

We krijgen vanaf vrijdag logées; Grote Raaf zijn neef en diens vrouw uit Canada. Mensen waar we nu al een aantal keer geweest zijn. E-mail en sporadisch telefonisch contact mee hebben. En zo zijn we van familie ook vrienden geworden.
Het is niet meer gek om daar mijn tas of koffer in hun logeerkamer neer te zetten. We weten precies welk keukenkastje we moeten hebben, zetten zelf 's morgens koffie en ruimen de afwasser uit.
Deze mensen zijn nu in Nederland. En ze komen bij ons logeren. Dus toen we hardop aan het overleggen waren wat we zouden doen kwam van het een het ander.

We waren te laat om een bungalow te huren; het wordt blijkbaar erg druk dit weekend op Texel. Maar we hebben een hotelkamer geregeld voor één nacht en gaan zaterdag en zondag genieten van het grootste waddeneiland van Nederland.

Dat ik van gekkigheid niet weet hoe ik mijn huis in orde moet maken voor vrijdag, als ze komen en daarbij nog mijn eigen bed (de laatste keer, dreigde Grote Raaf) opgeef, daar moet ik maar hard aan werken. Dat het eigenlijk helemaal niet verstandig is gezien alle dingen die nog gedaan moeten worden de komende maanden, dat vergeet ik ook maar even. We gaan gewoon lekker genieten dit weekend.

Weet iemand de weersvoorspellingen?

Alles begint weer!

Raafje zat vanmorgen te klappen en te juichen in de auto; ze ging weer naar school!

Het is namelijk heerlijk om je even te kunnen richten op vertrouwde dingen.Het is het wennen als je in de supermarkt zelf je spullen in moet pakken en gewoon moet betalen in plaats van met je creditcard te zwaaien. Zelfs de manager is niet erg behulpzaam als ik iets zoek en op straat ben je hier je leven niet zeker, zelfs niet bij een zebrapad.

De stapel wasgoed om te vouwen en strijken neemt inmiddels vormen aan die doen denken aan de Rocky Mountains en administratief gezien is er ook nog wel wat te doen (understatement).

Wel heb ik best weer zin om naar het werk te gaan en zeer zeker om morgen weer een opleidingsdag te volgen. Het is namelijk heerlijk om je even te kunnen richten op vertrouwde dingen.

Toch zullen we, bijvoorbeeld vanavond, niet ontkomen aan het opzetten van een plan voor de komende 10 weken. Want dat is, hoe lang het maximaal nog gaat duren voordat we weggaan! Om de kriebels van te krijgen!
Raafje heeft het verzoek ingediend om tot en met 11 november te blijven in verband met Sint Maarten. Ik zie me al met al die snoepzooi in de koffer! "Mevrouw, heeft u nog iets aan te geven?" En daar gaat alles over de grond....Maar we zullen er rekening mee proberen te houden.

En het begint al een beetje. Eén voor één mensen die aangeven dat ze nog wat af willen spreken voordat we weggaan of dreigen ons op Schiphol uit te zullen zwaaien....;-)
Hoe neem je afscheid van een leven hier? Het is onmogelijk om in deze korte tijd en met alles wat gedaan moet worden nog met iedereen een afspraak kunnen maken om gedag te zeggen. Daar moeten we dus nog iets op verzinnen al vraag ik me af of we het iedereen naar de zin kunnen maken.

Bovendien, ik houd helemaal niet van afscheid nemen!

Jetlag !

Als je er nog nooit een gehad hebt is het moeilijk voor te stellen; anders weet je wat ik bedoel.

We hebben alledrie een jetlag en die overvalt ons op de raarste momenten. Ik kwam hem bijzonder hard tegen gisteren, zo tegen etenstijd. Met moeite zette ik een supersimpele maaltijd op tafel en tegen de tijd dat ik die op had kon ik niet meer.

Ik lekker languit in de stoel, Grote Raaf een dekentje over me heen. Dacht ik: ik doe even mijn ogen dicht en hup, weg was ik! Ik, die helemaal nergens kan slapen, nooit op de bank wegdut of in slaap val, viel dus gewoon weg!
Tegen de tijd dat ik even bijkwam lag Raafje inmiddels in bed -beetje boos en verdrietig dat ze zonder voorleesverhaaltje moest- en voelde ik me zo beroerd....Een blik op de klok en ik zag dat ik het 8 uur journaal niet eens gehaald had. Toch maar zo wijs geweest om naar boven te gaan en meteen onder de wol gekropen.

Een paar keer ben ik nog wakker geweest maar uiteindelijk was het even na 6 uur vanmorgen dat Raafje me wakker maakte omdat ze niet langer kon slapen. We zijn maar naar beneden gegaan en niet lang daarna volgde ook Grote Raaf.

Raafje heeft er voornamelijk 's morgens last van. Als het niet gaat zoals zij het in gedachten had (vaak) of als het niet gaat zoals zij wil (regelmatig). Je kunt je echt wel bergen dan! Gisteravond toonde ze het gedrag bij de Oude Ravens maar meestal doet ze het alleen thuis ;-)

Ze is ze er achter gekomen dat ze hier Raafje heet en daar is ze toch boos om! En we komen er achter dat er inmiddels aardig wat mensen zijn die onze belevenissen bij houden dus daar wordt ze dan alleen maar nog bozer om.

Nu schijnt het zo dat je één dag nodig hebt voor ieder uur tijdsverschil dat je moet overbruggen. Ik hoop van niet; dat duurt dan meer dan een week! Hopelijk wordt het snel minder; ik heb er in golven last van met flinke dippen en honger op de meest rare momenten.

Laatste nieuws: vrijdag komt het verpakkingsmateriaal!