Bij mij in de buurt verveel je je niet !

Je kunt het een knap staaltje parkeren noemen, of bijzonder stom......

Nauwelijks hersteld van mijn poging dit weekend om achterover in het water te vallen, mijn onderarm pimpelpaars met pijnlijke schrammen en een giga blauwe plek om mijn onderrug, had ik vandaag weer een nieuwe truc.

Als Raafje gaat paardrijden gaan we op tijd naar het paard toe. De eigenaar komt er ook naar toe om het paard in de trailer te zetten en dan het kleine stukje naar de rijbakken te rijden. Raafje was met hem mee en Grote Raaf was al vooruit gereden. Ik zou de auto even omdraaien en ook onderweg gaan.

Al met al was het voornamelijk stommiteit van mijn kant en nog wat extra pech waarschijnlijk. Ik was plotseling wat verder achteruit gereden dan ik van plan was en wellicht dat ik toen in de stress schoot en nog verder het pedaal in drukte. Over een bepaald punt heen schijnt de wal kant, ondermijnd door het snel stromende water, ingezakt te zijn wat mij nog sneller met de achterkant in het water heeft doen belanden.

Na een flinke klap was daar de stilte en stond ik met een hoek van 45 graden geparkeerd. Ik mankeerde niks bedacht ik me, alleen mijn ego had een flinke deuk. Ik belde Grote Raaf die de eigenaar van het paard, K., verwittigde. Deze kwam terug met zijn truck om mij eruit te trekken. Dacht hij.... Eerst moest ie natuurlijk foto's maken van mijn zielige situatie.

Met de truck lukte het niet. De spanband die hij gebruikte schoot iedere keer los. Toen hij ging kijken wat het huisnummer was om de BCAA (de Wegenwacht hier) te vragen om een takelwagen, vond ie nog een stevige ijzeren ketting. Daarmee probeerde hij het ook maar hij was bang de onderkant te beschadigen omdat de auto zo ver naar achteren hing. Overigens had ik natuurlijk ook al geprobeerd de auto in zijn 4-wheel-drive eruit te trekken maar leek het dat ie zich alleen maar meer ingroef.

De takelwagen zou er binnen een uur zijn. Ik kon op eigen gelegenheid niet uit de auto komen. De deur moest ik open houden en dat kon ik niet gelijk doen met er om heen lopen; de ruimte daarvoor was te klein. Dus hield K. de deur open en kon ik naar de andere kant van het stroompje springen, midden met mijn handen in de kleine doorntjes van de droge takken die daar lagen.

De takelwagen was er vrij snel. Het voordeel daarvan is dat hij de arm uit kan schuiven zodat de kabel in een juiste hoek de auto niet alleen voorwaarts kan trekken maar in eerste instantie ook omhoog. Het leek een fluitje van een cent; arm uit, kabel aan de auto en gaan met die banaan.

De auto is er redelijk uit gekomen. Het plastic bij het achterwiel naar de bumper toe moet weer even op zijn plaats geduwd worden, hetzij door ons zelf, hetzij door een professioneel iemand en het schijnt dat de onderkant van de benzinetank wat krassen heeft. Ik had in ieder geval aardig wat modder meegenomen van de bodem en de eerste honderden meters die ik reed deed mijn auto een poging om modder en graspollen bij de wielen vandaan te krijgen.

Omdat ik vergeten was de (6) asperges mee naar huis te nemen die K. en ik zochtten in de wachttijd tot de takelwagen kwam hadden we na paardrijles niets te eten en hebben we als troost maar bij de grote gele M gegeten.

Gewoon bij mij in de buurt blijven: saai wordt het nooit!

Paardje in galop

Het is hetzelfe, maar toch weer heel anders....

Je zou denken dat paardrijles gewoon paardrijles is. Niet dus. Niet vergeleken bij de lessen in NL. Voor allebei valt wat te zeggen maar hier doen we het nu op deze manier.

Als Raafje zegt dat ze paard rijdt dan moet ze er eigenlijk bij zeggen of het 'English' of 'Western' is. Je moet weten wat voor paard en hoe oud want er wordt min of meer aangenomen dat het je eigen paard is. Je gaat niet gewoon naar de manege maar naar de 'Riding Club' wat eigenlijk betekent dat als je les hebt bij de Pony Club zij daar het hele gebeuren afhuren voor die tijd.

Je komt niet op de fiets of met de auto maar met je trailer met daarin je paard. Nu hopen we dat dat binnenkort niet meer nodig is omdat het paard op loopafstand 'woont' maar het is natuurlijk wel leuk om het op die manier te doen.

Raafje kan het steeds beter vinden met Tim en doet haar best om hem net zo goed de baas te kunnen als de eigenaar. Het zijn helaas maar 10 lessen in een seizoen maar die zal ze vast helemaal benutten! De foto is van de eerste rijles waar het zowel voor Tim als berijdster nog allemaal nieuw was. De band om haar arm is voor medische gegevens en verplichte kost tijdens het rijden.

Verder gaan we daarnaast als mogelijk allebei een keer met Raafje naar de paarden toe (Tim staat met Gloa in een weide) om contact te houden en nog meer aan elkaar te wennen. Met uitzicht op boomgaard en in een weids gebied tussen de bergen is dat in deze periode helemaal geen straf!

Gras maaien

Kom ik thuis van het werk, handen vol met spullen en heeeel nodig naar de wc moetend, krijg ik geen gehoor aan huis. Ik liet alle spullen vallen en zorgde dat ik als een gesmeerde bliksem naar de dichtsbijzijnde wc kwam. Die gelukkig niet ver was.

Daar vroeg ik me af wat dat onbekende zoemende geluid was en toen ik ging kijken op het balkon zag ik dit tafereel. Grote Raaf was voor de eerste keer ons grasveld aan het maaien! Op de motormaaier uit het rode schuurtje.

Later hoorde ik dat het nog wat voeten in de aarde had om het ding aan de praat te krijgen maar een nieuwe accu loste het probleem vrij snel op. Dus dat was gaan met die banaan. Hij heeft aan de sleutel van dat ding een kleine John Deere sleutelhanger hangen ;-)

Raafje was niet bij hem weg te slaan en huppelde als een hinde om hem heen. Af en toe nam ze een lift door er gewoon aan de zijkant op te springen en haar armen om papa's middel heen te slaan. Die kon haar geluk niet op want tot nu toe had alleen opa zo'n ding.

Voor ons is het bittere noodzaak, voor haar is het speelgoed!

Wat doe zij nou ?

Raafje houdt er af en toe wat rare gewoonten op na...

We zijn er thuis geen voorstander van dat er uit de kraan gedronken wordt. In ons vorige huis zat er een filtersysteem in de koelkast en kwam het uit een andere bron. De bron die we nu hebben vertrouwen we niet zo erg. We zijn volgens mij gewoon erg verwend met het Nederlandse water.

We gebruiken het water als we het gaan koken maar voor koffie en limonade komt het uit deze dispenser. Zelfs de katten krijgen het drinkwater hieruit! Er zijn mogelijkheden van heet en koud water of op kamertemperatuur. Het deurtje beneden verbergt een klein koelkastje waar meestal pakjes in koud gehouden worden.

Grote Raaf heeft bij zijn werk een video/waterwinkel zitten waar hij twee van die grote flessen voor op de dispenser heeft gekocht. Die worden dan om en om bijgevuld met water. Die sjouwt ie dan het huis weer in vanaf de auto.

Raafje bleef volhouden dat ze niet water uit een glas wilde drinken. Drinken ligt als onderwerp vrij gevoelig bij ons omdat we het er echt in moeten stampen bij haar. Samen bedachten we deze oplossing. Lurken uit een trechter (in het Engels: funnel). Ze vindt het nog lekkerder dan uit de kraan op deze manier!

Iedereen blij. Dan maar een raar gezicht, toch?

Eindelijk rijden

Eindelijk gaat het er dan toch van komen; Raafje terug in het zadel en op paardrijles.

Ze heeft het er al over sinds we hier zijn gaan wonen. Ze wilde toch zo graag weer op paardrijles. Nu zijn hier de paarden dik gezaaid maar de maneges niet. Je hebt gewoon een paard als je dat graag wilt en er zijn mogelijkheden (lees: ruimte) genoeg om te gaan rijden. Bovendien is het even zoeken voor dat soort dingen als je pas in een nieuwe omgeving woont.

Uiteindelijk vonden we begin van het jaar twee opties:
- Een soort manege. Opstappen paardrijden en daarna weer naar huis. Net als in Nederland maar wel veel duurder.
- De ponyclub. Een wereldwijde organisatie, oorspronkelijk vanuit Engeland en uitsluitend voor Engels rijden.

Het is de ponyclub geworden. Tien theorielessen te beginnen in januari op een middelbare school en daarna, vanaf ergens in april, 10 rijlessen waarbij gebruik gemaakt wordt van de nabij ons huis gelegen 'riding club'. Er zat/zit een addertje onder het gras. Je moet over een pony/paard beschikken om te gaan rijden. Na de eerste les zijn we dus gestopt. Ga er maar aanstaan: in 10 weken een paard/pony vinden om op te rijden waarbij je nog niet weet wat de extra kosten daarvan zijn.

Het is ons gelukt. Ik vroeg een NL contact of die een oplossing wist en uiteindelijk hadden die een paard beschikbaar. Eén les theorie gemist en vol goede moed zien we het einde van de maand met de eerste rijles tegemoet.

Grote Raaf en Raafje waren al eens eerder geweest toen alles nog wit was om kennis te maken met het paard. Vandaag gingen we opnieuw. Raafje moet een band opbouwen en er is geen betere methode dan alle wintervacht eruit borstelen. Al heeft Raafje wel de hele terugweg zitten niezen.

Omdat ze er nog niet alleen heen mag denk ik dat ik voorlopig de 'klos' ben om mee te helpen. En dat is helemaal niet erg want ik vind het borstelen eigenlijk wel leuk. Alleen de paarden (er staat nog een IJslander bij) vangen, daar heb ik een beetje een hard hoofd in....

De lente is onderweg!

Zo zag de tuin er zondagmorgen uit en toen wij gisteren, maandagmiddag, op 'onderzoek' uitgingen, was het grasveld al zo goed als sneeuwvrij.

Er was veel te ontdekken. De droogmolen is van slechte kwaliteit maar met twee van mezelf is dat snel opgelost. Het zitje achterin ziet er goed uit, alleen de picknickbank niet. Maar daarvan hebben we er nog een in de doos zitten. Nu nog in elkaar zetten...

In het kleine rode schuurtje staat een motormaaier waar je op kunt zitten en er is, tot grote vreugde van Grote Raaf, ook een aanhangertje bij. Er achter staat zo'n aantril geval voor stenen. Vast loodzwaar. Bovendien hebben we daar geen bestemming voor.

Met mijn leken kennis denk ik te hebben gezien dat er twee appelbomen in de tuin staan maar van die andere heb ik geen idee. Alle mensen die nu langskomen moeten ook in de tuin kijken. Er zal toch wel iemand zijn die er kijk op heeft?

Verder hebben we een soort compost hoop maar er staat ook een soort compost bak. Dat zou mooi zijn als we die weer 'aan de praat' kunnen krijgen! Het is gewoon idioot om dat soort dingen bij het afval te doen in de wetenschap dat het in de 'landfill' terecht komt en ik heb begrepen dat, ondanks het monster in de gootsteen, de septic tank dat niet eindeloos aankan.

Buiten zijn er wat kozijnen die onder handen genomen moet worden wat betekent dat we eigenlijk zo snel mogelijk binnen de klussen moeten klaren. Dat zou helemaal niet erg zijn want Grote Raaf en meneer de Fries zijn hard bezig met het kantoor, met name de kast daarin die doorgetrokken is met die in de wasruimte. De inhoud van het kantoor staat beneden naast de biljarttafel. Dat is niet erg maar Grote Raaf is met pc en toebehoren in mijn hobby kamer getrokken. Degene die net nog niet helemaal af was en waarvan ik foto's zou plaatsen. Nu zou ik er eentje kunnen plaatsen met de vraag erbij: Wat klopt niet aan dit plaatje?

De 'mudroom' wacht nog op één bezoekje van de contractor om het plafond te spuiten. Nu is het zaak dat we bedenken wat we op de vloer gaan doen en tot waar we dat gaan uitstrekken. Maar winkelen staat momenteel niet op mijn lijstje nu ik een ontstoken achillespees heb. Dus gaat het nu wat langer duren.

Maar de lente is duidelijk in opmars. We hebben de patio stet al op het balkon staan en vorige week al een keer buiten geluncht!

Hopelijk zit er wat in...

Eén van deze brievenbussen is van ons.

Deze verzameling staat wat verder bij ons in de straat. Het is hier namelijk niet gewoon dat je je post aan huis bezorgd krijgt. Overal in de wijk staan daarom deze postvakjes gegroepeerd. Er staat niet eens een naam of nummer op maar de sleutel past maar op één slot.

Hier brengt de postbode alle weekdagen de post. De postbodes hier hebben verzamelboxen op straathoeken waar auto's de zakken in zetten. Als brievenbezorger zelf moet je een goede lichamelijke gezondheid hebben want de zwaarte van de tassen om hun schouders is niet misselijk!

We hebben, eh, hadden, twee sleutels. Raafje had er eentje die waarschijnlijk zoekgeraakt is toen ze ondersteboven aan een klimrek op school hing. We hebben nog hoop dat ie met het smelten van de sneeuw boven water, eh, ijs komt. Ze had hem bij zich omdat zij alle dagen vanuit school er langs komt en dus even kan spieken of er wat in het vakje ligt.

Soms ligt er geen papier in maar een sleutel. Dat is dan een sleutel van één van de grotere vakken. Het dient als mededeling dat er een pakje voor je is aangekomen. Als ze klein genoeg zijn om in zo'n vak te passen worden ze daar in gestopt en gaat de sleutel daarvan in jouw vakje met het verzoek de sleutel terug te gooien in de brievenbus van de uitgaande post.

De aparte bak is voor het plaatselijke sufferdje wat op zondag, woensdag en vrijdag uitkomt. Gevuld met alle mogelijke reclamespullen liggen ze op deze manier zoveel mogelijk beschut tegen weer en wind te wachten op belangstellenden.

Geen post in een bakje bij de deur of op de deurmat dus. Geen 'ja-nee' of 'nee-nee' sticker mogelijkheid. Sterker nog, iets afgeven kan alleen als ik thuis ben. Mmmm, moet ik toch maar eens aan werken.

Voor ons is het alle dagen weer spannend of we tussen de rekeningen iets van jullie in de bus vinden....