Als een plaatje...

....ziet het er uit als wij 's morgens het huis uit gaan. Alle ontbijtboel helemaal aan de kant, op het aanrecht niets anders dan de waterkoker, de Senseo en de fruitschaal. Foto's van de kast, geen schoenen onder tafel, geen borduurwerkje op tafel. Geen kranten in de hoek, geen vergeten glazen van de avond ervoor.

De natte handdoeken verstoppen zich in de droger, de pyjama's onder het kussen, de tandenborstels in de la. Alle gordijnen open en de lamellen zo dat je meteen goed naar buiten (én binnen) kunt kijken. Zelfs de bureau's zijn een plaatje om te zien en de zolder lijkt wel een balzaal. De was wordt zo snel mogelijk gewassen, gedroogd en gevouwen en/of gestreken. Het is helemaal vol in onze kledingkasten.

Ik zou er bijna aan kunnen gaan wennen. Alleen dié dingen die geen vaste plaats hebben die kan ik dus niet meer vinden. De brief aan mijn bijna-jarige vriendin vond ik gelukkig snel genoeg terug; in een la van mijn ladeblok tussen de kookplakboeken, rondslingerende foto's en een kapotte maillot van Emily. Maar naar mijn knijpers ben ik nog steeds op zoek.

We zijn niet echt zenuwachtig over het gebeuren. Natuurlijk is het een belangrijke stap in de richting van Canada maar we hebben de tijd. Lukt het niet vóór de zomervakantie dan toch erna en we moeten niet meteen weg. We doen alles met aandacht en stap voor stap dus deze fase zal ook wel een keer voorbij zijn.

Maarre; ik weet nog een leuk huis te koop. Belangstelling?

Chaos alom

Ken je dat?

Ben je beneden een kastje op aan het ruimen; je zoekt iets en de laatste keer toen heb je gewoon een hele stapel erin geschoven dus daar moet het ergens tussen liggen. Van alles komt er uit dat kastje maar niet wat je zocht. Zucht!

Toch maar even opruimen. En je komt met je stapeltje boven op zolder en bedenkt je...Nou dat weet ik niet meer maar voordat ik het wist zat ik tussen de kampeerspullen (en we hebben echt al in geen bijna 10 jaar zelf meer gekampeerd), de babyspullen (ze zit in groep 4) en de meisjesboeken (is ze echt nog niet aan toe).

Dat kwam me dus te staan op een reprimande van P. die toch maar weer zuchtend een doos met boeken naar zijn ouders ging brengen en bars verklaarde dat de rest toch maar weer terug moest in de kast.
Wie wil er nog een flessenwarmer en beddengoed voor een ledikantje? Er zijn nog Barbiespullen in de aanbieding en een groot uitgevallen knuffelpaard. En nog zijn de kastjes niet leeg.

Gelukkig kregen we vanavond visite en moesten we dus op tijd stoppen. Geen straf om een avond gezellig kletsend door te brengen onder het genot van een fles wijn, tapenade en toastjes met kaas. Mmmmmmm!

Huis te koop !

P. ging net voor een rondje boodschappen en de buurman wist te melden dat we erop stonden. Waarop? Funda natuurlijk! Kijk maar eens even hier rechts in de kolom voor de juiste web-pagina.

De makelaar heeft alle foto's die we samen uitgezocht hebben op de website gezet. Hij heeft ze gemaakt met een camera die ik ook op mijn wensenlijstje heb staan en ik moest hem nog uitleggen/laten zien hoe één en ander werkt. ;-)

Dus voor dat P. opnieuw vertrok kreeg ik nog even te horen dat we vanaf nu twee opties hebben. Óf we moeten zorgen dat we geen inkijk hebben van buiten (lang leve de lamellen!) of het moet op tafel opgeruimd zijn. Meteen maar even kijken....

Dinsdagmorgen hebben we de eerste kijker. Zo eentje met voorkennis. We zijn dan gelukkig allemaal naar 't "werk" dus we hoeven niet speciaal daarvoor het huis uit. Een bord staat er nog niet in de tuin. Deze makelaar is daar geen voorstander van en eigenlijk zijn we dat wel met hem eens. Aan de andere kant; gekletst wordt er toch al over ons!

Dus dit is de eerste dag dat ons huis te koop staat. Wauw, ik hoop dat de teller niet teveel op gaat lopen. Aan de andere kant zullen we dan wel beslissingen moeten nemen over de opleverdatum en dat gaat dan weer een heel nieuw scala van problemen, eh, uitdagingen bieden!

Het hart van de storm

Het lijkt wel even rustig in het leven. En dat is de laatste tijd wel even anders geweest! Ik doe mijn motto 'life is not passing me by, it is running me over' echt wel eer aan.

Met de brief van de Canadese Ambassade in Berlijn is de achtbaan flink gaan denderen. Het hele huis op zijn kop in de meivakantie. We waren allebei vrij en zagen de kans om flink wat spullen te bekijken onder het motto 'wat gaat mee'? Als je de ruimte hebt en het kan gewoon blijven liggen dan slibt zo'n huis snel dicht. En zoveel opbergruimte hebben we niet hoewel we ook niet mensen van weinig spullen zijn.

Toen maakten we ook werk van de verkoop van het huis en was het zaak om dat zo ruim mogelijk te maken. Diverse dozen met boeken staan nu te wachten bij mijn schoonouders boven en ik weet niet hoeveel dingen zijn door mijn handen gegaan en hebben hun plek, al dan niet in de grijze afvalbak, gevonden.

Met een huishouden, een gezin, een parttime baan en een studie is het normaliter gesproken al jongleren maar nu heb ik een beetje het gevoel er ook nog op een koord bij te moeten dansen. Het gevolg hiervan kon niet uitblijven; vorig weekend een buikgriep en nu verkouden en hoesten.
Het ergste vond ik dat ik geen tijd kon vrijmaken om te besteden aan het tentamen van mijn studie met de kans dat ik dus nu dit laatste tentamen niet gehaald heb.

Ik heb al stiekem in mijn agenda gekeken; de datum van het hertentamen valt best gunstig ;-) Laten we hopen dat de huis-te-koop-storm een hevige maar korte is...

Ondersteboven

Sinds we ons nieuws wereldkundig gemaakt hebben staat ons leven behoorlijk op zijn kop. We houden zoveel mogelijk een slag om de arm over de vertrektermijn omdat we eigenlijk nog niet veel meer weten dan dat we mogen.

In ons huis echter lijkt het al wel of we volgende week al gaan. Bovendien spannen mijn man en de makelaar samen tegen mijn planning; de bouwkundige keuring is gisteren gedaan en ook de foto's zijn klaar. Dat ik een lesdag op dinsdag heb een een tentamen morgen maakt de mannen niets uit. Sterker nog, die van mij geeft aan dat het deze keer geen negen hoeft te worden; een zesje mag ook...Nou ja!

Nog meer mannenlogica:
De klusjesman is in het huis aan het werk; een latje hier een plintje daar, een wandje boven, een kozijntje benenden.
Samen staan we 's avonds zijn werk bij lamplicht te bekijken. We hebben witte structuurverf voor op de muren gekocht en vragen ons plotseling af of dat wel staat bij het crème van de deuren en kozijnen. En met wat voor verf doet ie eigenlijk de metalen delen van de trap? "Gewoon, die verf voor buiten", zegt P. Ik schiet prompt in de stress. Waaat? Die dure Rubinol of wat er ook in dat potje zit wat volgens mij van vloeibaar goud is, gezien de prijs?! Dat speciaal weer en wind kan trotseren en zo?
Terwijl ik mijn tanden poets kijkt P. het na in de garage. Hij is zo weer terug. "Yep, dat spul", zegt hij. "Maar je moet maar zo denken, het is betaald, er is genoeg, we nemen het niet mee en iedere nieuwe aanschaf voel ik direct in mijn portemonnee!"

Eindelijk!

We hadden net de die dag ervoor bedacht dat als 'hij' hem nog niet had, 'wij' hem zeker nog niet zouden krijgen.
Toch viel de post op die woensdagmorgen met een ander geluid op de mat toen ik stond te strijken, de video erbij aan met CSI. Moest ik nu wel of niet gaan kijken?

De post; twee reclamefolders en 3 brieven, lag met de onderkant naar boven. In één greep pakte ik ze en draaide ze om. Meteen zag ik het. De duidelijke blauwe kleur van de stempels. Toch dus!

Even wist ik niet of ik eerst moest bellen naar P. of eerst openmaken. Toen scheurde ik de envelop snel open.
Een slecht gestencilde brief waarin duidelijk maar niet echt klantvriendelijk stond dat ze de aanvraag niet konden afhandelen en of we maar even wilden opsturen.....de paspoorten, stond er aangekruist.

Yes, yes, YES!!!!

Wij mogen naar Canada!